Tibetan
ར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཕྱིས་རྒྱུ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་འབྲས་དུས་མི་མཉམ་པར་ཐལ། རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་ཕན་པ་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། གསུམ་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་འཛིན་ཏེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་དང་དུས་ཐ་དད་པས་སོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཤེས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ཡིས་ཆོས་ཅན། དུས་ཐ་དད་ལ་གཟུང་འཛིན་འཇོག་ཤེས་ཏེ། ཤེས་པ་དེ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་དངོས་སུ་འཇོག་ནུས་པ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་དུས་མི་མཉམ་ཡང་ཤེས་པ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་ལ་བཞག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་དེས་ཀྱང་དེ་གཟུང་ངོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་ཡིད་མངོན་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་མྱང་བྱ་ཤེས་པར་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རིག་མངོན་སུམ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་རང་རིག་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་བཤད་ལ། ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚེ་རང་རིག་ཡིན་པའི་དོན་ཡང་མྱང་བྱ་སྔར་སྐྱེས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་པའི་དོན་ནི་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདས་པ་དྲན་པའི་དྲན་ཤེས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མྱོང་ཙམ་མམ། རིག་ཙམ་མམ། གསལ་ཙམ་དུ་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དུས་ཕྱིས་བདག་གི་ཤེས་པ་འདི་འདྲར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་དྲན་པ་འབྱུང་བས་དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་མྱོང་ངམ། རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་གནད་ཀྱང་རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་རང་ཉིད་མྱོང་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ཉིད་ལ་རང་རིག་ཏུ་འཇོག་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་མྱོང་བའམ་རིག་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་རིག་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཚད་མ་མདོར། ཆགས་ལ་སོགས། རང་རིག་རྟོག་པ་མེད་པ་ཅན། །ཞེས་དང་། རྟོག་པའང་རང་རིག་ཉིད་དུ་འདོད། །དོན་ལ་མ་ཡིན་དེ་རྟོག་ཕྱིར། །ཞེས་རང་རིག་ཏུ་ངེས་དཀའ་བའི་ཆགས་སོགས་དང་། རྟོག་པའི་སྟེང་ནས་བཤད
Chinese
ར། 第二种情况，后来产生的原因也是有法，原因和结果在时间上不一致。因为原因在产生结果时没有给予近距离的帮助，因为结果已经成立。承认这个理由。第三种情况是，意识的显现的所取对境是有法，意识的显现如何执取而不执取呢？因为意识的显现和时间是不同的。如果有人说，懂得道理的经部宗是有法，懂得在时间不同时可以安立能取和所取，因为对于那个意识，能够真实地安立自相的形象的原因，即使时间不一致，也知道并且承认那是那个意识的所取对境。因此，即使意识的显现有很多原因，但那个创造形象的原因是有法，它的本体，也就是那个形象，被安立为结果意识的显现，并且世间上说结果意识的显现也执取它，因为结果意识的显现是随着你的形象而产生的。第三，通过证明所体验的是意识，来解释自证的显现，分为两种： общей структуры и смысл текста. 第一种是，一般来说，考虑到所有意识都向内转向时就是自证，因此说自己的本体是自证的显现。向内转向时就是自证的意义也不是说所体验的先产生，然后才向内转向，如果那样的话，就会变成回忆过去的回忆意识。因此，所有意识在自己产生时，仅仅是体验，或者仅仅是觉知，或者仅仅是清晰地产生，因为这个原因，后来会产生“我的意识变成了这样”的记忆，因此通过记忆的标志来证明自体验或者自证的关键，就在于自己产生时，不是以能境和所境的方式来觉知，而是以自己仅仅是体验的本体而产生，这才是安立为自证的。自己产生时，以体验或觉知的本体而产生，考虑到仅仅是那样就成立了自证，所以在《量理宝藏论》中说：“贪等，自证无分别。”以及“分别也认为是自证，实际上不是，因为是分别。”这样从难以确定为自证的贪等和分别的角度来解释。
English
Ra. According to the second view, the time when the cause arises later is also a subject. It follows that the cause and effect are not simultaneous. Because the cause does not provide close assistance in producing the effect, because the effect has already been established. The sign is accepted. The third is that the object of apprehension of mental direct perception is a subject. How does mental direct perception apprehend without apprehending? If it is said that mental direct perception and time are different, then the Sautrāntika who understands reasoning is a subject. It is known that apprehension can be established when time is different. Because for that consciousness, the cause that can actually establish the image of its own likeness, even if the time is not simultaneous, it is known and accepted that it is the object of apprehension of that consciousness. Therefore, even if there are many causes for mental direct perception, the cause that creates the image is a subject. Its essence, that is, that image, is established as the result of mental direct perception, and it is said in the world that the result of mental direct perception also apprehends it, because the result of mental direct perception arises following your image. Third, by proving that what is experienced is consciousness, the explanation of self-awareness is divided into two: general structure and the meaning of the text. The first is that, in general, considering that all consciousness is self-awareness when it turns inward, it is said that one's own essence is the manifestation of self-awareness. The meaning of turning inward is also not that what is experienced arises first and then turns inward. If that were the case, it would become a memory consciousness of remembering the past. Therefore, all consciousness arises at the time of its own arising, merely as experience, or merely as awareness, or merely as clarity. For this reason, later there will be a memory of "my consciousness has become like this." Therefore, the key to proving self-experience or self-awareness by the sign of memory lies in the fact that when oneself arises, it is not awareness in the manner of object and subject, but arises as the essence of merely experiencing oneself. This is what is established as self-awareness. When oneself arises, if it arises as the essence of experience or awareness, considering that self-awareness is established by that alone, it is said in the Pramāṇavārttika: "Attachment, etc., self-awareness is non-conceptual." And "Conceptualization is also considered self-awareness, but in reality it is not, because it is conceptualization." Thus, it is explained from the perspective of attachment, etc., and conceptualization, which are difficult to determine as self-awareness.
Tibetan
་དེ། དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་དགོངས་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ས་པཎ་གྱིས་ཀྱང་། རང་རིག་བེམ་པོ་ལོག་ཙམ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གཞུང་འདིར་མཚན་གཞི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྟེང་ནས་བཤད་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པས་བདེ་སོགས་ནང་གི་བེམ་པོ་དང་། གྲངས་ཅན་གྱིས་བདེ་སོགས་ཕྱིའི་བེམ་པོར་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མྱོང་བྱེད་རྟོག་བྲལ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ། །མྱོང་བྱ་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དག་མྱོང་བའི་རང་རིག་ནི་བརྗོད་པ་དེའི་མིང་དང་དོན་གཉིས་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཅན་ཏེ་བསྲེས་ནས་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་དངོས་སུ་བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་དུ་གཞན་དུ་རྗེས་འགྲོ་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བདེ་སོགས་ནང་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག །བདེ་སོགས་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་རིག་སྟེ་མི་རིག་པར་ཐལ། གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་དོན་བེམ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་བདག་གཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་རྫས་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྟེ་བྱེ་བྲག་པ་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདེ་སོགས་ཤེས་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག །ཡུལ་གཞན་རིག་བྱེད་གཉིས་སུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཁྱབ་པ་བསྟན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དགོད། །ཕྱོགས་ཆོས་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པར་བསྒྲུབ། །རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཅིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་པ་དེའི་རྐྱེན་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུ་འདྲ་བ་དེ་དང་འདྲ་བ་དེ་མིན་པ་མི་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་ལྟར་འདྲ་བ་དེ་དང་འདྲ་བ་དེ་མིན་པའི་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྐྱེན་གསུམ་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁོར་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་ཆོས་ཅན། དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་དང་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དོན་ཡུལ་དང་བཅས་པ་དང་། དབང
Chinese
彼。考虑到彼性遍及一切知识，萨迦班智达大士也曾说过：“自证只是粗略的物质。”等等。此论中从名相基础乐等之上进行阐述，是为了驳斥数论派认为乐等是内在的物质，以及胜论派认为乐等是外在的物质的错误观点。第二，分为二：成立体验者是离分别的自性；破斥体验境是物质。第一：乐等的自性，作为有法，您体验它们的自证不是与所述之名称和意义二者相关联，即混合执持的分辨，因为对于您来说，实际上没有能力进行指示，因为您在境上不依赖于其他随行。第二，分为二：破斥乐等是内在事物是物质；破斥乐等是外在事物是物质。第一，分为二：陈述宗派；破斥它。第一：乐等那些，作为有法，如何能认识自己的体性，即不认识，因为其他外境也不是能认识的，因为是内在事物是物质。因此，有些人，即胜论派说，依靠一个事物主体的识由其他实体来认识。第二，分为三：成立乐等是知识；破斥由其他识来体验；显示其他境是能知二者。第一，分为三：显示周遍而立宗；成立法与三因相同；消除三因相同上的争论。第一：根识之眷属的乐等，作为有法，怎么不是知识，即是知识，因为不是根识之因之外的其他，因为是从三缘所生。周遍：相似的果与相似的，不相似的自性的一切，依次由相似的以及不相似的实因所生而周遍。第二：如果说从一个三缘所生的理由不成立，那么根识之眷属的乐等，作为有法，是与根识相同的三缘之因，因为境与所缘
English
That. Considering that that nature pervades all knowledge, the great master Sakya Pandita also said, "Self-awareness is just a rough matter." etc. In this treatise, the explanation from the basis of terms such as happiness is to refute the wrong views of the Samkhya school, which considers happiness etc. to be internal matter, and the Vaisheshika school, which considers happiness etc. to be external matter. Second, there are two: establishing that the experiencer is free from conceptualization; refuting that the experienced object is matter. First: The nature of happiness etc., as the subject, your self-awareness that experiences them is not a conceptualization that is related to the name and meaning of the statement, that is, holding them mixed together, because you actually do not have the ability to indicate them, because you do not rely on other followers in the object. Second, there are two: refuting that happiness etc. as internal objects are matter; refuting that happiness etc. as external objects are matter. First, there are two: stating the tenet; refuting it. First: Those happiness etc., as the subject, how can they know their own nature, that is, not know, because other external objects are also not knowable, because they are internal objects that are matter. Therefore, some, that is, the Vaisheshika school, say that the consciousness relying on one object subject is known by other entities. Second, there are three: establishing that happiness etc. are knowledge; refuting that they are experienced by other consciousnesses; showing that other objects are the two knowers. First, there are three: showing the pervasion and establishing the reason; establishing that the property and the three causes are the same; eliminating the dispute on the sameness of the three causes. First: The happiness etc. of the retinue of sense consciousness, as the subject, how is it not knowledge, that is, it is knowledge, because it is not other than the cause of sense consciousness, because it is born from the three conditions. Pervasion: All similar fruits and similar, dissimilar natures are pervaded by being produced by similar and dissimilar real causes in order. Second: If it is said that the reason born from one three conditions is not established, then the happiness etc. of the retinue of sense consciousness, as the subject, is the cause of the three conditions that are the same as the sense consciousness, because the object and the object