Tibetan
ས་སྔ་ཕྱི་མཚུངས་པའི་སྤྱི་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་མིན་ཏེ། སྤྱིའི་སྒོ་ནས་སྔར་གྱི་མེ་དེ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔར་མེ་ཆོས་ཅན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་སྔར་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་བྱེད་པ་མ་ཉམས་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་ངོར་དཔེ་ཡང་དག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སྔར་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཇལ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་དུས་ན་བརྗེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྔ་མེ་དེ་ཆོས་ཅན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་ངོར་དཔེ་སྐྱོན་མེད་མིན་པར་ཐལ། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློའི་དུས་ན་བརྗེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེས་རང་གི་མཐོང་བའི་མེ་ཕྱི་མ་ལ་སྔར་གྱི་མེ་དེའི་དངོས་པོའི་ཆོས་སྔར་མ་རྟོགས་པ་ནི་ཚད་མ་ངེས་གྲུབ་པས་ན་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མེ་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་གཅིག་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཐལ། སྔར་གྱི་མེ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་ལ་སྔར་གྱི་མེ་དེ་ཉིད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེས་གྲུབ་པ་དེ་ཚད་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། སྔར་མེ་འཇལ་བ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དོན་མེད་པར་ཐལ། སྔར་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གཅིག་མེ་སྔ་མ་གྲུབ་པ་ན་མེ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཀ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མེ་སྔ་མ་དང་། ཅིག་ཤོས་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། མཁས་པས་དྲན་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་པར་ཤེས་ཀྱི། ཚད་མ་མིན་ཏེ། སྔར་མཐོང་བའི་དོན་གཞན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་མེ་དོན་གཅིག་ཏུ་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བའི་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་མིན་ཏེ། རྟགས་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟགས་ཡང་དག་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་གྲུབ་ཅིང་རྟགས་སུ་བཀོད་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། གཉིས་པ་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མངོན་སུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་སྒྲུབ་བྱེད་མངོན་སུམ་ཡང་དག་བཤད། །མ་འཁྲུལ་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་བཤད། །གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་འབྲས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་
Chinese
如果不是仅仅执着于先前和后来的相同之处，而是因为从总体上执着于先前的火，那么，先前的火，作为所立宗，应该没有丧失被认识的意识先前通过量已经成立的性质，因为在认识的意识面前，它是正确的例子。如果承认，那么先前的火，作为所立宗，你被衡量时，其他的认识之量做什么呢？应该变得没有意义，因为你已经承认了。如果说在认识的意识产生时因为遗忘所以没有过失，那么，先前的火，作为所立宗，在认识的意识面前，不应该是没有过失的例子，因为在认识的意识产生时，它已经被遗忘了。第三个是，如果说认识的意识没有首先领悟到它自己所见的后来的火，先前那个火的实物性质，因为已经确定是量，所以它是量，那么，先前的火和后来的火是不同的还是相同的？如果是第一种情况，那么认识的意识，作为所立宗，应该是颠倒的意识，因为它是在后来的火上，把先前火以外的实物，错误地认为是先前那个火的意识。如果承认，那么认识的意识，作为所立宗，你通过它成立的那个，不应该是量，因为你已经承认了。如果是第二种情况，那么衡量先前的火时，认识的意识应该变得没有意义，因为先前的现量已经成立了一个先前的火，那么先前和后来的火都成立了，因为先前的现量的对境是先前的火，而另一个后来的火是相同的。第四个是，认识的意识，作为所立宗，智者知道它仅仅是回忆，而不是量，因为它是在先前见到的其他事物和后来的火之间，将事物相同而进行连接的执着。第五个是，如果说认识的意识，作为所立宗，不是回忆，因为它依赖于相，那么，那个过失是不存在的，因为依赖于正确的相是不成立的，如果说是依赖于仅仅作为相而安立的，那么就会出现周遍错误的缘故。 确定当下所要表达的现量。 第二，确定当下所要表达的现量，有三点：宣说本体、能立的正确现量，为了不迷惑地领悟而宣说相似现量，宣说所量领悟的能立、量和果。第一点有两个方面：详细分析。
English
If it is not merely clinging to the sameness of the former and the latter, but because it generally clings to the former fire, then, the former fire, as the subject to be proven, should not have lost the quality of being established by the previous valid cognition of recognition, because in the face of the cognition of recognition, it is a correct example. If acknowledged, then the former fire, as the subject to be proven, when you are measured, what does another valid cognition of recognition do? It should become meaningless, because you have already acknowledged it. If it is said that there is no fault because of forgetting when the cognition of recognition arises, then, the former fire, as the subject to be proven, in the face of the cognition of recognition, should not be a faultless example, because it has already been forgotten when the cognition of recognition arises. The third is, if it is said that the cognition of recognition does not first comprehend the substantial nature of the former fire in the later fire that it sees itself, because it has been determined to be valid cognition, so it is valid cognition, then, are the former fire and the later fire different or the same? If it is the first case, then the cognition of recognition, as the subject to be proven, should be a reversed cognition, because it is the cognition that mistakenly believes that the substance other than the former fire in the later fire is the former fire itself. If acknowledged, then the cognition of recognition, as the subject to be proven, that which you establish through it should not be valid cognition, because you have already acknowledged it. If it is the second case, then when measuring the former fire, the cognition of recognition should become meaningless, because the former valid perception has already established one former fire, then both the former and later fire are established, because the object of the former valid perception is the former fire, and the other later fire is the same. The fourth is, the cognition of recognition, as the subject to be proven, the wise know that it is merely a recollection, not a valid cognition, because it is the clinging that connects things that are the same between other things seen earlier and the later fire. The fifth is, if it is said that the cognition of recognition, as the subject to be proven, is not a recollection, because it depends on the sign, then, that fault does not exist, because relying on the correct sign is not established, and if it is said that it relies on merely being established as a sign, then there will be a pervasive error. Determining the object to be expressed in the present context, which is direct perception. Secondly, there are three points to determining the object to be expressed in the present context, which is direct perception: Explaining the nature, the valid direct perception of proof; explaining the apparent direct perception in order to understand without confusion; and explaining the proof, measure, and result of understanding the object to be measured. The first point has two aspects: detailed analysis.