Tibetan
་པོ་མ་ཉམས་ཤིང་རུང་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སེམས་རྣམས་ཡོད་ན་དེ་ལས་ཁྱོད་སྐྱེ་བར་མཐོང་ལ། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་དེ་དང་རྐྱེན་གསུམ་དེ་ལས་སྐྱེ་བར་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེས་ཡང་རྒྱུ་མཚུངས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འགྲུབ་སྟེ། བདེ་སྡུག་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་ལས་ལས་བེམ་པོར་སྐྱེ་ལ། རྣམ་ཤེས་ནི་འདུ་བྱེད་ལས་ཤེས་པར་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་དབང་པོའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གསུམ་དེ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་ཡི། གཞན་འདུ་བྱེད་དང་ལས་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གསུམ་དེ་དག་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་ན་འགའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་དེ་ལ་ཁྱོད་དངོས་སུ་མི་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བར་མཐོང་གི འདུ་བྱེད་དང་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་མེད་པར་ཐལ། རྒྱུ་རྐྱེན་གསུམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་གྱི་བདེ་སྡུག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་རྐྱེན་གསུམ་དུ་མཚུངས་ཡང་བདེ་སྡུག་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། རྐྱེན་གསུམ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་སོགས་ལས་བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཡུལ་དབང་མཚུངས་པ་ལ་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཀྱི་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ལས་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་ཐ་དད་དུ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བློ་གཉིས་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱོགས་ལ་གཞན་མྱོང་མེད། བློ་གཉིས་ཅིག་ཆར་འབྱུང་བའི་ཕྱོགས་ལ་གཞན་མྱོང་མེད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། དུས་མཉམ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག །ཕྱིས་བྱུང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག །གཅིག་གིས་གཉིས་ཀ་འཛིན་པ་དགག །བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་དགག །གཟུང་བ་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་རང་གིས་མི་རིག་པར་རང་དང་དོན་གཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་རིག་ན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་རིག་གམ། ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་རིག དང་པོ་ལྟར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་གང་ཉེ་བས་བློ་དབང་ཤེས་དང་ནི་བདེ་སོགས་དེ་དག་སྐྱེས་པར་གྱུར་པའི་དབང་ཤེས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དེ་བོར་ནས་ནི་བདེ་སོགས་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཉིད་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཐོག་མར་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་འཛིན་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་བདེ་སོགས་འཛིན་པས་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དང་བདེ་སོགས་རིམ་གྱིས་སྤེལ་ནས་འཛིན་ཞེ་ན། བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བ་པར་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བདེ་སོགས་མྱོང་བ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་བདེ་སོགས་མྱོང་བ་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་འཇུག་པ་མགྱོགས་པའི་ཕྱིར་བར་ཆད་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློའང་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་མྱོང་བ་མེད་པར་གཟུགས་སོགས་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བ་ཅིས་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། འཇུག་པ་མགྱོགས་པ་དེ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དང་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་བདེ་སོགས་ཅིག་ཆར་འཛིན་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་སེམས་མ་འཁྲུལ་བ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གིས་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དང་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་བདེ་སོགས་གཉིས་ཀ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་ཅིག་ཆར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུང་དོན་ཡིན་ན་གཟུགས་སོགས་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་ལ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་བདེ་སོགས་དེ་ལྟ་བུའི་ནུས་པ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་བདེ་སོགས་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུར་མེད་ཀྱང་ཁྱོད་དོན་གཟུགས་སོགས་དག་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་ཚོགས་པས་མིག་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱང་སྔོ་སོགས་རེ་རེ་བ་ལ་མིག་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་མིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་སོགས་དང་བདེ་སོགས་གཉིས་ཀས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱང་གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཡང་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པ་མི་འགལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རེས་འགའ་བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བདེ་སོགས་རྐྱང་པས་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རེས་འགའ་སྔོ་སོགས་ཀྱི་ནང་ནས་སྔོན་པོ་རྐྱང་པ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། བདེ་སོགས་དེའི་རྒྱུའི་དོན་གཟུགས་སོགས་ནི་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མ་གཟུང་བར་བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བར་ནི་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་བདེ་སོགས་རྐྱང་པ་མི་འཛིན་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བདེ་སོགས་ཉིད་ཀྱང་འཛིན
Chinese
不退失且合适，以及具有如自性般的作意之心，则见你由此而生。意根的识也同样由此三缘而生。第三，假设二者由三缘而生，也不成立由同因生。因为苦乐由法与非法的业而生为物质，而识由行而生为知。如果这样说，那么根识之境的乐等和根的意识是法。实际上是由三缘而生，不是由其他的行和业而生。因为见到在三缘存在与不存在时，你不会或会直接从某个因中产生，因此不随行和业。那么，乐等差别也不存在了，因为因缘三者相同。如果这样说，根的识之境的苦乐，虽然因缘三者相同，但有苦乐等的差别并不矛盾。因为三缘本身内部的差别，由境的好坏等而生出苦乐等差别。例如，在境和根相同的情况下，由其内部差别而产生的意识，会产生清晰与不清晰、疑惑等差别。第二部分分为二：一是二识次第产生的方面，没有其他体验；二是二识同时产生的方面，没有其他体验。第一部分分为五：破斥同时其他体验；破斥后生其他体验；破斥一者执持二者；破斥唯执持乐等；破斥唯执持所取。第一，如果乐等自己不觉知，而是由与自己同义所依的其他的识觉知，那么是由与自己一同产生的根识觉知，还是由后生的意识觉知？如果是前者，那么形等的事物，由于何者接近，而生起意识和乐等，那么那个生起的根识是法。舍弃自己的境形等，如何能了知乐等呢？不能了知。
English
It is not lost and suitable, and if there are minds that contemplate like self-nature, then you are seen to arise from that. The consciousness of the mind root is also similar in that it arises from those three conditions. Third, if the two arise from three conditions, it is not established that they arise from the same cause. Because pleasure and pain arise as matter from the actions of dharma and non-dharma, and consciousness arises as knowledge from action. If you say that, then the environment of the root consciousness, such as pleasure, and the mind of the root are dharmas. Actually, they arise directly from the three conditions, not from other actions and karma. Because it is seen that when those three conditions exist and do not exist, you do not or will directly arise from a certain cause, therefore it does not follow action and karma. Then, there is no difference in pleasure and pain, because the three causes and conditions are the same. If you say that, the pleasure and pain of the environment of the root consciousness, although the three causes and conditions are the same, it is not contradictory to have differences such as pleasure and pain. Because the difference within the three conditions themselves, from the good and bad of the environment, etc., arises differences such as pleasure and pain. For example, when the environment and root are the same, the consciousness that arises from its internal differences will produce differences such as clarity and unclearness, doubt, etc. The second part is divided into two: one is the aspect of the two consciousnesses arising sequentially, without other experience; the other is the aspect of the two consciousnesses arising simultaneously, without other experience. The first part is divided into five: refuting simultaneous other experience; refuting subsequent other experience; refuting one holding both; refuting only holding pleasure, etc.; refuting only holding the object. First, if pleasure, etc., are not aware of themselves, but are known by other consciousnesses that rely on the same meaning as themselves, then is it known by the root consciousness that arises with itself, or by the subsequent consciousness? If it is the former, then the things such as form, because of what is close, the consciousness and pleasure, etc., arise, then that arising root consciousness is a dharma. Abandoning its own environment, such as form, how can it know pleasure, etc.? It cannot know.
Chinese
因为将色等本身作为所取境来执取的缘故。第二种情况是：如果最初根识执取境，之后意识执取乐等，那么这二者的识的境和乐等依次交替执取，如果这样认为。那么，感受乐等的心，其自性是，乐等在感受者那里，不显现为没有间断，这不应理，因为感受乐等前后之间，被执取色等所间断的缘故。同样，对于执取色等也应类推。如果认为，感受乐等虽然中间有间断，但是因为进入迅速，所以显现为没有间断。那么，执取色等的心也同样，没有感受乐等，色等不间断地显现，为什么不是这样呢？应该是这样，因为进入迅速是相同的。第三种情况是：如果根的识，同时执取境色等和与自己同时的乐等。那么，不欺骗的根识，其自性是，你不应该同时将境色等和与自己同时的乐等二者作为所取境来了知，因为如果是你的所取境，那么就必定只是色等，并且在你产生时，没有成立与自己同时的乐等具有那样的能力，因为即使与自己同时的乐等不是你的因，你也是从境色等产生的缘故。如果认为，青色等聚合能够产生眼识，但是青色等每一个都不能产生眼识，同样，色等和乐等二者都能产生根识，但是二者各自单独也能产生根识，这没有相违。那么，根识，其自性是，有时会只执取乐等，因为单独的乐等能够作为你的所取境，例如有时青色等之中，单独的青色被根识执取一样。这不能允许，因为乐等的因的境色等，如果没有被根识执取，那么感受乐等是不合理的。如果认为，根识不单独执取乐等，但是与色等境一起，也执取乐等自身。
English
Because it grasps forms, etc., as the object to be grasped. The second case is: If the sense consciousness initially grasps the object, and then the mental consciousness grasps pleasure, etc., so that the objects and pleasure, etc., of these two consciousnesses are grasped alternately, if you think so. Then, the mind that experiences pleasure, etc., its nature is, pleasure, etc., in the experiencer, should not appear as uninterrupted, which is unreasonable, because the experience of pleasure, etc., is interrupted by the grasping of forms, etc., between the before and after. Similarly, it should be applied to the grasping of forms, etc. If you think that although the experience of pleasure, etc., is interrupted, it appears uninterrupted because of the quick entry. Then, the mind that grasps forms, etc., is also the same, without experiencing pleasure, etc., why shouldn't forms, etc., appear uninterrupted? It should be so, because the quick entry is the same. The third case is: If the sense consciousness simultaneously grasps the object forms, etc., and pleasure, etc., which are simultaneous with itself. Then, the non-deceptive sense consciousness, its nature is, you should not simultaneously know both the object forms, etc., and pleasure, etc., which are simultaneous with yourself, as the object to be grasped, because if it is your object to be grasped, then it must be only forms, etc., and when you arise, it is not established that pleasure, etc., simultaneous with yourself has such a capacity, because even if pleasure, etc., simultaneous with yourself is not your cause, you arise from the object forms, etc. If you think that the aggregation of blue, etc., can produce eye consciousness, but each of blue, etc., cannot produce eye consciousness, similarly, both forms, etc., and pleasure, etc., can produce sense consciousness, but each of the two can also produce sense consciousness separately, which is not contradictory. Then, sense consciousness, its nature is, sometimes it will only grasp pleasure, etc., because solitary pleasure, etc., can be your object to be grasped, for example, sometimes among blue, etc., solitary blue is grasped by sense consciousness. This cannot be allowed, because if the object forms, etc., which are the cause of pleasure, etc., are not grasped by sense consciousness, then experiencing pleasure, etc., is unreasonable. If you think that sense consciousness does not grasp pleasure, etc., alone, but together with the object forms, etc., it also grasps pleasure itself.