Tibetan
དཔག །ཚད་མའོ་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཀྱིས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་གྲངས་ངེས་འགྲུབ་པར་གསུངས་ན། ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་ལ་བྱ་བའམ་འབྲས་བུ་ཅི་ཞིག་བྱེད་ནས་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚད་མ་གཉིས་པོ་དེས་གཞལ་བྱ་གཉིས་པོ་དེ་རྟོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཤིང་། རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་གཞན་དོན་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་གཞན་བྱ་རྟོགས་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ན། ད་ནི་ཚད་མ་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་ཚད་འབྲས་རྫས་ཐ་དད་དུ་བསམས་ནས་འདྲི་བ་ལ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འབྲས་བུ་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་དེ་ལས་དོན་གཞན་དུ་མེད་ཅེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་པ་ནི་ཚད་འབྲས་ཀྱི་གཞུང་སྟེ། འདི་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་ལེའུ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རང་དོན་ལེའུར་བསྟན་པ་ལ་དགོངས་ནས་མདོ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ངེས་གཉིས་སུ་སྐབས་འདིར་རྗེས་དཔག་གི་ཚད་འབྲས་མ་གསུངས་ལ། རིགས་གཏེར་ལས། ཐ་སྙད་བརྗོད་བདེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སྐབས་འདིར་གཉིས་ཀ་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སྐབས་འདིར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་འབྲས་བུར་བྱས་ནས་དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི། གསར་དུ་མི་བསླུ་བས་ཚད་མ་མཚོན་པ་དང་། རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བས་མངོན་སུམ་མཚོན་པ་སྐབས་འདིའི་ཚད་འབྲས་སུ་སྨྲ་བས་ནི་ཚད་འབྲས་གར་ཡོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་ངོ་མ་ཤེས་པའོ། །ཚད་འབྲས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་སྲོལ་ཆེན་པོ་གསུམ་སྣང་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་དོན་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་དང་པོ་དང་། རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་གཉིས་པ་དང་། ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་གི་ཚད་འབྲས་ལ་གསུམ་པའི་ཐ་སྙད་མཛད་ཅིང་། དེང་སང་བོད་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་ཆེ་བར་སྣང་མོད་ཀྱི། ཚད་འབྲས་ཀྱི་རིགས་མ་ལུས་པ་འདུ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལས་དོན་ངེས། །ཞེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་བསྟན་པའི་ཚད་འབྲས་མ་ཚང་བས་གར་སོང་དྲིས་ན་མཛུབ་མོས་མཚོན་དགོས་སོ། །སློབ་དཔོན་ལྷ་དབང་བློས། བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཏེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་དང་པོ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་མི་མཛད་པར་དེ་བཀག་ནས་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་པས་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ། །ཞེས་སོགས
Chinese
如果说，以“量和果，二者是所量”来确定所量二者能成立量的二者之数量，那么，量的二者对所量二者做什么样的作用或结果才能如此成立呢？量的二者是对所量二者进行认识的作用，因为现量以自相，以自己的体性的方式来认识，比量以自相，以利他的总相的方式来认识。如果认识他者是结果，那么什么是量呢？像这样，如果认为量和果是不同的实体而提问，那么，认识所量的能立本身就是量，并没有其他比认识所量的结果更重要的事，显示这个能立就是量果的论典。对此，经部和《释量论》的二决定中，考虑到现量认识所量的能立在现量品中，比量认识所量的能立在自义品中宣说，所以此处没有说比量的量果。而《理藏论》中说，因为方便表达的缘故，要知道此处说了二者。因此，此处以现量认识所量作为结果，并以它的定义作为量，如果说以新颖不欺骗来表示量，以离分别不错乱来表示现量，那么这样说此处量果的人，连量果在哪一方都不知道。关于量果的术语，有三种大的传统显现：法称论师对意义之智的量果立为第一，对自智的量果立为第二，对外境存在但自智的量果立为第三的术语。现在似乎在整个藏地都很流行，但如果以包含所有量果种类的方式来说，如果问《根本慧论》和《释论》所说的“彼之体性即作用”的量果不完整，去哪里了，那就需要用手指来指明了。天王慧论师说：“能成办事业”，等等，对于这些意义，不立为第一的术语，而是遮止它，然后在唯识宗的量果中，有三种，其中第一种是：“因此一法有二相”，以此来表示。第二种是：“何时识为因之境”，等等。
English
If it is said that the determination of the number of two valid cognitions is established by the two objects to be measured, then what kind of action or result do the two valid cognitions do to the two objects to be measured in order to be established in this way? The two valid cognitions perform the action of cognizing the two objects to be measured, because direct perception cognizes the self-characterized by its own nature, and inference cognizes the self-characterized by the general characteristic of benefiting others. If cognizing others is the result, then what is the valid cognition? Like this, if one thinks that valid cognition and result are different entities and asks, then the establisher of cognizing the object to be measured itself is the valid cognition, and there is nothing more important than the result of cognizing the object to be measured. Showing this establisher is the treatise on valid cognition and result. Regarding this, in the Sutra and the two certainties of the Commentary on Valid Cognition, considering that the establisher of direct perception cognizing the object to be measured is taught in the chapter on direct perception, and the establisher of inference cognizing the object to be measured is taught in the chapter on self-benefit, therefore, the valid cognition and result of inference are not mentioned here. However, in the Treatise on Reasoning, it is said that for the sake of convenient expression, it should be known that both are mentioned here. Therefore, here, taking direct perception cognizing the object to be measured as the result, and taking its definition as the valid cognition, if one says that novelty and non-deception indicate valid cognition, and freedom from conceptualization and non-erroneousness indicate direct perception, then such a person who speaks of valid cognition and result here does not even know where the side of valid cognition and result is. Regarding the terminology of valid cognition and result, three great traditions appear: Acharya Dharmakirti established the valid cognition and result of the wisdom of meaning as the first, the valid cognition and result of self-wisdom as the second, and the valid cognition and result of external objects existing but self-wisdom as the third terminology. Now it seems to be very popular throughout Tibet, but if we consider including all kinds of valid cognition and result, if we ask where the valid cognition and result of "its nature is its function" taught by the Root Treatise and Commentary is incomplete, then it is necessary to point with a finger. Acharya Lhawang Lo said, "To accomplish the action," etc. For these meanings, instead of establishing the terminology of the first, he prohibits it, and then in the valid cognition and result of the Mind-Only school, there are three, of which the first is: "Therefore, one dharma has two aspects," this is what is indicated by this. The second is: "When consciousness is the object of the cause," etc.