Tibetan
གི ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོས་ཅན། བློའམ་ཆེན་པོ་གཞན་མེད་དེ། བློའི་ཆེན་པོ་གཞན་ནི་ཡོད་ན་སྣང་དུ་རུང་བ་ལས་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་དཔེ་དགག ནང་གི་དཔེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལྕགས་མེར་བསྲེགས་པའི་ཚེ་ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མི་ཕྱེད་པ་བཞིན་དུ་བློ་མྱོང་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་འདྲེས་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་པ་མེད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅན། འདི་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་པ་དང་། འདི་ནི་གཅིག་ཡིན་ཞེས་ཐ་དད་མིན་པའི་རྣམ་བཞག་ཉམས་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པས་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་དམིགས་པ་དེ་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྲུབ་པ་མིན་པར་ཐལ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་འདི་རྫས་གཅིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་མེད་པར་མྱོང་བ་དེ་རྫས་གཅིག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟར་གང་མིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་རྫས་ཐ་དད་དུ་མྱོང་བ་དེ་རྫས་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་ཀྱི། གཞན་དུ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དོན་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་དང་། དོན་འགའ་ཞིག་ཐ་དད་མེད་པར་འཇོག་པའི་རྟེན་དེ་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་དང་། དཀར་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་ཡང་ཐ་དད་མ་ཡིན། བློ་དང་མྱོང་བ་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་སྣང་ཡང་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་ཤེས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལྟ་བུ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་ཀྱང་ཐ་དད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བློ་མྱོང་གཉིས་པོ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་མ་དམིགས་སོ་ཞེ་ན། སེམས་གཟུགས་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཁོར་དུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པ་གཅིག་གི་ཚེ་བདེ་བ་གསལ་བས་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བསྒྲིབས་ནས་མ་རྟོགས་ན་ཡང་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་ཐ་དད་པའི་རྣམ་གཞག་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྒྱུན་ཕྱི་མ་དག་ལ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་དེ་ལས་ཐ་དད་པར་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། འདིར་བོད་ཕལ་ཆེར་གཙོ་སེམས་གཅིག་གི་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་ཚོར་བ་ལྟ་བུ་གསལ་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་སེམས་བྱུང་གཞན་རྣམས་བསྒྲིབས་ནས་ཐ་དད་པར་མ་མཐོང་ན་ཡང་ཞེས་སོགས་འཆད་པ་ནི་སེམས་སེ
Chinese
在境和识二者之间，有法者，没有其他的智慧或大者，因为如果有其他的智慧大者，本应显现，但却没有见到。第二部分分为两点：驳斥外在的例子，驳斥内在的例子。第一点是：当铁被火烧时，铁块和火虽然各自存在，但却无法区分开来，同样，智慧和体验虽然各自存在，但因为混合在一起，所以无法分辨，实际上是各自不同的吗？对于一切事物，有法者，如果说“这是多个”，有些是不同的，如果说“这是一个”，那么区分不同和不不同的分类就会崩溃。因为显现上认为是一个实体，所以不能成立是一个实体。因此，显现上认为不同的实体，不能成立是区分不同实体的论据。显现上认为是一个实体，不能成立是一个实体的论据。如果显现上体验到没有不同的实体，那么它就成立是一个实体，这是不周遍的。因为显现上体验到不同的实体，它就成立是具有不同实体的，除此之外不能成立。此外，安立有些事物是不同的，有些事物不是不同的，这所依赖的理由是什么呢？这是不可能的。感受痛苦等等，以及白色等等，这五者虽然在所有情况下都显现，但不是不同的。而智慧和体验虽然显现为没有不同，但实际上是不同的。第二点是：在一个识的眷属中，当像快乐这样的感受清晰地产生时，虽然没有意识到痛苦等等是不同的，但它们是不同的，同样，智慧和体验二者虽然是不同的，但却没有意识到是不同的吗？心，取境的眼识，有法者。当你的眷属中清晰地产生一个快乐的感受时，虽然因为快乐的清晰而遮蔽了痛苦等等，没有意识到，但感受快乐和痛苦是不同的分类是成立的，因为在你的后续的特殊相续中，当痛苦的感受产生时，会看到它与之前的快乐是不同的。这里大多数藏族人解释说，在一个主要的心识的眷属中，当像感受这样的心所清晰地产生时，其他的心所会被遮蔽，即使没有看到是不同的等等，这是心
English
In between the object and consciousness, the subject of debate is: there is no other wisdom or great one, because if there were another great wisdom, it should appear, but it is not seen. The second part is divided into two points: refuting external examples, and refuting internal examples. The first point is: when iron is burned by fire, although the iron block and fire exist separately, they cannot be distinguished. Similarly, although wisdom and experience exist separately, they are mixed together, so they cannot be distinguished. Are they actually different? For all things, the subject of debate is: if it is said that "this is multiple," some are different, and if it is said that "this is one," then the classification of distinguishing different and non-different will collapse. Because it is manifestly considered to be one entity, it cannot be established as one entity. Therefore, what is manifestly considered to be different entities cannot be established as an argument for distinguishing different entities. What is manifestly considered to be one entity cannot be established as an argument for one entity. If it is manifestly experienced that there are no different entities, then it is established as one entity, which is not pervasive. Because what is manifestly experienced as different entities is established as having different entities, it cannot be established otherwise. Furthermore, what is the reason for establishing some things as different and some things as not different? This is impossible. Feeling pain, etc., and white, etc., these five, although they appear in all cases, are not different. But wisdom and experience, although they appear as not different, are actually different. The second point is: in the retinue of one consciousness, when a feeling like happiness arises clearly, although pain, etc., are not perceived as different, they are different. Similarly, although wisdom and experience are different, they are not perceived as different? Mind, the eye consciousness that grasps objects, the subject of debate is: when a feeling of happiness arises clearly in your retinue, although pain, etc., are obscured by the clarity of happiness and not perceived, the classification of feeling happiness and pain as different is established, because in your subsequent special continuum, when a feeling of pain arises, it is seen as different from the previous happiness. Here, most Tibetans explain that in the retinue of a main consciousness, when a mental factor like feeling arises clearly, other mental factors are obscured, even if they are not seen as different, etc., this is mind.
Tibetan
མས་བྱུང་དང་། སེམས་བྱུང་ནང་ཕན་ཚུན་རྫས་ཐ་དད་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་སྙིང་ལ་འཚངས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ཅིང་། གཞན་དུ་ན་ཚོར་བ་གསལ་པོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཀུན་འགྲོ་གཞན་རྣམས་ཡོད་དམ་མེད། མེད་ན་གཙོ་བོ་སེམས་ཡིན་ན་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་དང་ལྡན་པས་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། ཡོད་ན་དེ་དང་ཚོར་བ་རྫས་གཅིག་ཡིན་ནམ་རྫས་གཞན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་འདོད་པ་གྲུབ་ལ། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་རྫས་གཞན་དུ་ཡོད་ཀྱང་རྫས་གཞན་དུ་ཚད་མས་མ་རྟོགས་པ་འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་ཁས་ལེན་པར་སྣང་བས། ཐ་དད་ཐ་དད་མི་གཞག་ཉམས། །ཞེས་པ་དང་། ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་རྟེན་ཅན། །ཞེས་པའི་རིགས་ཅན་ཐམས་ཅད་གནོད་བྱེད་དུ་ཅི་ཕྱིར་མི་འབབ་ལེགས་པར་སེམས་ལ་སྨྲོས་ཤིག དེས་ན་གཙོ་སེམས་གཅིག་གི་རྒྱུན་ལ་སྔ་ཕྱིར་འབྱུང་དུ་རུང་ཞིང་། ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་དུ་མི་རུང་བའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཞུང་འདི་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཅིག་ཆར་དུ་འབྱུང་བའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་ནི་རྫས་གཅིག་ཡིན་པས་གཅིག་གསལ་པོར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་གཞན་སྒྲིབ་པའི་དོན་མེད་དོ། །བཞི་པ་ཡང་དག་གསལ་སྣང་བསྒྲུབས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ནི། ཚད་མ་མདོར། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མས་བསྟན། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་དོན་ཙམ་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མ་ནི་བདག་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ལ། དེས་མཐོང་ཞེས་སྦྱོར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་བསྟན་པ་སྟེ་བརྗོད་པ་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གང་མཐོང་ན་བདག་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་མཚན་གྱི་དོན་ཙམ་སྟེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་དོན་བདག་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕུང་པོ་རང་མཚན་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི་བདག་བཀག་པའམ་མེད་དགག་མཐོང་བའི་དོན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞུང་འདིར་ཡང་བརྗོད་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་མཐོང་བའི་དོན་རྟོག་བྲལ་དུ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་དང་། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བླ་མའི་དོན་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་གཞི་བསྒོམས་བྱུང་བསྟན། མཚན་ཉིད་རྟོག་བྲལ་བསྒྲུབ། བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་པ་སྔར་ལེའུ་གཉིས་པར་བཤད་པའི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་གིས་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་གསལ་སྣང་ཅན་གྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན།
Chinese
心所生起，以及心所内部彼此是不同实体的，这是分别说部宗义中如同芒刺在心的过失。另外，当感受清晰生起时，其他遍行心所都存在吗？如果不存在，那么如果主要的是心，则不遍及具有五种遍行心所；如果存在，那么它和感受是一个实体还是不同实体？如果是前者，则所希望的成立；如果是后者，虽然存在不同的实体，但是没有通过量来证知不同的实体，这似乎是此方的先前承诺。因此，“各异各异不成立”，以及“各异各异无有，具有所依”等所有此类都为何不成为损害，请好好思考。因此，对于主要心识的相续，允许先后产生，但对于不能同时产生的心所，是就这些心所而言宣说此论典的。对于同时产生的心所，因为是一个实体，所以当一个清晰生起时，没有遮蔽其他心所的必要。第四，通过成立真实清晰的显现来宣说瑜伽现量，如《量经》中说：“瑜伽士之尊所宣说，不杂乱之义唯见彼。”这里所说的瑜伽士之尊就是无我的瑜伽，应将“见”字与此相连。如何相连呢？即以宣说，也就是不杂乱的方式。见什么呢？仅仅是无我所区分的自相之义，也就是经部宗义中现量见到无我的意义，是见到无我所区分的蕴的自相，而不是见到破除我或者无遮遣的意义。因此，在此论典中，也有不杂乱的见解之义，是成立离分别的场合，而瑜伽士之尊的意义，也是成立见到真实之义的场合，这两种情况是存在的。此处有三：本体从修习中产生而宣说，自性成立离分别，所离的分别之说。第一，瑜伽续部的所有知识都是瑜伽现量吗？如果不是，那么瑜伽士的知识，也就是之前在第二品中所说的四圣谛，以这些四圣谛修习无常等十六行相所产生的具有清晰显现的智慧，是所立宗。
English
The arising of mental factors, and the fact that mental factors are different entities from each other, is a flaw in the Sautrāntika tenet that is like a thorn in the heart. Furthermore, when a feeling arises clearly, do the other omnipresent mental factors exist or not? If they do not exist, then if the main thing is mind, it will not pervade having the five omnipresent mental factors; if they exist, then is it and feeling the same entity or a different entity? If it is the former, then the desired is established; if it is the latter, although there are different entities, there is no valid cognition of different entities, which seems to be the previous commitment of this side. Therefore, "Different, different, not established," and "Different, different, non-existent, having a basis," why do all such types not become harmful, please think carefully. Therefore, for the continuum of the main mind, it is permissible to arise earlier and later, but for mental factors that cannot arise simultaneously, it is in terms of these mental factors that this treatise is spoken. For mental factors that arise simultaneously, since they are one entity, when one arises clearly, there is no need to obscure the others. Fourth, explaining direct perception of yoga by establishing true clear appearance, as the Sutra of Valid Cognition says: "Taught by the supreme of yogis, only sees the meaning of non-mixture." The supreme of yogis mentioned here is the yoga of selflessness, and the word "sees" should be connected to it. How to connect it? That is, by teaching, that is, in a non-mixed way. What is seen? Only the meaning of the self-characteristic distinguished by selflessness, that is, the meaning of directly seeing selflessness in the Sautrāntika tenet is seeing the self-characteristic of the aggregates distinguished by selflessness, not seeing the meaning of negating self or non-affirming. Therefore, in this treatise, there is also the meaning of seeing non-mixture, which is the occasion for establishing freedom from conceptuality, and the meaning of the supreme of yogis is also the occasion for establishing seeing the meaning of truth, these two situations exist. There are three here: the basis is taught from meditation, the characteristic is established as freedom from conceptuality, and the conceptuality to be abandoned is explained. First, is all knowledge of the yoga continuum direct perception of yoga? If not, then the knowledge of the yogi, that is, the four noble truths mentioned in the second chapter, the wisdom with clear appearance arising from meditating on the sixteen aspects such as impermanence with these four noble truths, is the subject.