Chinese
因为那样做是不允许的。因为，没有作用能力是无实有的特征。第二，成立事物自相的特征是：凡是事物，都认为是自己的特征，因为与声音的事物所表达的等如前所说相反。这里，说自相成立为事物，只是在没有理解之前的能力时，用词句来连接而已。第三，显示总相特征的差别，分为二：事物和遣除诤论。第一，如果总相不是事物，那么差别也会不存在吗？总相也是有法，有三种，如：有生者的总相依赖于事物，无生者的总相依赖于无事物，以及所知的总相依赖于两者。这和第一品中所说的总相有三种，是因为安立总相是从分别的形态对该事物执着的角度安立的，所以说了依赖于两者的总相之名。而对于他遮，则有事物的他遮和无事物的他遮两种，是因为他遮是从断绝不同类别的角度安立的，所以认为所断绝的类别不同是事物和无事物两种。第二分为二：诤论和回答。第一，如果执着于依赖事物的总相的分别是有法，那么会从显现事物自相而了知的，因为是与事物自相的随行相属的知识。第二，该有法，不是从显现自相而了知的，因为你所显现的对境是事物，而所表达的只是在“因为”等场合已经回答过了，并且对于执着过去和未来等事物的分别，从与事物的自相的关联中看到不同的形态，所以理由也不成立。如果事物的总相是事物的法性，那么会退失，因为执着事物的分别与事物没有直接关联。事物的总相是有法，你没有退失是事物之法的过失，因为执着色等事物的现量是先行的分别
English
Because doing so is not permissible. Because, being devoid of the ability to function is the characteristic of non-existence. Second, establishing the characteristic of self-nature of things is: whatever is a thing, it is considered its own characteristic, because it is contrary to what was said about the expression of the thing of sound, etc. Here, saying that self-nature is established as a thing is merely connecting with words without understanding the previous ability. Third, showing the difference of the general characteristic is divided into two: things and refuting disputes. First, if the general characteristic is not a thing, then will there be no difference? The general characteristic is also a subject, with three types, such as: the general characteristic of living beings depends on things, the general characteristic of non-living beings depends on non-things, and the general characteristic of knowable things depends on both. This and the three types of general characteristics mentioned in the first chapter are because the establishment of the general characteristic is from the perspective of clinging to that thing in the form of discrimination, so the name of the general characteristic that depends on both is mentioned. As for other exclusions, there are two types: the other exclusion of things and the other exclusion of non-things, because the other exclusion is established from the perspective of cutting off different categories, so it is considered that the different categories to be cut off are two types: things and non-things. The second is divided into two: dispute and answer. First, if the discrimination that clings to the general characteristic that depends on things is a subject, then it will be known from the appearance of the self-nature of things, because it is the knowledge that is related to the following of the self-nature of things. Second, that subject is not known from the appearance of self-nature, because the object that you manifest is a thing, and what is expressed is only what has already been answered in the occasions such as "because", and for the discrimination that clings to past and future things, seeing different forms from the association with the self-nature of things, so the reason is not established either. If the general characteristic of things is the Dharma-nature of things, then it will be lost, because the discrimination that clings to things is not directly related to things. The general characteristic of things is a subject, you do not have the fault of losing being the Dharma of things, because the direct perception that clings to things such as form is the preceding discrimination.
Tibetan
བློ་དེ་ཁྱོད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་འཇུག་ཡུལ་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ནི། འོ་ན་གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ངེས་སམ་ཞེ་ན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གཞལ་བྱ་ཡིན་ཏེ། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་བྱ་དང་ལྡོག་བྱ་ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་ནི་རང་མཚན་དེ་ཁོ་ན་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞལ་བ་ན་གཟུང་ཡུལ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བ་ན་ཞེན་ཡུལ་དང་། གཉིས་ཀའང་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པ་ན་མི་སླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་དུ་བཞག་ཅིང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞལ་བ་ན་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འཁྲུལ་པའི་ཆ་སྤྱི་མཚན་དུ་བཞག་པས་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་རྟོག་གེའི་གནད་འདི་ཤེས་ན་སྐབས་འདིར་དོགས་གཅོད་གཞན་དོན་མེད་དོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤོང་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྟོགས་ཚུལ་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་གཞག །རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་པ་འཁྲུལ་པར་བསྟན། །དེ་ལ་ཚད་མ་མིན་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་མཚན་གཅིག་པུ་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་མཚན་དེ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས་རྟོགས་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་གཞན་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཡིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དེ། རང་མཚན་གྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་པར་ཞེན་པ་མིན་པར་རང་གི་རྣམ་པ་ལ་དོན་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རང་མཚན་ལས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་ནས་ནི་རྗེས་དཔག་གིས་རྟོགས་ན་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། རང་མཚན་འཐོབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་མཚན་མིན་པའི་རྣམ་པ་ལ་རང་མཚན་དུ་ཞེན་གྱི། རང་མཚན་དངོས་སུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཡང་ན་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འཁྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ཀས་རང་རྒྱུད་འཕེན་ནུས་སོ་ཞེ་
Chinese
因为智慧是您所持有的知识。第二，将进入的对象——所量，归纳为一个自相：那么，所量在本质上一定是自相和共相两种吗？答：从进入方式上分为自相和共相两种，但只有自相的特征才能普遍地被称作是量所进入和退出的对象。因为对由它所引导的定解的进入和退出进行判断，其作用仅仅是由自相所成就的。此外，当以外境的自相通过现量来衡量时，它是所取境；当通过比量来衡量时，它是所执境；当两者都让修行者进入时，因为它是不欺骗的，所以被安立为进入的对象。当通过比量来衡量时，将自相的显现，在外境中本质上是错乱的部分，安立为共相。因此，如果理解了对同一个自相，从进入方式上分为自相和共相两种的这种分别念的关键，那么在这里就没有必要进行其他的疑问解答了。第三，为了消除与对此所说的两种观点相违背的说法，有三点：从认识方式上分为两种；第二，说明第二种认识方式是错误的；由此排除非量。第一点是：如果只有自相是所量，那么与陈那（梵文：Dignāga）所说的“两种特征是所量”相矛盾。答：陈那，就你来说，并不是认为所量在本质上是自相和共相两种，因为自相是通过现量以其自身的本质来认识的，而通过比量以其他共相的本质来认识的，因此，他是从进入方式上认为所量是两种。第二点是：第二种认识方式，即比量，被认为是错误的，因为它不是如实地执着于自相的意义，而是执着于自相的显现为真实。第三点分为两点：陈述对方的观点，阐述反驳。第一点是：如果对比量来说，执着于与自相不同的事物显现的本质为自相，那么比量就不是获得自相的方法，因为它执着于不是自相的显现为自相，而不是真正显现自相。或者说，比量不是量，因为它是错误的。这两种说法都能推出各自的自续。
English
Because wisdom is the knowledge that you hold. Second, to summarize the object of entry—the object of measurement—into one self-characteristic: Then, is the object of measurement necessarily divided into self-characteristic and general characteristic in terms of essence? Answer: It is divided into self-characteristic and general characteristic from the perspective of the way of entry, but only the characteristic of self-characteristic is universally referred to as the object of entry and exit of valid cognition. Because judging the entry and exit of the definitive knowledge that it leads to, its function is accomplished only by the self-characteristic. Furthermore, when the self-characteristic of external objects is measured by direct perception, it is the object to be grasped; when measured by inference, it is the object to be apprehended; and when both cause a person to enter, it is established as the object of entry because it is not deceptive. When measured by inference, the appearance of the self-characteristic, which is essentially mistaken in external objects, is established as the general characteristic. Therefore, if you understand the key to the conceptualization of dividing the same self-characteristic into self-characteristic and general characteristic from the perspective of the way of entry, then there is no need for other question-and-answer sessions here. Third, to eliminate the contradiction with the two views stated about this, there are three points: dividing into two from the perspective of the way of understanding; second, explaining that the second way of understanding is mistaken; thereby eliminating non-valid cognition. The first point is: If only the self-characteristic is the object of measurement, then it contradicts Dignāga's statement that "two characteristics are the object of measurement." Answer: Dignāga, as for you, it is not that you consider the object of measurement to be two kinds of self-characteristic and general characteristic in terms of essence, because the self-characteristic is understood by direct perception with its own essence, and by inference with the essence of other general characteristics, therefore, he considers the object of measurement to be two from the perspective of the way of entry. The second point is: The second way of understanding, namely inference, is considered to be mistaken, because it does not apprehend the meaning of the self-characteristic as it is, but apprehends the appearance of the self-characteristic as real. The third point is divided into two points: stating the opponent's view, and explaining the refutation. The first point is: If, for inference, one apprehends the essence of the appearance of things different from the self-characteristic as the self-characteristic, then inference is not a method of obtaining the self-characteristic, because it apprehends the appearance that is not the self-characteristic as the self-characteristic, rather than truly appearing the self-characteristic. Or, inference is not valid cognition, because it is mistaken. Both of these statements can lead to their respective svatantras.