Tibetan
ཀྱི་ཡུལ་དེ་ལ་སྒྲ་དངོས་སུ་འགོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྒྲ་དོན་སྦྱོར་བའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ་མིང་གི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་དངོས་སུ་འགོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྡ་སྦྱོར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་ལ་འདོད་པ་ཡིས་འཇུག་པར་འགྱུར་གྱི། གཟུང་དོན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འདོད་པ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མྱོང་བྱེད་མེད་པར་ཐལ་བ་དགོད། །མྱོང་བྱེད་ཡོད་པའི་གཞན་ལན་དགག །རྟོག་མེད་ཡིན་ན་འདོད་པ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཅན། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་བའི་དུས་དེར་གཟུགས་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་མྱོང་བ་མེད་པར་ཐལ། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་གཟུགས་ཞེས་མཐོང་བ་སྟེ་ངེས་པ་ན་གཟུགས་དེ་འཛིན་པའི་བློའོ་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ངེས་ཏེ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། གཟུགས་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ཅིང་དེ་མྱོང་བྱེད་དེ་ནི་རྟོག་མེད་དེ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པའོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། གཟུགས་འཛིན་དང་དེའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་ཅིག་ཆར་ཡོད་པས་བསལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཟུགས་འཛིན་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་དགག །དུས་མཉམ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག །ཕྱིས་བྱུང་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་སྲིད་པར་ཐལ། འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་རྟོག་པ་དང་། འདི་གཟུགས་འཛིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེ་ལྟར་ཚད་མས་མཐོང་བ་མེད་པར་གསལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བས་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། རྒྱུད་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པ་དེས་ནི་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པ་དེ་དེ་དང་དུས་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྟོག་བཅས་གཞན་གྱི་མྱོང་བ་ལ་ཡང་སྐྱོན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་རྫས་ཐ་དད་པ་གཉིས་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་གསུམ་གྱིས་གནོད། །ཕྱི་མའི་ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་འཛིན་དེ་ཕྱིས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བས་སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་འདས་པ་ལ་ནི་དྲན་པའི་ཤེས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུགས་འཛིན་འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཕྱིས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་སྔ་མ་དེ་ལ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་གཟུགས་འཛིན་དེ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་གཟུགས་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་བློའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་དང་། གང་ཟག་གཞན་གྱི་བློ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཅིང་འཇལ་བའི་ཚེ་ཚད་མ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཡོངས་སུ་གཅོད་ཚུལ་གྱི་དོན་གཅིག་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ལས་དོན་གཞན་པའི་ལྐོག་གྱུར་གྱི་བློ་འདས་པ་ལ་འཇུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་རྗེས་དཔག་གིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལ་ཁྱོད་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡན་གྱི་མཐུན་དཔེ་དག་དང་བྲལ་ཞིང་། ཁྱོད་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་བསྒྲུབས་ན་ཆོས་ཅན་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་སུ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ནི་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རང་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་དོན་རིག་འདས་པ་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་ཚད་མས་ཅིས་གྲུབ་སྟེ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་ལ་ནི་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་འཇལ་བའི་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ལ། རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་ཀྱང་འཇུག་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རིག་འདས་པ་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པར་ནི་སྣང་བ་ཅན་གྱི་དེའི་རྗེས་ཐོབ་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་བློས་དོན་རིག་འདས་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་བློས་གཟུགས་སོགས་སྔ་མ་འཛིན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུའོ་ཞེ་ན། དོན་རིག་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་རྗེས་ཐོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་རིག་སྐད་ཅིག་ཐ་མ་ལས་གཞན་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་བློ་དེ་རྣམས་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་རིག་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་རྣམས་དང་ཁྱོད་ཀྱི་བར་དུ་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱེད་མངོན་སུམ་དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་མེད་ཡིན་ཏེ། རང་ཡུལ་ལ་བརྡ་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་དེ་རྟོག་མེད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་མེད་པར་འ
Chinese
因此，应该在那个境上真实地安立声音。因为你是连结声音与意义的分别念。周遍：在哪个境上，名的声音必定真实安立，就在那境上会生起表达的分别念。因为不是在其他境上。如果承认，那么从根识所生的意识，就成为安立，会以所欲的方式行事。因此，不会见到所取境外在的意义。因为是所承认的。第二有三：遮破没有感受者，遮破有感受者的其他回答，如果是无分别，则所许成立。第一：在一个补特伽罗的相续上，当眼识见到色的时候，那个执取色的意识，成为没有感受。因为眼识见到色，即见到色，即是确定，怎么会见到并确定那个执取色的心呢？因为是不确定的。承认周遍，因为执取色是分别念，而那个感受者是无分别，怎么会是呢？因为不是。不能承认，因为执取色和它的体验同时存在，所以遮破。第二有三：遮破由执取色本身感受，遮破由同时的其他感受，遮破由后生的其他感受。第一：如果说因不成，因为见到“这是色”的现量分别念本身，就感受“这是执取色”，因此。那么，在一个补特伽罗的相续上，成为两个实体不同的分别念可以同时产生。因为有“这是色”的分别念和“这是执取色”的分别念同时存在。如果承认，那么像那样没有被量所见，就清楚了。第二：如果说执取色的意识，被和自己同时的意识实体其他所感受，所以先前的因不成。那么，已经显示在一个相续上，两个实体不同的分别念不会同时产生，因此，执取色的现量分别念，对于和它同时的有分别的其他识的感受，也已经显示了过失。因为已经显示在一个相续上，两个实体不同的分别念不会同时产生。第三有二：以三种理妨害，遮破对后者的过失的辩解。第一：如果
English
Therefore, it should be truly established that sound exists in that realm. Because you are the conceptual thought that connects sound and meaning. Pervasion: In whatever realm the sound of a name must be truly established, in that realm a communicative conceptual thought will arise. Because it is not in other realms. If you admit, then the consciousness born from the sense faculty will become established and act according to desire. Therefore, the external meaning of the object of apprehension will not be seen. Because it is admitted. The second has three: refuting the absence of a feeler, refuting other answers that have a feeler, and if it is non-conceptual, then the assertion is established. First: On the continuum of a single person, when the eye consciousness sees form, that consciousness that grasps form becomes without feeling. Because the eye consciousness sees form, that is, sees form, that is, it is certain, how can one see and determine that it is the mind that grasps form? Because it is uncertain. Admitting the pervasion, because grasping form is a conceptual thought, and that feeler is non-conceptual, how can it be? Because it is not. It cannot be admitted, because grasping form and its experience exist simultaneously, so it is refuted. The second has three: refuting that the grasping of form itself feels, refuting that others feel simultaneously, refuting that others feel after arising. First: If you say that the reason is not established, because the manifest conceptual thought of seeing "this is form" itself feels "this is grasping form", therefore. Then, on the continuum of a single person, it becomes possible for two conceptual thoughts of different entities to arise simultaneously. Because there is the conceptual thought of "this is form" and the conceptual thought of "this is grasping form" existing simultaneously. If you admit, then it is clear that it has not been seen by valid cognition. Second: If you say that the consciousness that grasps form is felt by another consciousness entity that is simultaneous with itself, so the previous reason is not established. Then, it has been shown that on one continuum, two conceptual thoughts of different entities will not arise simultaneously, therefore, the manifest conceptual thought of grasping form, for the feeling of another conceptual consciousness simultaneous with it, has also shown the fault. Because it has been shown that on one continuum, two conceptual thoughts of different entities will not arise simultaneously. The third has two: harming with three reasons, refuting the defense of the latter fault. First: If
Chinese
如果说，因为后生的意识体验了先前的色受，所以先前的理由不成立。那么，后来的心识，作为所立宗，对于已逝的色受，则应成为忆念的意识，因为是对已逝色受所缘的分别之故。如果承认，那么，后来的心识，作为所立宗，对于先前的色受，怎么会是忆念呢？不应是忆念，因为你先前没有体验过那个色受之故。另外，自续派以色受等为心识之境的心识，以及断定和衡量他人之心识时，两种量，作为所立宗，在完全断定境的方式上，应成为意义相同，因为在进入与自身不同的隐蔽的已逝心识上是相同的。另外，已逝的意义认知，作为所立宗，在自续派中存在，也无法通过比量成立，因为如果以自续派作为有法，并由此成立你存在于其中，则会脱离所立之法的同品喻，如果以你作为有法，并成立存在于自续派中，则因为有法本身不成立，所以作为周遍成立的相是不存在的。如果承认，那么，从自续派产生的已逝意义认知，作为所立宗，在自续派中如何以量成立呢？不应成立，因为对于它，衡量存在于自续派中的现量是不存在的，具有相的比量也是不存在的。第二，如果说，已逝意义认知的自性，即显现为相的它的后得，会被紧随其后的心识所执持，如同经部宗认为显现色等相的心识会执持先前的色等一样。那么，意义认知恒常产生的后得，紧随其后的意识，作为所立宗，除了意义认知的最后刹那之外，先前的刹那的心识，不应通过体验的方式来执持，因为意义认知先前的刹那与你之间，被其他意识所隔断之故。第三，色法自身的所缘的识，体验的现量，作为所立宗，是无分别的，因为不能对自境进行表诠。如果说，既然它是无分别的，那么其他的现量，作为所立宗，也应是无分别的。
English
If it is said that the previous reason is not established because the subsequent consciousness experiences the previous form-perception, then, the subsequent mind, as the subject, should become a memory consciousness for the past form-perception, because it is a conceptualization that focuses on the past form-perception. If you admit, then, the subsequent mind, as the subject, how can it be a memory for the previous form-perception? It should not be a memory, because you have not experienced that form-perception before. Furthermore, when the Svātantrika school determines and measures the minds that have form-perception, etc., as their objects, and the minds of other individuals, the two valid cognitions, as the subject, should become the same in the way of completely determining the object, because they are the same in entering the hidden past minds that are different from oneself. Furthermore, the past meaning-cognition, as the subject, cannot be established by inference as existing in one's own continuum, because if one takes one's own continuum as the subject and establishes that you exist in it, then it will be devoid of similar examples that possess the property to be established, and if one takes you as the subject and establishes that it exists in one's own continuum, then because the subject itself is not established, the sign that is established as the property of the subject does not exist. If you admit, then, the past meaning-cognition that arises from one's own continuum, as the subject, how is it established by valid cognition in one's own continuum? It should not be established, because for it, the direct perception that measures existence in one's own continuum does not occur, and the inference with a sign also does not occur. Secondly, if it is said that the nature of the past meaning-cognition, that is, its appearance as an aspect, will be held by the immediately following mind, just as the Sautrāntika school believes that the mind that manifests the aspects of form, etc., will hold the previous form, etc. Then, the immediately following consciousness that arises from the constant arising of meaning-cognition, as the subject, should not hold the minds of the previous moments other than the last moment of meaning-cognition through the way of experiencing, because the previous moments of meaning-cognition and you are separated by other consciousnesses. Thirdly, the direct perception that experiences the self-cognition of form as its object, as the subject, is non-conceptual, because it cannot express its own object. If it is said that since it is non-conceptual, then other direct perceptions, as the subject, should also be non-conceptual.