Tibetan
་ཞེ་ན། དབང་པོའི་བློ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཀྱིས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་བདེ་སོགས་དེས་གཟུང་ཡུལ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱོད་སྐྱེད་པར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་གཏན་ནས་མེད་པར་ནི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོའི་བློ་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ཞེ་ན་ནི། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་གཟུགས་སོགས་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནམ་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ནང་གི་ཡན་ལག་བདེ་སོགས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པའི་དོན་དུ་ཡོད་ཅིང་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དེ་འཛིན་ན་དབང་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་གཟུགས་སོགས་ཁོ་ན་འཛིན་ཞེ་ན་ནི། དབང་ཤེས་ཡོད་བཞིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཤེས་པས་དོན་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཤེས་པ་གཅིག་ལས་མེད་ཅིང་དེས་དོན་ཁོ་ན་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དེ་དང་ནི་བདེ་སོགས་དེ་ཡོད་པ་ལས་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་དང་། བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་ཡིད་བློ་གཉིས་ཀ་ནི་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་ཞེ་ན་ནི། དུས་ཅིག་ཆར་དུ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་དོན་གཉིས་ནི་ཉེ་བར་ཡོད་པ་ན་སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཅན། བདེ་སྡུག་དག་ནི་ཅིག་ཆར་དུ་རིག་པའམ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡུལ་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཅིག་ཆར་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡུལ་གཉིས་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདེ་སྡུག་གཉིས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བདེ་སྡུག་གི་ཉེར་ལེན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་ཡུལ་དང་ཚོགས་པ་ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ལ་སོགས་པ་བདེ་བ་འབྱུང་བས་དེས་ན་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཅིག་ལས་མེད་ཅིང་གཅིག་པོ་དེ་ནི་བདེ་སྡུག་འགལ་བ་གཉིས་ཅིག་ཆར་བསྐྱེད་པ་ཡི་ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་སྡུག་གཉིས་ཆོས་ཅན། གང་གིས་ན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཤེས་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་མི་ཤེས་པ་ཡི་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདེ་སོགས་ཀྱི་ཉེར་ལེན་མིན་ཡང་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། བདག་རྐྱེན་གཅིག་གིས
Chinese
如果这样，根识，具有法的自性。快乐等等对你来说，有什么能力成为所取境呢？没有吧。因为快乐等等不希望通过成为所取境的方式来产生你。第四个问题是：如果完全没有外境，快乐等等由眼等根识来体验，那么，眼识，具有法的自性。永远不会执取快乐等等的能立，如美貌女子等等的差别，因为仅仅把快乐等等作为所取境来执取。这是周遍的，因为内在的支分快乐等等存在于能够产生根识的意义中，如果根识执取它，那么根识就不会看到外境，因为这是周遍的。第五个问题是：如果根识仅仅执取外境色等等，那么，具有根识的这个人，具有法的自性。你的相续中的意识不会体验从那个外境产生的快乐等等，因为你的相续中只有一个意识，并且它仅仅执取外境。第二种情况是：如果从外境色等等和快乐等等的存在中，同时产生执取色等等的根识和体验快乐等等的意识，那么，在同时存在想要和不想要的两种事物时，在一个人的相续中，快乐和痛苦会同时被认知或体验，因为想要和不想要的事物同时存在。如果仅仅因为存在两种外境，快乐和痛苦不会产生，然而，成为任何自性的快乐和痛苦的近取因，意识也与外境和合集存在，因此痛苦等等和快乐产生，因此快乐和痛苦不会同时产生，因为只有一个意识，并且这一个意识不被认为是同时产生快乐和痛苦这两种相违之物的近取因。那么，快乐和痛苦，具有法的自性。通过什么，意识知道你，是你的近取因吗？不是吧，因为你是不知觉的物体。如果意识不是快乐等等的近取因，但会成为增上缘，一个增上缘
English
If so, sense consciousness, having the nature of dharma. What ability do happiness and so on have to be the object of apprehension for you? None, right? Because happiness and so on do not want to produce you by becoming the object of apprehension. The fourth question is: If there is absolutely no object, and happiness and so on are experienced by the sense consciousnesses such as the eye, then, eye consciousness, having the nature of dharma. It will never apprehend the distinctions of the means of establishing happiness and so on, such as beautiful women and so on, because it only apprehends happiness and so on as the object of apprehension. This is pervasive, because the inner parts, happiness and so on, exist in the meaning of being able to produce sense consciousness, and if sense consciousness apprehends it, then sense consciousness will not see the external object, because this is pervasive. The fifth question is: If sense consciousness only apprehends external objects such as form, then, that person with sense consciousness, having the nature of dharma. The consciousness in your continuum will not experience happiness and so on arising from that object, because there is only one consciousness in your continuum, and it only apprehends the object. The second case is: If from the existence of the object form and so on and happiness and so on, both the sense consciousness that apprehends form and so on and the mind that experiences happiness and so on arise simultaneously, then, when two things, wanted and unwanted, exist simultaneously, in the continuum of one person, happiness and suffering will be known or experienced simultaneously, because wanted and unwanted things exist simultaneously. If happiness and suffering do not arise merely because there are two objects, however, the immediate cause of happiness and suffering, which is the nature of anything, the mind consciousness also exists with the object and aggregate, therefore suffering and so on and happiness arise, therefore happiness and suffering do not arise simultaneously, because there is only one consciousness, and that one consciousness is not considered to be the immediate cause of simultaneously producing the two contradictory things of happiness and suffering. Then, happiness and suffering, having the nature of dharma. By what does the mind consciousness know you, is it your immediate cause? No, because you are an unconscious object. If mind consciousness is not the immediate cause of happiness and so on, but it will become the dominant condition, one dominant condition
Tibetan
་བདག་འབྲས་འགལ་བ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེད་པས་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། བདག་རྐྱེན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གིས་བདག་འབྲས་འགལ་བ་གཉིས་ཅིག་ཆར་བསྐྱེད་མི་སྲིད་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་གཅིག་གིས་བདག་འབྲས་འགལ་བ་དག་ཅིག་ཆར་བསྐྱེད་པ་ལ་ཡང་ནུས་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན། སྣང་བ་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གཅིག་གིས་མཚན་མོ་རྒྱུ་བ་འུག་པའི་མིག་གི་དབང་པོ་དང་། དེ་ལས་གཞན་མི་ལ་སོགས་པའི་མིག་གི་དབང་པོ་དག་གི་རིམ་པ་བཞིན་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་མཐུན་པའི་རྐྱེན་གཉིས་ཀ་ཅིག་ཆར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ཡུལ་གཞན་རིག་བྱེད་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་རང་དང་དུས་གཅིག་པ་དང་མི་གཅིག་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མི་འཐད་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་རིག་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་། བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གཞན་ཡང་རིག་པར་བྱེད་དེ། རང་ཉིད་ལ་འཕོས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི་སྣང་བ་དང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་བྱེད་པའི་བདེ་སོགས་འདི་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལས་དེའི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བ་མིན་ཏེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དངོས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་ན་དོན་མྱོང་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདེ་སོགས་དེས་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ལ་དོན་མྱོང་བར་བཏགས་ནས་བཤད་དེ། དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་དེ་དག་གི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མྱོང་བ་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ནི་རུང་སྟེ། དོན་གྱིས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་དེར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བདེ་སོགས་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག བདེ་སོགས་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་གཟུགས་སོགས་དེ་ཙམ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་པའི་བེམ་པོ་དང་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ་རང་རིག་མིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་གཟུང་བ་དགག །བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡིན་པ་དགག །བདེ་སོགས་སེམས་མེད་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་དེའི་ཡང་ལུགས་ལ་དེ་ཙམ་ལྔ་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། དུས་ཅིག་ཆར་དུ་གཟུགས་སོགས་དང་
Chinese
如果说，因为一个自体不会同时产生相违的果，所以乐和苦不会同时产生。那么，那个自体因是所立宗，你一个不可能同时产生相违的自体果，是不成立的，因为见到你一个也能同时产生相违的自体果的能力。例如，显现的太阳光芒，对于夜晚行走的猫头鹰的眼根，以及其他人类等眼根，次第地既是见色的不顺缘，又是顺缘，就像这样。第三，显示为是能认识其他境。乐等，由于不应由与自己同时或不同时的其他意识来体验，因此成立为自证。乐等是所立宗，也是能认识其他境的，因为显现的是转移到自己上的境的相，所以是这样的。因此，这些成为自己体性的能认识相的乐等是所立宗，仅仅是从外境产生具有其相而已，并非实际体验外境，因为实际体验的是境的相，所以在世间仅仅是安立体验境的名称而已。因此，乐等是所立宗，将体验境的相安立为体验境来说，因为境的自性，即从其自身所赋予的相，是那些意识的自体，所以是体验，因此是这样的。乐等是所立宗，你的境所缘的名称是可以的，因为境所赋予的相显现于彼。第二，破斥乐等是外境的物质，分二：陈述观点，破斥它。第一是：有些称为数论者的人说，乐等在外境中，是安住于色等五唯的自性，并且是无心识的物质，是被其他识所取，不是自证。第二分三：破斥乐等被他者所取，破斥乐等是外境，破斥乐等是无心识。第一是：对于数论者的宗派来说，执持五唯的根识是所立宗，同时对于色等和
English
If it is said that since one self does not simultaneously produce contradictory results, happiness and suffering do not arise simultaneously. Then, that self-cause is the subject, it is not established that you alone cannot simultaneously produce contradictory self-results, because the ability to simultaneously produce contradictory self-results is also seen in you alone. For example, the appearing sunlight, for the eye faculty of the owl that walks at night, and for the eye faculties of other humans, etc., is both a contrary condition and a favorable condition for seeing forms, respectively, just like that. Third, showing that it is the very thing that cognizes other objects. Happiness, etc., since it is not appropriate to be experienced by other consciousnesses that are simultaneous or not simultaneous with oneself, it is established as self-cognition. Happiness, etc., are the subject, and they also cognize other objects, because what appears is the aspect of the object transferred to oneself, therefore it is so. Therefore, these happinesses, etc., which are the cognizers of aspects that have become one's own nature, are the subject, they are merely born from external objects as possessing their aspects, but they do not actually experience external objects, because what is actually experienced is the aspect of the object, so in the world it is merely the establishment of the name of experiencing the object. Therefore, happiness, etc., are the subject, it is said that experiencing the aspect of the object is established as experiencing the object, because the nature of the object, that is, the aspect given from itself, is the self of those consciousnesses, so it is experience, therefore it is so. Happiness, etc., are the subject, the name of your object of the object is permissible, because the aspect given by the object appears to it. Second, refuting that happiness, etc., are external material objects, divided into two: stating the view, refuting it. The first is: Some called Samkhyas say that happiness, etc., in external objects, abide in the nature of the five tanmatras such as form, and are unconscious matter, and are to be apprehended by other consciousnesses, not self-cognition. The second is divided into three: refuting that happiness, etc., are apprehended by others, refuting that happiness, etc., are external, refuting that happiness, etc., are unconscious. The first is: For the Samkhya school, the root consciousness that holds the five tanmatras is the subject, simultaneously for form, etc., and