Tibetan
ཐ་དད་པའི་འདས་པའི་སྒྲ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚེ་ད་ལྟར་གྱི་གཟུགས་འཛིན་པའི་མིག་ཤེས་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཆད་པ་ཇི་ལྟར་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་གི་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་འདས་པའི་སྒྲ་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་ལན་བརྗོད། དཔེ་དོན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུང་དོན་དངོས་པོ་མཐོང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། བར་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཀྱང་བར་མ་ཆད་པར་སྣང་སྟེ། སྟོབས་དང་ལྡན་པས་འཇུག་པ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། མགལ་མེ་དེ་མྱུར་དུ་བསྐོར་བའི་ཚེ་འཇུག་པ་མྱུར་བས་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་བཞིན་ཞེས་འདོད་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དགག དཔེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། འཇུག་པ་མྱུར་བ་གཞན་ལ་མཚུངས། །དབང་པོ་ཅིག་ཆར་འཇུག་པར་ཐལ། །ཡིད་བློ་ཅིག་ཆར་འཇུག་པར་ཐལ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡོད་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྟོག་པ་རྟོག་མེད་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་ན་ཡང་གཞན་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བར་ཐལ། འཇུག་པ་མྱུར་བ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་ས་ར་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་གྱི་ཡི་གེའང་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་ཡུལ་གྱི་ཡི་གེ་ལ་འཇུག་པར་མྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དེ་དག་འཇུག་པར་མྱུར་ཡང་བར་མ་ཆད་དུ་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཅར་མི་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་ལུགས་འདིར་ཡིད་བྱེད་སྔ་མ་ཡུལ་དྲུག་ཆར་ལ་མཉམ་དུ་འཇུག་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་དོན་དྲུག་པོ་ཀུན་དང་ཅིག་ཆར་དུ་འདུས་པ་ཅན་མིག་སོགས་དབང་པོ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཅིག་ཆར་དུ་ཡོད་པ་ན་ཆོས་ཅན། འཇུག་ཤེས་དྲུག་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་ཐལ། འཇུག་ཤེས་དྲུག་སྐྱེ་བ་གང་ཞིག འཇུག་ཤེས་དྲུག་ཅིག་ཆར་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས། འདོད་ན། དེའི་ཚེ་གཟུགས་འཛིན་མིག་ཤེས་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་འཇུག་ཤེས་གཞན་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོད་ན་ཡང་འཇུག་པ་མྱུར་བ་ཆོད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་བློ་ཡང་ཡིན། ས་ར་ཐོས་པའི་ཉན་ཤེས་གང་དེ་མིང་གི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡི་གེ་ས་ར་ཐོས་པའི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་འདྲེས་པ་སྟེ་བར་ཆད་མེད་པར་རྟོགས་ཀྱང་བར་ཆོད་པར་སྣང་བར་ཁས་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། མཁས་པས་ངོ་མཚར་ཏེ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ལྔས་ཆོད་ཀྱང་བར་མ་ཆོད་དུ་སྣང་བ་དང་། བར་ཆད་མེད་ཀྱང་བར་ཆད་དང་བཅས་པར་སྣང་བར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བློ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གཅིག
Chinese
当对不同的过去声音进行分别念时，现在执取色法的眼识，有法。如何不是常断，应是常断。因为被自己前后之间执取过去声音的分别念所隔断的缘故。第二部分分为两部分：驳斥他人的回答，驳斥比喻和意义。第一部分是：如果认为，所取义的实物，见到方面的分别念，有法。即使有间隔，也显现为没有间隔，因为具有力量，进入迅速的缘故。就像火把快速旋转时，因为进入迅速而见到轮子的形状一样。第二部分分为两部分：驳斥意义，驳斥比喻。第一部分分为四点：进入迅速与其他相同，应成诸根同时进入，应成意识同时进入，驳斥对两者都存在的争论。第一点是：即使分别念和无分别念交替产生，其他根的现量，有法。应成显现为没有间隔。因为进入迅速，对你来说也是相同的缘故。第二点是：听到字母“萨RA”的听觉，有法。也应成同时听到自己地方的字母，因为进入自己地方的字母迅速的缘故。如果说，那些进入迅速，但不会没有间隔地听到。在这种认为多个意识不会同时产生的观点中，先前的作意同时进入六境，并且当与色法等所有六种境同时聚集的眼等六根同时存在时，有法。应成六识依次产生。哪六识产生？因为六识不会同时产生。承许宗法。如果承认，那么，那时执取色法的眼识，在前后刹那之间被其他五种进入的识所隔断，但也是进入迅速，显现为没有隔断的意识。听到“萨RA”的听觉，那个听到名字结尾的字母“萨RA”的意识，前后刹那混合，即无间隔地了知，却承认显现为有间隔，凡是承认这个的，有法。智者会感到惊奇，是嘲笑之处，因为承认被五识隔断却显现为没有隔断，以及没有间隔却显现为有间隔的缘故。因为意识不会同时产生存在过失，因此是同一个人。
English
When discriminating different past sounds, the present visual consciousness that grasps form, has the property. How is it not constantly interrupted, it should be constantly interrupted. Because it is interrupted by the discriminating mind that grasps the past sound between its own before and after. The second part is divided into two parts: refuting others' answers, refuting metaphors and meanings. The first part is: If it is thought that the object of grasping, the discriminating mind on the side of seeing, has the property. Even if there is an interval, it appears without an interval, because it has power and enters quickly. Just as when a torch is quickly rotated, it is seen as a wheel because it enters quickly. The second part is divided into two parts: refuting meaning, refuting metaphor. The first part is divided into four points: entering quickly is the same for others, it should become that the senses enter simultaneously, it should become that consciousness enters simultaneously, refuting the argument that exists for both. The first point is: Even if discriminating mind and non-discriminating mind arise alternately, the direct perception of other senses, has the property. It should become apparent without interruption. Because entering quickly is the same for you too. The second point is: The auditory consciousness that hears the letter "Sa Ra", has the property. It should also become that one hears the letters of one's own place simultaneously, because entering the letters of one's own place is quick. If it is said that those enter quickly, but will not hear without interruption. In this view that many minds do not arise simultaneously, the previous attention simultaneously enters all six objects, and when the six senses such as the eye, which are gathered simultaneously with all six objects such as form, exist simultaneously, has the property. It should become that the six consciousnesses arise in sequence. Which six consciousnesses arise? Because the six consciousnesses do not arise simultaneously. The sign is accepted. If it is admitted, then, at that time, the visual consciousness that grasps form, in the interval between the previous and subsequent moments, is interrupted by the other five entering consciousnesses, but it is also a mind that enters quickly and appears as uninterrupted. The auditory consciousness that hears "Sa Ra", that consciousness that hears the letter "Sa Ra" at the end of the name, the previous and subsequent moments are mixed, that is, it knows without interruption, but admits that it appears with interruption, whoever admits this, has the property. The wise will be surprised, it is a place of ridicule, because it is admitted that it is interrupted by the five consciousnesses but appears without interruption, and that there is no interval but it appears with an interval. Because there is a fault that consciousness does not arise simultaneously, therefore it is the same person.
Tibetan
་གི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་རྟོག་མེད་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མཐོང་བ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་མེད་དེ། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་ཀྱི་བློ་ནི་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ་འཇུག་ཤེས་དྲུག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་མིག་ཤེས་དང་མིག་ཤེས་གཅིག་པུ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་མིག་ཤེས་ཆོས་ཅན། བར་ཆད་དང་བཅས་པ་དང་། བར་ཆད་མེད་པར་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་བར་མ་ཆད་དུ་སྣང་བ་ལའང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དབང་ཤེས་འགགས་པའི་རྗེས་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ལའང་ཆོས་ཅན། རང་ཡུལ་རིམ་ཅན་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་ན། དབང་པོ་ལྔ་དང་དོན་ལྔ་ཉེ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་ལར་གཟུང་འཛིན་ལྟ་བུ་གཅིག་ཁོ་ན་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གནས་སྐབས་ལ་ལར་ཡིད་གཟུགས་མཛེས་ལ་ཀུན་ཏུ་ཆགས་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དོན་སྒྲ་སོགས་ཉེ་བ་ལའང་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་དུ་མི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་མིན་ཏེ་གཟུགས་མཛེས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པས་གཞན་སྒྲ་འཛིན་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉམས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔར་བཤད་པའི་རྩོད་པ་འདི་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཕྱོགས་ཁོ་ནས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་དང་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཁྱོད་སྤང་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མགལ་མེ་མྱུར་དུ་བསྐོར་བའི་རྐྱེན་ལས་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། མགལ་མེ་རང་མཚན་པ་དེ་མཐོང་བ་འཇུག་པ་མྱུར་བས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ལས་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། མགལ་མེ་ལ་སོགས་པ་མྱུར་དུ་འཇུག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་གནོད་པ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་མིག་ལས་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བཀོད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལྟར་སྣང་བརྗོད། དཔེ་དོན་སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྲིད་པའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པ་མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་ལ་ལ། བརྡ་བྱང་སྐྱེས་བུའི་དབང་ཤེས་དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་མེད་ཡིན་ཏེ། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ལ་སོགས་པ་ཡིད་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མྱོང་བའི་རྣམ་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར
Chinese
关于那个传承，有法者，由于生起分别念和无分别念交替的原因，不会有见解中断的过失。因为分别念和无分别念的智慧会同时生起。即，六种入识在对境时所取的眼识，以及只有眼识对境时所取的眼识，有法者，有间断和无间断显现的差别是什么？不应是，因为对自己的对境无间断显现也没有差别。第三，对于根识灭绝后的唯一意识分别念，有法者，不会执着自己的对境是次第性的，因为对自己的对境进入迅速。第四，如果多个心识同时生起，在五根和五境接近的情况下，为什么有时只生起一个像能取和所取这样的心识？如果有人问，在某些情况下，对于一个对美色有强烈贪恋的男子，即使声音等事物接近，也不会产生执着它们的意识，这是什么原因？有法者，不是因为多个心识不会同时生起，而是因为对美色的过度贪恋削弱了产生其他声音执着等的能力。先前所说的这个辩论，有法者，不应仅仅从多个心识同时生起的角度来驳斥，因为在多个心识同时生起和次第生起的两种观点中，你都有被驳斥的地方。第二，由于快速旋转的火把的缘故，显现为轮状的根识，有法者，不是因为火把的自相被见解迅速进入所连接而显现为轮状，而是因为火把等迅速进入后，由于受到损害的眼睛而产生对轮状的错觉的意识。第二，破斥所立的相似能立有二：说相似能立，分别破斥比喻和意义。第一，一些《现观庄严论》的注释者，如世亲，说，新入道的补特伽罗的根识，有法者，是无分别的，因为是从根产生的，并且等等不是从意识产生的，并且是以体验的方式进入的。
English
Regarding that lineage, the subject of dharma, due to the reason of the arising of alternating conceptual and non-conceptual thoughts, there will be no fault of the interruption of view. Because conceptual and non-conceptual wisdom will arise simultaneously. That is, the grasping eye consciousness when the six entering consciousnesses are objectifying, and the grasping eye consciousness when only the eye consciousness is objectifying, the subject of dharma, what is the difference between appearing with and without interruption? It should not be, because there is no difference in the uninterrupted appearance of one's own object. Third, for the sole mental conceptualization after the cessation of sense consciousness, the subject of dharma, it should not be that one's own object is not apprehended in a sequential manner, because the entry into one's own object is rapid. Fourth, if multiple consciousnesses arise simultaneously, in the case where the five senses and five objects are close, why is it that sometimes only one consciousness like the grasper and the grasped arises? If someone asks, in some cases, for a man who has a strong attachment to beautiful forms, even if sounds and other things are close, there is no consciousness that grasps them, what is the reason for this? The subject of dharma, it is not because multiple consciousnesses do not arise simultaneously, but because the excessive attachment to beautiful forms weakens the ability to generate other sound grasping and so on. This previously stated debate, the subject of dharma, should not be refuted solely from the perspective of multiple consciousnesses arising simultaneously, because in both the views of multiple consciousnesses arising simultaneously and sequentially, you have a place to be refuted. Second, due to the cause of a rapidly rotating torch, the sense consciousness that appears as a wheel shape, the subject of dharma, it is not because the self-nature of the torch is connected by the rapid entry of view that it appears as a wheel shape, but because after the torch and so on enter rapidly, it is the consciousness that generates the illusion of a wheel shape from the eye that has been harmed by following. Second, refuting the stated seeming proof has two parts: stating the seeming proof, and refuting the example and meaning separately. First, some commentators on the Sutra of Ornamentation, such as Vasubandhu, say that the sense consciousness of a newly initiated person, the subject of dharma, is non-conceptual, because it arises from the sense organ, and so on, it does not arise from the mind, and it enters through the mode of experience.