Tibetan
་ན་དབང་ཤེས་དང་རྟོག་པའི་སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གཞན་དང་གཞན་ལས་སྐྱེས་སུ་ཆུག་ཀྱང་། དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་ལ་གསལ་ལ། རྟོག་པ་ལ་མི་གསལ་བའི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ནི་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་དང་སྒྲ་རྟོག་ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་བ་ཁོ་ན་ལ་འདིའོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་། ངོ་ཤེས་པའི་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། རྟོགས་པ་མེད་པར་ནི་བ་ལང་སྔ་ཕྱིའི་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ནས་ཁྱོད་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མངོན་སུམ་དང་སྒྲ་རྟོག་དངོས་ཡུལ་ཐ་དད་བསྟན་པ་འདི་ཡིས་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། བ་ལང་ལ་སོགས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་རིགས་སོགས་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་། དེ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དག་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟགས་ལས་རིགས་སོགས་དོན་གཞན་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སུན་ཕྱུང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་སྤྱི་གཅིག་དོན་ལ་མེད་ན་སྤྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་བ་ལང་གི་གསལ་བ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དོན་ལ་སྤྱི་གཅིག་མེད་པའི་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་སྤྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བ་འཐད་དེ། སྤྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་བ་ལང་གི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལས་ལོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སྔར་རང་དོན་ལེའུར་བརྗོད་ཟིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྐྱེན་གསུམ་རྩོད་སྤོང་བཅས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ནི། ཚད་མ་མདོར། ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་པར་ཡིད་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་མེད་པའོ་ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བར་གཤེགས་པས་དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའི་མངོན་སུམ་གསུངས་པའི་དོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་སྒྲུབ
Chinese
又，即使是根识和分别心的所依，容许是从其他和另外的所生，但是，白色本身的共相，法性，在根识上是清晰的，在分别上是不清晰的，以多种自性显现，那是由什么而有呢？不应理，因为对于那二者来说，是真实显现的自相唯一的实物之故。第三，如果说现量和名言分别的对境是唯一的，因为唯有现量所见才有名言分别“这是”的施设之故。牛等，法性，你的能诠之语和，认识的分辨是与现量所见的事物作为对境相违的，因为没有真实宣说现量所见和认识，就对牛的前后之义执着为一，从而你的能诠之语和分别施设之故。再说，以现量和名言分别的事物对境各异的这个显示，法性，还有其他的必要，因为对于牛等根识所见的一切，凡是说种姓等的语和，执持它的分别，是从随行之相，推断出有种姓等其他意义的，那也破斥之故。那么，如果众多显现上没有一个共相，那如何生起认识为一个共相呢？现量所见的牛的显现等，法性，即使在意义上没有一个共相，是互相各异的，但是生起认识为一个共相的智慧是合理的，因为名为认识为一个共相的分别，是以与牛不能成办义事相违的自性而成立的，这在之前自义品中已经说过了之故。第二，连带驳斥三种缘起之诤，宣说意识现量，量经中说，意识亦与义，以及，其释文中说，意识亦缘于成为色等之相，以体验之相而行，故无分别，此意义的解释有二，总的安立方式和，经文的意义。第一，善逝说，比丘们，色之识有两种，即依于眼和依于意，如此宣说了依于意的现量之义，陈那以“意识亦与义”而成立无分别。
English
Furthermore, even if the basis of sense consciousness and conceptual mind is allowed to arise from different sources, the generality of whiteness itself, the dharma, is clear to sense consciousness but unclear to conceptualization, appearing in various natures. How could that be? It is unreasonable, because for both of them, it is the very object of a single characteristic that appears directly. Third, if it is said that the object of direct perception and verbal conceptualization is the same, because only what is seen by direct perception is subject to the verbal conceptualization of "this is," then, cows and so on, the dharma, your expressive sound and the cognition of recognition are contrary to taking what is seen by direct perception as the object, because without actually stating what is seen by direct perception and without cognition, one clings to the meaning of the cow's past and future as one, thereby your expressive sound and conceptualization are applied. Moreover, this demonstration that the objects of direct perception and verbal conceptualization are different, the dharma, also has other necessities, because for all that is seen by sense consciousness, such as cows, whatever is the sound that expresses genus and so on, and the conceptualization that grasps it, from the sign of following, inferring that there are other meanings such as genus, that is also refuted. Then, if there is no single generality in many appearances, how does the recognition of a single generality arise? The appearances of cows seen by direct perception, the dharma, even if there is no single generality in meaning and they are mutually different, it is reasonable for the wisdom of recognizing a single generality to arise, because the conceptualization called recognizing a single generality is established by a nature that is contrary to the fact that cows cannot accomplish the purpose, as it has already been said in the chapter on self-interest. Second, along with refuting the dispute of the three conditions, explaining the direct perception of mind, in the Sutra on Valid Cognition it says, "Mind also with meaning," and in its commentary it says, "Mind also focuses on becoming the aspect of form and so on, and because it proceeds with the aspect of experiencing, it is without conceptualization," the explanation of this meaning has two parts: the general way of establishing it and the meaning of the text. First, the Sugata said, "Monks, there are two kinds of consciousness of form, namely, relying on the eye and relying on the mind," thus, the meaning of the direct perception relying on the mind was proclaimed, and Dignāga established non-conceptualization with "Mind also with meaning."
Tibetan
་བྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་རྟོག་བྲལ་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་སྔར་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་བསྟན་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་འདིར་དེ་མ་བཤད་པར་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཡིད་མངོན་ཁས་བླངས་པའི་དོན་ལ་མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པས་རྩོད་པ་གཉིས་བཀོད་པ་དང་། དེའི་ལན་ལ་འགའ་ཞིག་ཡིད་མངོན་གྱི་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱིས་གཟུང་ཟིན་པའི་དོན་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཀག་པ་དང་། རང་ལུགས་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་ལས་གཞན་གཟུང་ཡང་ལོང་བས་གཟུགས་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་པ་དང་། དེ་ལ་རང་ཡུལ་མ་ངེས་པ་འཛིན་པར་ཐལ་བའི་རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་ཡིད་མངོན་གྱི་གཟུང་འཛིན་དུས་མཉམ་པ་བཀག་པ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་ནས་དུས་མི་མཉམ་ན་གཟུང་འཛིན་དུ་འགལ་བ་སྤོང་བ་སྟེ་དྲུག་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྔར་མྱོང་འཛིན་ན་ཞེས་སོགས་དང་། སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་ཞེས་སོགས་དང་། རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་ཞེས་སོགས་དང་། དེ་དང་བྱེད་དུས་ཞེས་སོགས་དང་། དུས་ཐ་དད་པས་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། མཐའ་གཉིས་བརྟགས་པའི་རྩོད་པ་དགོད། །སྔ་མ་འཐད་པའི་གཞན་ལན་དགག །ཕྱི་མ་འཐད་པའི་རང་ལ་བརྗོད། །དེ་ལ་རྩོད་པ་བརྒྱུད་མ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། མུ་སྟེགས་རྣ་བ་མ་ཕུག་པ་ན་རེ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེས་སྔར་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟུང་ཟིན་གྱི་དོན་འཛིན་ནམ་མ་གཟུང་བའི་དོན་འཛིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྔར་ཚད་མས་མྱོང་ཟིན་པ་ནི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ལོང་བ་དང་འོན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དབང་མངོན་གྱིས་མ་མཐོང་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་རང་མཚན་འཛིན་པ་གང་ཞིག ཡིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདས་ཕྱིར་སྔར་མྱོང་མཐོང་བ་མེད། །མཐོང་ན་ཐལ་བ་གསུམ་གྱིས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དེས་སྔར་དབང་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་ཟིན་པའི་དོན་འཛིན་པ་ཡིན་ན། གཟུང་དོན་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་གཟུང་དོན་མཐོང་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་གཟུང་དོན་རང་གི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་དབང་མངོན་གྱི་དུས་ན་འདས་པ་ཡི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རང་གི་
Chinese
这是通过实际展示作用，并通过强调承诺的方式来确定的。 班智达吉祥称（dpal ldan grags pa）考虑到先前在根识（dbang mngon）的章节中已经展示了离概念的论证，因此在此没有讨论它，而是耳未穿孔的外道提出了两个争论，因为正理派（phyogs glang）承认意识现量。 作为对这些争论的回答，一些人阻止了认为意识现量持有已被根识抓住的事物，并且没有盲人看到形状的过失，即使根据自宗，根识所抓住的事物之外的其他事物也被抓住。 驳斥了认为它会抓住未确定的自境的争论，并且从那里引申出阻止了意识现量的能取和所取同时发生，并且从那里引申出如果不同时，抓住和被抓住是矛盾的，这六个是按照顺序，如“如果抓住先前的经验”等等，以及“因为仅仅是刹那”等等，以及“因此，根的”等等，以及“自义随行”等等，以及“那时和作用时”等等，以及“因为时间不同”等等所展示的。 第二个部分有四个：记录了检查两个极端的争论。 驳斥了前者合理的其他回答。 对自己说了后者合理的。 在这里，驳斥了间接的争论。 第一点是：未穿耳的外道说，这个意识现量是抓住先前被根现量抓住的事物，还是抓住未被抓住的事物？ 如果是前者，那么意识现量是所立宗，不是正量，因为它是抓住先前已被正量体验过的事物。 如果是后者，那么盲人和聋人等也将成为所立宗，他们会看到和听到形状和声音等事物，因为即使根现量没有看到，意识也会抓住形状等的自相，因为有意识。 如果是这样，第二点分为两点：因为已逝去，所以看不到先前的经验。 如果看到，那么会被三个过失所损害。 第一点是：如果意识现量抓住先前被根识抓住的事物，那么所抓住的事物是刹那的还是非刹那的？ 如果是前者，那么意识现量是所立宗，它没有看到作为其直接因的所抓住的事物，因为作为其直接因的根现量的所抓住的事物，在作为其直接因的根现量的时候已经逝去了，因为它是自己的
English
This is established by actually showing the function and by emphasizing the commitment. Pandit Dignāga (dpal ldan grags pa), considering that the proof of being free from concepts had already been shown in the section on sense direct perception (dbang mngon), did not discuss it here, but the non-Buddhist with unpierced ears presented two arguments because Dignāga (phyogs glang) admitted mental direct perception. As an answer to these arguments, some people prevented the idea that mental direct perception holds the object that has already been grasped by sense direct perception, and there is no fault of a blind person seeing forms even if, according to our own system, something other than the object grasped by sense direct perception is grasped. The argument that it would grasp an undetermined self-object is refuted, and from there it is inferred that the grasper and the grasped of mental direct perception occur simultaneously, and from there it is inferred that if they do not occur simultaneously, grasping and being grasped are contradictory, these six are in order, such as "if grasping previous experience" etc., and "because it is only momentary" etc., and "therefore, the senses" etc., and "self-meaning following" etc., and "that and the time of action" etc., and "because the times are different" etc. The second part has four: recording the arguments for examining the two extremes. Refuting the other's answer that the former is reasonable. Saying to oneself that the latter is reasonable. Here, refuting the indirect arguments. The first point is: the non-Buddhist with unpierced ears says, does this mental direct perception grasp the object that was previously grasped by sense direct perception, or does it grasp the object that was not grasped? If it is the former, then mental direct perception is the subject, it is not a valid cognition, because it is grasping what has already been experienced by a valid cognition. If it is the latter, then blind and deaf people etc. will also become the subject, they will see and hear forms and sounds etc., because even if sense direct perception does not see, the mind grasps the self-characteristics of forms etc., because there is mind. If so, the second point is divided into two: because it has passed, previous experience cannot be seen. If it is seen, then it will be harmed by three faults. The first point is: if mental direct perception grasps the object that was previously grasped by sense consciousness, then is the grasped object momentary or non-momentary? If it is the former, then mental direct perception is the subject, it does not have the grasped object of its immediate cause, because the grasped object of the sense direct perception that is its immediate cause has passed at the time of the sense direct perception that is its immediate cause, because it is its own.