Tibetan
ཅིག་འདི་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རིགས་པ་ཅན་པ་ལ་དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། གཏན་ཚིགས་དགོད། ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་རང་མཚན་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲས་དངོས་སུ་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཅིག་བརྡ་དུས་སུ་མཐོང་བ་གཞན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་གསལ་བ་དང་རྫས་གཅིག་པའི་སྤྱི་དངོས་སུ་བརྗོད་པ་ཡང་ཁེགས་སོ། །གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱི་རྫས་གཞན་ཡོད་པས་དེ་དངོས་སུ་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་སྤྱི་གཞན་གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གསལ་བ་ལས་རྫས་ཐ་དད་པའི་སྤྱི་འཛིན་པའི་ཚད་མའི་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སྒྲས་དངོས་སུ་མི་བརྗོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། མིང་སྦྱོར་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་གྱི་གཟུང་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་མཚན་བརྡ་ཡུལ་མིན་པར་བསྟན། །བརྡ་ཡུལ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་རྣམས་ལ་སྒྲ་དག་ནི་དངོས་སུ་འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱད་པར་རང་མཚན་བརྡ་དུས་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་དུས་གཉིས་སུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་མིན་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་འཇུག་པ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་སྟེ་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ཡང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་མིང་དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཆོས་ཅན། བརྡའི་དངོས་ཡུལ་མིན་ཏེ། བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་དངོས་སུ་མི་སྣང་བ་དེ་ནི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དོན་དེའི་མིང་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ལ་དོན་དང་སྒྲའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ནི་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མིང་དོན་དུ་ཞེན་ནས་མིང་དང་མིང་ཅན་དུ་འབྲེལ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་པས་ནའོ། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། བརྡ་འབྲེལ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡི་དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཐ་དད་པ་ཡིས་ནི་དོན་རྣམས་ཁྱད་པར་དུ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདས་མ་འོངས་དང་ཡུལ་ཤིན་ཏུ་ཐག་རིང་བ་སོགས་ལ་བརྡ་བྱེད་པའི་ཚེ་རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་སྣང་བས་དེ་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་མི་བྱེད་ཀྱང་མིག་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་གཟུགས་བསྟན་ནས་འདི་གཟུགས་སོ་ཞེས་བརྡ་བྱེད་པའི་ཚེ་རང་མཚན་ལ་བརྡ་དངོས་སུ་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན། མིག་ཤེས་ལ་དོན་གཟུགས་སྣང་བཞིན་པ་ན་ཡང་གཟུགས་འདིའོ་ཞེས་ཉན་པ་པོ་ལ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་བརྡའི་དངོས་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པ་དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡིས་དངོས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཀྱི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་མཚན་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་གཞན་གྱི་གཟུགས་ཞེས་པའི་ངག་ཙམ་གྱིས་གཟུགས་གསལ་བར་སྣང་དགོས་པ་ལས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མིང་ཆོས་ཅན། མིང་ཅན་དང་འབྲེལ་པ་བརྡ་མ་བྱས་པ་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཅན་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་བརྡ་མ་མཐོང་ཡང་། རང་ཉིད་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་དེའི་དོན་ཤེས་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་རྒྱུ་བསྟན། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རིགས་པ་ཅན་དབང་པོའི་སྒོར་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཡིད་རྟོག་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འཁྲུལ་ནས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་རྟོག་པར་འདོད་ན་དེའི་འཁྲུལ་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་དང་། རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད་དབང་ཤེས་དེ་དག་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། བླུན་པོ་རིགས་པ་ཅན་པ་དག་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ཅིང་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་དེ་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཅིག་ཆར་དུ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རམ། རིམ་གྱིས་འཇུག་ཀྱང་འཇུག་པར་མྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་སྟེ། དེས་འཁྲུལ་རྒྱུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། འཁྲུལ་རྒྱུ་དང་པོ་ནི་རང་གི་འདོད་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་གཞན་གྱི་འདོད་པ་དང་བསྟུན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མཐོང་བ་རྟོག་མེད་ཡིན་ན་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བས་རྟོག་པ་དང་སྤེལ་ནས་སྐྱེ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་མཐོང་བ་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་བར་མ་ཆད་དུ་མི་སྣང་བར་ཐལ། རང་གི་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅད་པས་སོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐོང་བ་རྒྱུན་ཆད་གཞན་ལ་མཚུངས། །མི་མཚུངས་པ་ཡི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པ་ཅན་པ་གཞན་གྱི་དབང་ཤེས་རྟོག་པ་ཡིན་པ་ལྟར་ནའང་ད་ལྟར་གྱི་རྟོག་པ་ལས་རིགས་ནི་
Chinese
认为这一个是不现见的理由是不合理的，因为对于理智者来说，必须成立无分别的根识之义。第二有三：立宗法，立理由，立周遍。第一：成为根识境的特殊自相是法，你不是声音直接表达的对象，因为你一个在约定俗成时看到，另一个在一些名言时不会看到。因此，光明和体性相同的总相直接表达也被排除。如果说有成为根识境的其他总相，所以直接表达它，那么，成为根识境的自相是法，你不是从光明中体性不同的其他总相，因为没有执持光明中体性不同的总相的量识之故。第二：根识的境不是声音直接表达的，因此，从根所生的所有无错乱的识是法，不是名言分别，因为具有特殊自相的所取境之故。第三有二：显示自相不是名言境，破斥是名言境的能立。第一：根本的理由有周遍，因为对于特殊自相来说，声音等直接进入是不可能的，因为特殊自相在约定俗成时和名言时二者没有随行，因此没有名言直接进入。前者有周遍，因为声音等的真实境也是什么，那些名称本身就是结合的缘故。此外，根识的行境是法，不是名言的真实境，因为在名言联系的分辨中，不显现的那个是之故。周遍：因为“那个事物的名称是这个”这样在名言联系的分辨中，事物和声音的形象显现是什么，那些本身就是执著外境的名言，成为名和有名的联系的缘故。前者的理由成立，因为在名言联系的时候，没有显现的光明的事物显现的缘故。周遍：因为在识中显现的不同，就是事物区分的缘故。
English
It is unreasonable to consider this as a reason for non-perception, because for the rational, it is necessary to establish the meaning of non-conceptual sensory consciousness. The second has three: establishing the subject property, establishing the reason, and establishing the pervasion. First: the particular self-characteristic that has become the object of sensory consciousness is the subject. You are not directly expressed by sound, because you are seen at the time of convention, and another is not seen at some times of expression. Therefore, the general characteristic that is the same entity as clarity is also excluded from being directly expressed. If it is said that there is another general entity that has become the object of sensory consciousness, so it is directly expressed, then, the self-characteristic that has become the object of sensory consciousness is the subject. You are not another general characteristic that is different in entity from clarity, because there is no valid cognition that grasps the general characteristic that is different in entity from clarity. Second: the object of sensory consciousness is not directly expressed by sound, therefore, all non-erroneous cognitions arising from the senses are the subject. They are not conceptualizations of names, because they possess the object of apprehension of particular self-characteristics. Third, there are two: showing that self-characteristics are not objects of names, and refuting the proof that they are objects of names. First: the root reason has pervasion, because it is not possible for sounds, etc., to directly enter into particular self-characteristics, because particular self-characteristics do not follow both the time of convention and the time of expression, therefore there is no direct entry of names. The former has pervasion, because whatever is the real object of sounds, those names themselves are what are combined. Furthermore, the object of sensory consciousness is the subject. It is not the real object of names, because that which does not appear in the conceptualization of name connection is the reason. Pervasion: because in the conceptualization of name connection, such as "the name of that thing is this," whatever appears as the image of the thing and the sound, those themselves are attached to external names, and become the connection of name and the named. The former reason is established, because at the time of name connection, there is no appearance of the thing that appears clearly. Pervasion: because the different appearances in consciousness are what distinguish things.
Chinese
也合理。第二种情况是：如果对过去、未来和距离非常遥远的地方等进行表达时，因为自相无法真实显现，所以不对其进行直接表达，而是指着眼识所见的色法，说“这是色法”，在这种情况下，是否对自相进行直接表达呢？即使眼识中显现着事物的色法，但当他人向听者指示“这是色法”时，被指示的指示对象的真实所指是什么呢？是执着于显现在分别念中的外境形象，声音实际上是与此相连的，而不是成为感官意识活动对象的自相。如果那样的话，在感官意识没有作用于对象的情况下，仅仅通过“他人的色法”这个词语，就必须清晰地显现色法，但实际上并没有那样显现。名称，就其本身而言，如果没有与命名对象建立联系，就不能使人理解其所指。如果那样的话，即使没有看到指示，仅仅听到这个词语，也会导致理解其含义的错误。第三部分分为两点：揭示错误的根源，以及驳斥争论。第一点是：如果理智派认为，跟随感官之门的意识分别念本身，由于显现而错误地认为感官的显现是分别念，那么其错误的根源是什么呢？具有分别念的意识和没有分别念的感官意识，对于这些，愚笨的理智派会执着并混淆为一，这是有原因的，因为它们同时作用于一个对象，如色、声等，或者即使是依次作用，也是因为作用得非常迅速。因此，这就是造成错误的原因。第一个错误的原因是自己的观点，第二个是顺应他人的观点。第二部分分为两点：争论和回答。第一点是：如果见是无分别念，那么多个意识不会同时产生，因此必须与分别念交替产生。如果那样，那么见的现量，就其本身而言，将会变成间断的，也就是说，会变成不连续显现。因为在自身的前后之间，被分别念所隔断。第二部分分为两点：见的间断与其他相同，以及不同于其他的回答的反驳。第一点是：就像其他理智派认为感官意识是分别念一样，那么从现在的分别念中产生
English
It is also reasonable. The second case is: if when expressing the past, future, and places that are very far away, etc., because the self-character cannot truly appear, so it is not directly expressed, but pointing to the form seen by the eye consciousness, saying "this is form," in this case, is the self-character directly expressed? Even if the form of the object appears in the eye consciousness, but when others point to the listener and say "this is form," what is the real object of the indicated object? It is the clinging to the external image that appears in the conceptual mind, and the sound is actually connected to this, not the self-character that becomes the object of activity of the sensory consciousness. If that were the case, in the absence of the sensory consciousness acting on the object, the form must be clearly manifested merely through the word "other's form," but in reality it does not appear that way. A name, in itself, cannot make people understand what it refers to if it has not established a connection with the named object. If that were the case, even if the indication is not seen, merely hearing the word would lead to the error of understanding its meaning. The third part is divided into two points: revealing the root of error, and refuting the argument. The first point is: if the logician believes that the mental concept that follows the gate of the senses itself, due to manifestation, mistakenly believes that the manifestation of the senses is a concept, then what is the root of its error? The consciousness with concepts and the sensory consciousness without concepts, for these, the foolish logicians will cling to and confuse them as one, which is the reason, because they act on one object at the same time, such as form, sound, etc., or even if they act sequentially, it is because they act very quickly. Therefore, this is the cause of the error. The first cause of error is one's own view, and the second is to conform to the views of others. The second part is divided into two points: argument and answer. The first point is: if seeing is non-conceptual, then multiple consciousnesses will not arise simultaneously, so they must arise alternately with concepts. If so, then the direct perception of seeing, in itself, will become intermittent, that is, it will become discontinuous manifestation. Because between its own before and after, it is interrupted by conceptual thoughts. The second part is divided into two points: the interruption of seeing is the same as others, and the refutation of the answer that is different from others. The first point is: just as other logicians believe that sensory consciousness is conceptual, then arising from the present concept is