Tibetan
གྱུར་ཏེ། རང་ཡུལ་ལ་བརྡ་བྱ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁྱད་པར་རང་མཚན་སྣང་ནས་བློ་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པ་མེད་པའི་བློ་མེད་ན་ནིའོ། །ཁྱབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་སྤྱི་དངོས་སུ་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རྟོག་པའང་སྒྲ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་རྟོག་མེད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་ཅིང་དེས་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་ཤེ་ན། དབང་ཤེས་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དབང་ཤེས་གཅིག་རྟོག་མེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་ཡིན་པར་ཐལ། རྟོག་མེད་ཀྱི་དབང་ཤེས་གཅིག་པུ་དེ་དང་རྐྱེན་གསུམ་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ན་རྒྱུ་ཚོགས་ཐ་དད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་བསྟན་སྦྱར་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་ནི། མདོར། མིང་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡི། །རྟོག་པ་དང་བྲལ་མངོན་སུམ་མོ། །ཞེས་དམ་བཅའ་དངོས་སུ་བསྟན། སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་ལ་བསྟན། ཡིད་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་ཡིད་ཀྱང་དོན་དང་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དངོས་སུ་བསྟན་ནས་དམ་བཅའ་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ལ། དཔལ་ལྡན་གྲགས་པས་དབང་མངོན་གྱི་སྐབས་སུ་དམ་བཅའི་དངོས་བསྟན་བྲལ་བྱ་རྟོག་པ་ལ་བརྟགས་ཏེ་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་ཤུགས་བསྟན་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་གཉིས་གསུངས་ཤིང་། ཡིད་མངོན་ལ་རིགས་པ་དེ་ཁ་སྤོ་བས་ཆོག་པ་ལ་དགོངས་ནས་དངོས་སུ་མ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ། མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །ཞེས་པ་ནས་འདི་ཡན་ཆད་ཀྱིས་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་རིགས་སོགས་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པའི་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དེ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབས་ཟིན་ནས། འདི་ནས་གཟུང་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟོག་བྲལ་དུ་བསྒྲུབ་པ་སྟོན་ཏེ། རྣམ་ངེས་ལས། རིགས་པ་འདི་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བར་བསྒྲུབ་པའི་གོང་དུ་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །དེས་ན་འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མིག་གི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་མིང་སྦྱོར་རྟོག་པའི་གཞི་མཐུན་མེད་དེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་དངོས་སུ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོན་དེའི་བརྡ་དྲན་པ་ཙམ་ལས་མིང་དོན་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དེའི་བརྡ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་གི་གཟུང་
Chinese
因此，无法对自己的境域进行指示。第三，任何心识在显现特殊自相之后，都必然会了知，否则就不了知。因为如果不存在无分别的心识，那么就无法了知。这是周遍的，因为能诠之声具有实际表达共相的性质，而且分别念也仅仅执着于与该声音意义相同的事物。如果存在一些无分别的根识，并且它们在显现自相之后进行了知，那么，所有其他的根识也应成为无分别的，就像那个无分别的根识一样。因为无分别的唯一根识与（其他根识）具有相同的三种因缘，即是真实的结果。这是周遍的，因为如果作为结果的知识的自性是不同的实体，那么它必然是从不同的因缘集合中产生的。第二，结合以暗示的方式表达的论式进行论证：总而言之，与名称和种类等结合的现量，是远离分别的。这里直接表达了宗法，以暗示的方式表达了论式。在心识现量的章节中，当说“心识也与事物”时，直接表达了论式，以暗示的方式表达了宗法。对此，具吉祥称者（法称）在根现量的章节中，直接表达了宗法，即考察所破之分别，从而论证为无分别，并且以暗示的方式表达论式，即以从所取义产生的因来论证为无分别，他宣说了这两种方式。他考虑到，对于心识现量，可以通过转移该理路来解决问题，因此没有直接宣说。因此，从“现量是远离分别的”开始，直到此处，已经考察了与名称结合的分别和与种类等结合的分别的意义，从而论证了它们是远离分别的。从此处开始，将展示以从所取义产生的因来论证为无分别。如《释量论》中说：此理路与在论证远离与名称结合的分别之前所说的意义相同。因此，这里有三点：陈述论式，驳斥过失，总结已成立的意义。第一点是：无错乱的眼识，具有法性，你与名称结合的分别没有共同的基础，因为不需要实际依赖外境，仅仅是从忆念该事物的名称中产生结合名称和意义的分别，同样，不需要依赖忆念该事物的名称，而是依赖于自己的所
English
Therefore, it is impossible to indicate one's own domain. Third, whatever mind appears as a distinct self-characteristic, it necessarily knows, otherwise it does not know. Because if there is no non-conceptual mind, then it cannot be known. This is pervasive, because the expressive sound has the nature of actually expressing the general characteristic, and the conceptualization also only clings to things that have the same meaning as that sound. If there are some non-conceptual sense consciousnesses, and they know after appearing as self-characteristics, then all other sense consciousnesses should also become non-conceptual, just like that one non-conceptual sense consciousness. Because the only non-conceptual sense consciousness has the same three causes as (other sense consciousnesses), that is, it is a real result. This is pervasive, because if the nature of the knowledge as a result is a different entity, then it must be produced from a different collection of causes. Second, the proof is to combine the implied statement to prove it: In short, the direct perception that combines names and types is free from conceptualization. Here, the commitment is directly stated, and the proof is implied. In the case of mental direct perception, when the mind is also with the object, the proof is directly stated, and the commitment is implied. In this regard, the glorious Dharmakirti stated in the case of sense direct perception that the direct statement of the commitment is to examine the object to be separated, which is conceptualization, and then prove it to be free from conceptualization, and the proof is implied, that is, to prove it to be free from conceptualization by the sign of arising from the object taken. He considered that for mental direct perception, it is enough to transfer the reasoning to solve the problem, so he did not directly state it. Therefore, from "Direct perception is free from conceptualization" to here, the meaning of conceptualization combined with names and conceptualization combined with types has been examined, and it has been proved that they are free from conceptualization. From here on, it will be shown that the proof is free from conceptualization by the sign of arising from the object taken. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: This reasoning has the same meaning as what was said before proving that it is free from conceptualization combined with names. Therefore, there are three points here: stating the proof, refuting the fault, and summarizing the established meaning. The first point is: the unerring eye consciousness, which has the nature of dharma, you and the conceptualization combined with names do not have a common basis, because it does not need to actually rely on external objects, but only from remembering the name of the object, the conceptualization of combining the name and meaning arises, and similarly, it does not need to rely on remembering the name of the object, but relies on its own
Tibetan
དོན་གྱི་དངོས་ནུས་ཉིད་ལས་ཁྱོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དབང་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་སོགས་ནི་རང་གི་བརྡ་དྲན་ལ་ལྟོས་ན་རང་འཛིན་དབང་པོའི་བློ་བསྐྱེད་པ་དག་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི། རང་གི་བརྡ་དྲན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་ནུས་པ་མིན་ཅེ་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་སྔ་རོལ་དུ་རང་གི་བརྡ་དྲན་པ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་གྱི། རང་འཛིན་དབང་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེད་བྱེད་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་བརྡ་དྲན་དེ་ནི་རང་ཉིད་དེ་ལ་འབྲེལ་བ་སྟེ། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལས་རང་འཛིན་དབང་ཤེས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དུ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པ་འབྲེལ་པ་དྲན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྗེས་དཔག་དངོས་སུ་མི་བསྐྱེད་བར་དེའི་སྔར་འབྲེལ་བ་དྲན་པ་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དབང་བློའི་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་བ་ནས་ཡང་རེས་འགའ་དབང་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའམ། རེས་འགའ་མིན་པ་སྟེ། སྐྱེ་བར་མ་ངེས་པར་ཐལ་བ་དང་། བརྡ་དྲན་དེ་ལས་དབང་བློའི་རྐྱེན་གསུམ་ཚང་བ་ལས་གཞན་དུའང་དབང་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། དབང་བློའི་གཟུང་དོན་གྱི་བརྡ་དྲན་པ་ལས་དབང་བློ་དངོས་སུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རེས་འགའ་རྐྱེན་གསུམ་མ་ཚང་བ་ན་ཡང་བརྡ་དྲན་ཡོད་སྲིད་ཅིང་། ལ་ལར་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་ཀྱང་ཡིད་ཡུལ་གཞན་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་ནས་གཟུང་དོན་གྱི་བརྡ་མི་དྲན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་བརྡ་དྲན་ལས་སྐྱེ་ཡང་གཟུང་དོན་ལས་དངོས་སུ་མི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གཟུང་དོན་གཅིག་གིས་རིམ་གྱིས་ཏེ་སྔར་བརྡ་དྲན་དང་། ཕྱིས་དབང་ཤེས་བསྐྱེད་པས་དེ་གཉིས་ཀའི་དངོས་རྒྱུ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཟུང་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། སྔར་བརྡ་དྲན་སྐྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་དབང་ཤེས་ཀྱང་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྔར་བརྡ་དྲན་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན་དབང་ཤེས་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་དོན་དང་ཐ་དད་མེད་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུང་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོས་ནི་བརྡ་དྲན་བསྐྱེད་ལ། དབང་པོའི་བློའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དོན་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལས་གཞན་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཟུང་དོན་གྱིས་རང་ཉིད་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་བརྡ་དྲན་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། བརྡ་དྲན་གྱིས་དོན་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཁོ
Chinese
因为你将从意义的真实力量中产生。第二，如果前提不成立，那么感知的目标，如形式等，如果依赖于自己的符号记忆，则有能力产生自我感知的感官意识。如果不能不依赖于自己的符号记忆而产生感官意识，那么感官意识的对象，有法，在产生自我感知的感官意识之前，有能力产生自己的符号记忆，但不实际产生自我感知的感官意识，因为自己的符号记忆与自己相关，从显现的方向产生自我感知的感官意识。例如，烟等的标志产生推论，因为依赖于对关系的记忆，不实际产生推论，而是在此之前产生对关系的记忆。此外，即使感官意识的三个条件都满足，有时感官意识也会产生，有时则不会，因此必然是不确定的。并且，除了从符号记忆中满足感官意识的三个条件之外，感官意识也必然会产生，因为感官意识的对象（指事物）的符号记忆实际产生感官意识。这是普遍的，因为有时即使三个条件不满足，也可能存在符号记忆，并且在某些情况下，即使三个条件都满足，心也可能散乱于其他对象，因此可能不记得对象的符号。如果感官意识从符号记忆中产生，但不会从对象中实际产生，因为一个对象会逐渐地，首先产生符号记忆，然后产生感官意识，因此它是两者的直接原因。如果这样说，那么唯一的一个对象，有法，在产生符号记忆的同时，也必然会产生感官意识，因为在产生符号记忆的时候，与产生感官意识的事物没有区别，是常恒的。如果前提不成立，因为对象的第一个刹那产生符号记忆，而成为感官意识之因的事物是第一个刹那之后的另一个刹那。那么，感官意识，有法，因为自己的对象产生自己，符号记忆必然变得没有意义，因为符号记忆涵盖了事物的第一个刹那。
English
Because you will arise from the very power of meaning. Secondly, if the sign is not established, then the objects of sense consciousness, such as forms, etc., if they rely on their own symbolic memory, will have the power to generate self-apprehending sense consciousness. If it is not possible to generate sense consciousness without relying on one's own symbolic memory, then the object of sense consciousness, the subject, has the power to generate its own symbolic memory prior to generating self-apprehending sense consciousness, but it does not actually generate self-apprehending sense consciousness, because one's own symbolic memory is related to oneself, and self-apprehending sense consciousness arises from the direction of manifestation. For example, the sign of smoke, etc., generates inference, because it relies on the memory of the relation, it does not actually generate inference, but generates the memory of the relation before that. Furthermore, even when the three conditions of sense consciousness are complete, sometimes sense consciousness will arise, and sometimes it will not, so it must be uncertain. And, apart from the three conditions of sense consciousness being complete from symbolic memory, sense consciousness must also arise, because the symbolic memory of the object of sense consciousness actually generates sense consciousness. This is universal, because sometimes even if the three conditions are not complete, there may still be symbolic memory, and in some cases, even if the three conditions are met, the mind may be distracted to other objects, so it may not remember the symbol of the object. If sense consciousness arises from symbolic memory, but it will not actually arise from the object, because one object will gradually, first generate symbolic memory, and then generate sense consciousness, so it is the direct cause of both. If this is said, then that one object, the subject, must also generate sense consciousness at the same time as generating symbolic memory, because at the time of generating symbolic memory, it is not different from the thing that generates sense consciousness, and is constant. If the premise is not established, because the first moment of the object generates symbolic memory, and the thing that becomes the cause of sense consciousness is another moment after the first moment. Then, sense consciousness, the subject, because its own object generates itself, symbolic memory must become meaningless, because symbolic memory encompasses the first moment of the thing.