Tibetan
ས་སུ་འགྲོ་བས་ཁྱབ་པའི་མེ་དེ་མེ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱི། གསལ་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པས་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་ལྐོག་གྱུར་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་རྗེས་དཔག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་ལས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་རང་མཚན་ལྐོག་གྱུར་གྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་བློ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞལ་བྱ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་ངེས་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་ཚུལ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཚུལ་དེས་གྲངས་གཞན་སེལ་བར་བསྟན་པ་ནི། ཚད་མ་མངོན་རྗེས་གཉིས་ལས་གྲངས་མང་བ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཉུང་བ་གཅིག་གི་གྲངས་ནི་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲངས་གཞན་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉུང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དགག །མང་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོག་རྟོག་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ཏུ་འདོད་པའི་ལོག་རྟོག་བརྗོད། །དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱང་འཕེན་པ་ན་རེ། སྤྱི་མཚན་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་འཇལ་བའི་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། རྗེས་དཔག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱི་མཚན་དོན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁོ་བོའང་འདོད་དེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ་ཞེས་སྨྲས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེལ་ངོར་མེད་པའང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱ་མིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཚད་མས་ངེས་པའི་ཕྱིར། དམ་ཅེས་པ་ནི་འོག་མ་འདྲེན་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགག་པའི་རྗེས་དཔག་ཁས་བླངས་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། །སྒྲུབ་པའི་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་རིགས་པས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ད
Chinese
那周遍于地的火，是了悟为火之总体的自性，因为不是明亮燃烧等等的差别，因此，是故。第三，自相隐蔽的成立者，决定为一个比量，因为从有法和具有法关联的因之法性中，对于有法产生自相隐蔽的证悟，因此，是故。第三，对于一个自相，观待于各个心识，以可量是现与隐二者而确定数量，因此而认为衡量是现量和比量二者而确定，因为从一个自相成为显现和成为隐蔽的方式而证悟，除此之外没有其他的可量证悟方式，因此。第三，以那个方式显示遮遣其他数量，即衡量是现量和比量二者，遮遣了数量多的三等等和数量少的一，因为见到可量自相以现与隐二者而确定数量。第二，破斥欲求其他数量的邪分别有二：破斥减少方面的邪分别，破斥增多方面的邪分别。第一有二：说欲求一的邪分别，分析那个而破斥。第一，顺世外道说，总相，有法，不是可量，因为没有的缘故，因为没有现量见到的缘故。因此，可量是现量见到的一个自相，因此衡量它的现量唯一是衡量，比量不是，如果这样说。第二有四：破斥比量不是衡量的成立之因，确立比量是衡量的成立之因，如果比量不是衡量则有太多的过失，因此显示成立衡量为二。第一，总相在意义上没有的缘故，在意义上不是可量，我也是这样认为的，因为已经说了自己的一个自相是可量。在遮遣方面没有也是有法，你的因成立总相不是可量，不遍是确定的，因为你以衡量而确定。达玛，是指引导下面。
English
That fire pervading the earth is understood as the nature of fire in general, because it is not the difference of bright burning, etc., therefore, hence. Third, the establisher of self-character hidden is determined to be one inference, because from the dharma of the reason that has the subject and the dharma related to the dharma, the realization of self-character hidden arises for the subject, therefore, hence. Third, for one self-character, depending on each mind, the measurable is determined in number as both manifest and hidden, therefore it is considered that measurement is determined as both direct perception and inference, because from the way that one self-character becomes manifest and becomes hidden, there is no other way to realize the measurable, therefore. Third, showing that other numbers are eliminated by that method is that measurement is both direct perception and inference, eliminating the number of many three, etc., and the number of few one, because it is seen that the measurable self-character is determined in number as both manifest and hidden. Second, there are two refutations of wrong conceptions that desire other numbers: refuting the wrong conceptions of the few side, refuting the wrong conceptions of the many side. The first has two: stating the wrong conception of desiring one, analyzing that and refuting it. First, the Lokayata says, general characteristic, subject, is not measurable, because it does not exist, because it is not seen by direct perception. Therefore, the measurable is one self-character seen by direct perception, therefore the direct perception that measures it is the only measurement, inference is not, if it is said like that. Second, there are four: refuting the reason for inference not being measurement, establishing the reason for inference being measurement, if inference is not measurement then there are too many faults, therefore showing that measurement is established as two. First, because the general characteristic does not exist in meaning, it is not measurable in meaning, I also think so, because it has already been said that one's own self-character is measurable. Not existing in the aspect of negation is also the subject, your reason establishes that the general characteristic is not measurable, non-pervasion is certain, because you determine it by measurement. Dharma means to lead below.
Tibetan
ངོས་ཀྱི་དོན་དང་། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གྲུབ་སྟེ། སྤྱི་མཚན་མེད་པ་ལྟ་བུའི་མེད་དགག་དེ་ངེས་པའི་ཚད་མ་དེ་ཁྱོད་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ། མེད་དགག་དེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་གྱིས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མངོན་སུམ་ཆོས་ཅན། མེད་དགག་ལ་འཇལ་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་གཟུང་དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན། དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་བློ་མངོན་སུམ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ཡུལ་གྱི་བར་དུ་བར་ཆོད་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དགག་བྱའི་ཆོས་དེ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ལྡོག་པ་ལས་དགག་བྱའི་ཆོས་དེ་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་འཇུག་པས་མེད་དགག་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་ལྡོག་པའི་མེད་དགག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱི་མཚན་མེད་པར་ངེས་ཞེས་པ་ནི་རང་ཚིག་འགལ་བའམ་དེ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སྤྱི་མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ན་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ་མངོན་སུམ་ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་སྤྱི་མཚན་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ལྡོག་པ་དང་། རྗེས་འགྲོ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་སེམས་རྟོགས་པས་རྗེས་དཔག་གྲུབ། །བསླུ་བ་མེད་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་པ་སྔ་མས་མ་ཟད་ཡང་ཚད་མ་གཉིས་པ་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུར་མཐོང་གིས་ཕ་རོལ་པོ་གཞན་ལ་སེམས་སམ་ངག་ནི་ཡོད་པར་ཚད་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་ཞེ་ན། ངག་སྨྲའི་སྐྱེས་བུ་ཕ་རོལ་པོ་ཆོས་ཅན། སེམས་དེའི་ངོ་བོ་ཡོད་པར་ངེས་པར་གྲུབ་སྟེ། ངག་སྨྲ་བ་སོགས་ཐ་སྙད་ལ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་དང་། རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དུ་བ་ལས་མེ་དང་། ཤ་བ་ལས་ཤིང་དཔོག་པ་ལྟ་བུའི་རྗེས་དཔག་དེ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བསླུ་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་། ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་མི་འཁྲུལ་ཡང་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་ལ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་པས་དེ་བརྟེན་པའི་བློ་མི་སླུ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷས་བྱིན
Chinese
我的论点和，驳斥过失。第一，作为量（ प्रमाण ）的第二种，比量（ अनुमाना ）法，你成立，因为如同无总相一般的无遮（ निषेध ）是决定的量就是你。第二分为二：驳斥现量（ प्रत्यक्ष ）的立宗，驳斥现量证成的立宗。第一不成立，如果说无遮是由根现量决定的缘故。作为根所生之识的现量法，不是衡量无遮的工具，因为是从自所取义的力量所生的缘故。如果这不成立，作为根所生之识的现量，你和境之间即使有墙壁等阻隔也会产生，因为是不依赖所取义的能力的识。第二，如果说由执著所破之法的现量本身遣除，从而决定所破之法不存在，不是由现量的作用而决定无遮。由现量遣除的无遮本身决定无总相，这要么是自相矛盾，要么是以其本身为理由而决定无总相，那么就成立了依靠相（ लक्षण ）的比量是量，因为现量遣除本身是成立无总相的遣除，并且是具有随行（ अन्वय ）的相。第二分为二：由了知他心而成立比量，由无欺而成立量。第一，不仅由先前的理路，而且第二种量也成立，因为自见（ प्रत्यक्ष ）以量了知他者有心或语。如何了知呢？作为语者的他人，必定成立具有心的自性，因为是运用语等名称的缘故。这是从相（ लक्षण ）而来的。第二分为二：正文和，遣除诤论。第一，如同从烟推知火，从羚羊推知树木一般的比量，是量本身，因为是无欺的识。第二分为二：诤论和，回答。第一，如果说有些具足三相（ त्रिरूप ）的因（ हेतु ）不欺骗，但有些具足三相的因不可信赖，因此依赖于它的识不是无欺的，如天授（ देवदत्त ）。
English
My argument and, refuting faults. First, as the second type of valid cognition (pramana), inference (anumana), you are established, because the negation (nishedha) that is like the absence of a universal characteristic is the valid cognition that determines you. The second is divided into two: refuting the establishment of direct perception (pratyaksha), refuting the establishment of what is proven by direct perception. The first is not established, if it is said that the negation is determined by sense direct perception. As the direct perception that is the mind born from the senses, it is not a tool for measuring negation, because it is born from the power of its own object of apprehension. If this is not established, as the direct perception that is the mind born from the senses, you will arise even if there are obstacles such as walls between you and the object, because it is a consciousness that does not rely on the ability of the object of apprehension. Second, if it is said that the absence of the object to be negated is determined by the very direct perception that apprehends the object to be negated, and that negation is not determined by the action of direct perception. The negation that is eliminated by direct perception itself determines the absence of a universal characteristic, which is either self-contradictory, or if the absence of a universal characteristic is determined by taking itself as the reason, then it is established that the inference that relies on the sign (lakshana) is valid cognition, because the elimination by direct perception itself is the elimination that establishes the absence of a universal characteristic, and it is a sign that has concomitance (anvaya). The second is divided into two: inference is established by knowing the minds of others, and valid cognition is established by being non-deceptive. First, not only by the previous reasoning, but also the second type of valid cognition is established, because self-seeing (pratyaksha) knows with valid cognition that others have mind or speech. How is it known? As the speaker, the other person must be established as having the nature of mind, because they use names such as speech. This is from the sign (lakshana). The second is divided into two: the main text and, refuting the dispute. First, the inference that is like inferring fire from smoke, and inferring trees from antelope, is valid cognition itself, because it is a non-deceptive consciousness. The second is divided into two: dispute and, answer. First, if some reasons (hetu) that possess the three aspects (trirupa) are not deceptive, but some reasons that possess the three aspects are not reliable, therefore the consciousness that relies on it is not non-deceptive, such as Devadatta.