Tibetan
དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་དེ་སྐད་ཅིག་མ་མིན་པར་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཉིད་འཛིན་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྔར་གཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་ལ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་དང་བཅས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཚད་མ་སྔ་མས་གཟུང་ཟིན་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པའི་དོན་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དབང་པོ་ཅན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་དང་། གཞན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཞལ་བྱ་དེ་ལ་འཇལ་བའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ཅི་ལྟར་འདོད་དེ་བྱ་བ་མི་བྱེད་པར་ཐལ། དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་དང་པོས་འཇལ་བའི་བྱ་བ་བསྒྲུབས་ཟིན་པ་ཅན་གྱི་ལས་གཞལ་བྱ་ལ་ནི་འཇུག་གི གསར་དུ་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤིང་བཅད་ཟིན་ན་སཏྭ་གྲི་གཅོད་བྱེད་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་པོའི་བློའང་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་རྟག་པའི་དངོས་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པའང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་ཤེས་པ་དེ་དག་རིམ་གྱིས་སྐྱེའོ་ཞེ་ན། རྟག་པ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་བར་ཐལ། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱར་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ལས་ཡུལ་གཞན་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་ཀྱི་དེ་ཉིད་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གཟུང་འཛིན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་དེ་ཉིད་འཛིན་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅིང་། དེའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་འཛིན་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ལོང་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་ཡིད་མངོན་གྱིས་གཟུགས་མཐོང་བ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡིད་མངོན་ཡིན་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན་ཡིན་ཅིང་། ཡིད་མངོན་དེས་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་འཛིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་དེ་གཉིས་ཚང་ན་དབང་མངོན་གྱི་རྒྱུ་ཚོགས་ཀྱང་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཁ་ཅིག དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པའི་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་འགགས་པའི
Chinese
因为那是产生感官显现的直接因的刹那。第二，如果感官显现的所取义不是刹那而是常，意识也执持它，那么，意识的现量，作为主题，你的定义是与对先前已取之义的分别念相离，应该陈述具有这种差别，因为是以前量已取，执持不退之义的现量。此外，有感官者感官的现量第二个刹那，以及其他意识的现量第一个刹那，作为主题，你如何认为对自己的所量境执行度量的行为呢？因为不执行行为。因为感官显现第一个刹那已经完成了度量的行为，所以作用于所量境，因为没有丝毫新认识的差别，就像木头被砍断后，刀不再是砍伐者一样。此外，意识的现量和，作为直接因的感官的智慧，一切作为主题，应该同时产生，因为是从所取义常法事物中产生的。如果说常法也依赖于因，所以那些知识逐渐产生，那么，常法作为主题，依赖于那个因是相违的，因为不是被其他因所区分的。第三，所取能取意识的现量，作为主题，执持的不是自己直接因感官现量的对境，而是其他对境，因为如果执持自己直接因所取能取感官显现的所取义，就有如上所说的过失，并且因为执持它的第二个刹那没有过失。即使那样，盲人作为主题，你的相续中的所取能取意识现量没有见到色法，因为你的相续中没有执持色法的感官显现。周遍是，如果是意识现量，那么就是由感官的识作为直接因而产生的，并且因为那个意识现量执持自己直接因感官显现的所取义的第二个刹那，并且如果这两个都齐全，那么感官显现的因缘聚合也齐全。这里有些人说，有色感官的最后一个刹那灭亡后
English
Because that is the moment of the direct cause that generates sensory manifestation. Secondly, if the object of sensory manifestation is not momentary but permanent, and the mind also grasps it, then, the direct perception of the mind, as the subject, your definition is to be stated with the distinction of being free from conceptual thought about the meaning that has already been grasped, because it is the direct perception that grasps the meaning that has already been grasped by the previous valid cognition and does not diminish. Furthermore, the second moment of the sensory perception of the sense organ possessor, and the first moment of the mental perception of the other, as the subject, how do you think that the act of measuring is performed on its own object of measurement, because it does not perform the act. Because the first moment of sensory manifestation has already completed the act of measurement, so it acts on the object of measurement, because there is not even a slight difference in new cognition, just as when a tree is cut, the knife is no longer the cutter. Furthermore, the direct perception of consciousness and, as the immediate cause, the wisdom of the senses, all as the subject, should arise simultaneously, because it arises from the object of the permanent object. If it is said that even the permanent depends on the cause, so those cognitions arise gradually, then, the permanent as the subject, it is contradictory to depend on that cause, because it is not distinguished by other causes. Thirdly, the direct perception of the grasping and the grasped by consciousness, as the subject, does not grasp the object of its immediate cause, the sensory perception, but grasps another object, because if it grasps the meaning of the grasping and the grasped sensory manifestation of its immediate cause, there is the fault as mentioned above, and because there is no fault in grasping its second moment. Even so, the blind person as the subject, the grasping and grasping mental manifestation in your continuum does not see form, because there is no sensory manifestation grasping form in your continuum. The pervasion is, if it is a mental manifestation, then it is produced by the consciousness of the senses as the immediate cause, and because that mental manifestation grasps the second moment of the object of its immediate cause sensory manifestation, and if these two are complete, then the aggregation of causes and conditions of sensory manifestation is also complete. Here some say that after the last moment of the colored sense organ has ceased
Tibetan
་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡིད་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་ཡང་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་མ་ཚང་བས་ལོང་བའི་རྒྱུད་ལ་གཟུགས་འཛིན་ཡིད་མངོན་ཡོཾད་པར་འདོད་པ་ནི་སྐྱེས་བུ་ནད་མེད་ཀྱིས་མིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་ལ་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འགགས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་ཤེས་པ་སྟེ། གཞན་སེལ་གྱི་བློས་ཕྱེ་བའི་ཚེ་དེ་ལྟར་སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང་མིག་འཛུམ་པའི་རྗེས་སུ་གཟུགས་འཛིན་ཡིད་མངོན་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཡུལ་གཞན་འཛིན་ན་ངེས་མེད་འཛིན་པ་སྤང་། །ཡིད་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་དུས་མཉམ་ཡིན་པ་སྤང་། །དུས་ཐ་དད་ན་གཟུང་འཛིན་མིན་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱིས་མ་གཟུང་བའི་དོན་འཛིན་ན་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ངེས་མེད་དུ་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ལས་གཞན་འཛིན་ན་ཡང་རང་ཡུལ་ངེས་པ་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བསྐྱེད་པ་རང་གི་གཟུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་ཕྱི་མ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་གྱི་དབང་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོའི་ཤེས་པས་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བསྐྱེད་པ་ཡི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་གྲོགས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་ཤེས་དེ་དང་དངོས་འབྲས་བྱེད་པ་དུས་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབང་ཤེས་ཡིད་མངོན་གྱི་སྔ་ན་ཡོད་ཅིང་། ཁྱོད་རང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་དང་དུས་མཉམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་བློ་དང་བཅས་པ་སྟེ། དུས་མཉམ་པ་མིན་ཏེ། རང་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་གི་བསྐྱེད་བྱའི་སྔར་ཡོད་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་ན་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དུས་མཉམ་མམ། སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དུས་མཉམ། དང་པོ་ལྟར་ན་སྔར་རྒྱུ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱི
Chinese
一旦意现的三种条件完备，但根现的三种条件不完备，因此认为盲人的相续中存在执取色法的意现，这是因为不了解健康人闭眼期间有许多最终刹那停止的规律。如果用排除他者的心来区分，那样或许可以，但闭眼之后，就不能成立存在执取色法的意现。第四部分有三点：如果执取其他境，则应避免执取不定。应避免意之所执与能执同时。如果时间不同，则应避免不是所执与能执。第一点是：如果意现执取了不是自己的紧前因根现所执取的境，那么是否会变成执取色声等不定之物呢？答：这个意现，如果执取了不是自己的紧前因根现所执取的境，也仍然是执取自境，因为意现想要执取根现所执取境的后一刹那。因为生起意现，依赖于自己的所执境之后出现的，作为共同作用因的，具有依赖性的根生之识，是你的紧前因。第二点是：有些人说，意现的所执境，怎么能不是根识生起意现的共同作用的助伴呢？因为紧前因根识与它的果，不是同时产生的。根识在意现之前，而你所执取的意现之识是同时的。答：意现的所执境，与能执的意现之识不是同时的，因为它是能执意现的生起者。普遍来说，所有的生起之因，都存在于其所生起之果之前。如果因果同时，那么是在因未生之时同时，还是在因已生之时同时？如果是前者，那么在因未生之时，因果不同时，因为因没有能力产生果，因为根本没有因。
English
Immediately upon the completion of the three conditions for mental manifestation, but the three conditions for sensory manifestation are incomplete, therefore, the assertion that there exists a mental manifestation that apprehends form in the continuum of a blind person is due to a lack of understanding of the principle that many ultimate moments cease during the period when a healthy person closes their eyes. If one distinguishes with a mind of excluding others, then it might be possible, but after closing the eyes, it cannot be established that there exists a mental manifestation that apprehends form. The fourth part has three points: If one apprehends other objects, then one should avoid apprehending the indefinite. One should avoid the object and subject of mind being simultaneous. If the times are different, then one should avoid it not being the object and subject. The first point is: If mental manifestation apprehends an object that is not apprehended by its immediately preceding causal sensory manifestation, then will it become an apprehension of indefinite things such as form and sound? Answer: This mental manifestation, even if it apprehends something other than the object apprehended by its immediately preceding causal sensory manifestation, still apprehends its own object, because the mental manifestation wants to apprehend the subsequent moment of the object apprehended by the sensory manifestation. Because the arising of mental manifestation depends on the subsequent thing of its apprehended object, which is the co-operative cause, the sense-born consciousness that has dependence is your immediately preceding cause. The second point is: Some say, how can the apprehended object of mental manifestation not be a co-operative assistant to the sensory consciousness that generates mental manifestation? Because the immediately preceding causal sensory consciousness and its effect are not produced simultaneously. Sensory consciousness exists before mental manifestation, and the consciousness of your apprehended mental manifestation is simultaneous. Answer: The apprehended object of mental manifestation, together with the consciousness of the apprehending mental manifestation, is not simultaneous, because it is the producer of the apprehending mental manifestation. Generally speaking, all causes of arising exist before their arising effect. If cause and effect are simultaneous, then are they simultaneous when the cause has not yet arisen, or are they simultaneous when the cause has already arisen? If it is the former, then when the cause has not yet arisen, cause and effect are not simultaneous, because the cause does not have the ability to produce the effect, because there is no cause at all.