Chinese
因为各种各样的相状都归于一个的缘故。如果认为显现为事物，实际上却是不真实的显现的自性是存在的，那么，对于这一点，作为有法，我驳斥假相有什么用呢？因为不会驳斥。因为假相者自己的观点已经成立的缘故。因此，依赖于感官意识的相状显现，作为有法，想要执取事物，以及想要执持知识，无论内外都不真实存在，因为已经遮止了知识的本体是真实的，而且事物的本体也不真实。后者成立的原因是，粗大显现的自性，作为有法，粗大在一个事物上不是真实存在的，因为已经遮止了粗大是一个事物；而且在许多微尘上也不是真实存在的，因为对于每一个微尘来说，你是不可能的；而且对于许多聚集在一起的事物来说，没有一个本体的缘故。第二点分为两部分：显现为二元是错误的。因此，二元空性是实相。第一部分是：唯识宗的人说，因为没有外境，所以没有依赖于它的能取所取二者，但是，显现为能取所取二者的唯一知识，就像显现那样在事物上存在吗？如果是这样，那么，感官的知识，作为有法，你显现为能取所取二者，但并不像显现那样真实存在，因为你显现为蓝色等所取，完全断除能取的相状显现是内在的知识，而像外面的蓝色等一样存在的所取相状，这是知识之外的其他部分，是由于习气的影响而显现的增益。因此，对于显现蓝色等的知识的本体，显现为能取所取不同的心识，作为有法，是颠倒的错乱识，因为对于没有能取所取不同的事物，显现为不同的缘故。第二部分是：显现为能取所取二者的唯一知识，作为有法，能取的相状和依赖于它的所取的相状都消失了，也就是变得不真实了，因为仅仅是能取的相状是不真实的缘故。因此，一切知识，作为有法，凡是空性能取所取不同的二者，那就是它的真如或实相，因为仅仅是空性能取所取二者的自证的缘故。这里是唯识宗辩论真假的基础
English
Because various appearances converge into one. If you assert that the nature of appearing, which appears as things but is actually unreal, exists, then, regarding this, as the subject, what is the point of me refuting false appearances? Because it will not be refuted. Because the proponent of false appearances' own view has already been established. Therefore, the appearance that relies on sense consciousness, as the subject, wanting to grasp objects, and wanting to hold knowledge, is not truly existent either internally or externally, because it has already been refuted that the essence of knowledge is real, and also because the essence of objects is not real. The reason the latter is established is that the nature of coarse appearance, as the subject, coarseness is not truly existent in one substance, because it has already been refuted that coarseness is one substance; and it is also not truly existent in many atoms, because for each individual atom, you are impossible; and because for many assembled things, there is no single essence. The second point has two parts: appearing as duality is mistaken. Therefore, the emptiness of duality is the reality. The first part is: The Mind-Only proponent says, because there are no external objects, there is no grasper and grasped that depend on them, but does the single knowledge that appears as grasper and grasped exist in reality as it appears? If so, then, sense consciousness, as the subject, your appearance as grasper and grasped is not truly existent as it appears, because your appearance as grasping, which completely cuts off the appearance of blue etc. as the grasped, is internal knowledge, and the appearance of the grasped, which exists like external blue etc., is an imputation that appears due to the influence of habit, which is a part other than knowledge. Therefore, for the essence of knowledge that appears as blue etc., the mind that appears as different grasper and grasped, as the subject, is a corrupted mistaken consciousness, because it appears as different for things that do not have different grasper and grasped. The second part is: The single knowledge that appears as grasper and grasped, as the subject, both the aspect of the grasped and the aspect of the grasper that depends on it disappear, that is, become unreal, because the aspect of the grasped alone is not real. Therefore, all knowledge, as the subject, whatever is empty of the two different grasper and grasped, that is its suchness or reality, because it is merely self-awareness that is empty of the two grasper and grasped. Here is the basis for the Mind-Only school's debate about truth and falsehood.
Tibetan
ར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེས་པའི་སྣང་བ་དང་། རགས་སྣང་ཞེས་པའི་སྣང་བ་ལ་འཇོག་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དབང་ཤེས་ལ་རང་དུས་སུ་སྔོ་སེར་སོགས་རྒྱང་ཆད་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། དེ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་བདེན་པར་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པའི་སྒྲོ་བཏགས་སུ་འདོད་དེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམ་པ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་དང་། གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་བཅད་ན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་ཤེས་སོ། །བོད་འདིར་རྣམ་བདེན་བརྫུན་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་དེ་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གང་དུ་ཡང་མ་འདུས་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དང་། གཟུང་རྣམ་དུ་འདོད་ཀྱང་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལའང་ཤེས་པར་འདོད་པ་སྟེ་ལོག་རྟོག་གི་གཙོ་བོ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ནི་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཁེགས་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་པའི་དངོས་སྨྲ་བ་མེད་པས་ཁེགས་སོ། །གཟུང་རྣམ་ལ་ཤེས་པས་ཁྱབ་པར་འདོད་པ་མདོ་སྡེ་པ་དང་རྣམ་བདེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་གནད་འདི་ཤེས་ན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་རྣམ་བདེན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱར་བཞག་པའི་ཚེ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་གསུངས་པ་ཡང་འབད་མེད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཟུང་བ་མེད་པས་དེར་འཛིན་མེད། །ཅེས་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གཉིས་ཀ་འདྲ་ཡང་འདོད་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ། རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་པ་མེད་ཅེས་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་བདེན་པར་མེད་པས་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་མེད་པ་དང་། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གནས་ལུགས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུགས་འདི་ལ་སྤྱིར་འཛིན་རྣམ་བདེན་པར་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་པས་དེ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་ལ་དབང་ཤེས་གཅིག་གི་ཚད་འབྲས་འཇོག་པའི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་
Chinese
显现为客体的相是多种多样的，将这种显现安立为“显现”和“粗显现”是针对具体情况而言的。也就是说，对于根识来说，在它自身产生时，显现为青色、黄色等远距离的所取相。小乘经部宗和随理唯识宗认为这是识的自性而真实存在。而随假唯识宗则认为，无论在意义上还是在识上，这都是不真实的虚构，如经中所说：“如何如何思，意义亦如是。”等等，以及“因此，对于意义和识。”等等，以及“谁能区分事物？”等等。因此可知。在藏地，成为随真随假之争论基础的相，被认为是既不属于所取相，也不属于能取相的相。即使认为是所取相，在随假唯识宗的观点中，也认为是识。这两种主要的错误观点中，前者可以通过“应显现而未显现”的理由来否定，后者则因为没有不承认识是真实存在的实事论者而得以否定。认为所取相遍及识，这是小乘经部宗和随理唯识宗的宗义。如果理解了随假唯识宗中非识遍及所取相的关键，那么萨迦班智达在随真唯识宗的观点中，将所取相作为量，则自证是果；在随假唯识宗的观点中，将所取相作为量，则自证是假立者是果的说法，也能毫不费力地理解。因此，因为没有所取，所以没有能取。认为空性是远离能取和所取的实相，随真唯识宗和随假唯识宗的观点虽然相同，但理解方式不同。随真唯识宗认为，因为没有外境的所取，所以没有依赖于它的能取。并认为这种远离能取和所取的空性是实相。而随假唯识宗则在此基础上更进一步认为，对于同一个识来说，显现为能取和所取的所取相并不真实存在，因此没有依赖于它的能取相。并认为这种远离能取和所取的空性是实相。在这个宗派中，一般来说，能取相不是真实存在的，因为存在自证，所以必须通过能取相来安立它。因此，在这种观点中，当安立一个根识的量和果时，在名言上，意义
English
The appearance of becoming an object is diverse, and establishing this appearance as "appearance" and "coarse appearance" is specific to the situation. That is, for sense consciousness, at its own time, the apprehended image of blue, yellow, etc., appearing at a distance. The Sautrāntika and the true-aspectarian (Satya-ākāra-vādin) consider this to be the nature of consciousness and to be truly existent. The false-aspectarian (Asatya-ākāra-vādin), however, considers it to be an untrue fabrication in both meaning and consciousness, as the scripture says, "Howsoever one thinks, so is the meaning." and so on, and "Therefore, for meaning and consciousness." and so on, and "Who can distinguish things?" and so on. Therefore, it is known. In Tibet, the aspect that has become the basis of the debate between true and false aspects is considered to be an aspect that is neither included in the apprehended aspect nor in the apprehending aspect. Even if it is considered to be the apprehended aspect, in the view of the false-aspectarian, it is also considered to be consciousness. Of these two main erroneous views, the former is refuted by the reason of "should appear but does not appear," and the latter is refuted because there is no realist who does not admit that consciousness is truly existent. The view that the apprehended aspect pervades consciousness is the tenet of the Sautrāntika and the true-aspectarian. If one understands the key point that non-consciousness pervades the apprehended aspect in the view of the false-aspectarian, then when Sakya Paṇḍita establishes the apprehended aspect as the measure in the view of the true-aspectarian, self-awareness is the result; and when he establishes the apprehended aspect as the measure in the view of the false-aspectarian, self-awareness as the imputed one is the result, which can also be understood effortlessly. Therefore, because there is no apprehended, there is no apprehender. The view that emptiness, which is empty of both apprehended and apprehender, is the reality, is the same for both true and false-aspectarians, but the way of understanding is different. The true-aspectarian believes that because there is no external object of apprehension, there is no apprehender dependent on it. And they believe that such emptiness, which is empty of both apprehended and apprehender, is the reality. The false-aspectarian, on the other hand, further believes that for the same consciousness, the apprehended aspect that appears as apprehender and apprehended does not truly exist, so there is no apprehending aspect dependent on it. And they believe that such emptiness, which is empty of both apprehended and apprehender, is the reality. In this system, in general, the apprehending aspect is not truly existent, because there is self-awareness, so it must be established through the apprehending aspect. Therefore, in this view, when establishing the measure and result of a single sense consciousness, in conventional terms, meaning