Tibetan
ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན་བཤད། །དཔེ་ཡི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་འཇུག་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་བསམ་པའི་དོན་འཇུག་ཡུལ་ལ་ནི་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ནོར་བུ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ནོར་བུ་རྟོགས་པ་སྟེ་ཐོབ་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཐལ་བ་དང་པོས་འཕེན་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་རྗེས་དཔག་གིས་རང་མཚན་སྣང་ནས་རྟོགས་པ་མི་འཐད་དེ། ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ལན་བཏབ་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་དཔག་དང་ནི་དེར་སྣང་བའི་རྟོག་པ་དག་ཆོས་ཅན། མངོན་པར་ཞེན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དོན་རང་མཚན་དུ་མེད་པར་མཚུངས་ནའང་ཚད་མ་ཡིན་མིན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་སོ། །དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་ནོར་བུའི་འོད་དང་སྒྲོན་མེའི་འོད་དག་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཁྱོད་དེ་ཡིས་ནོར་བུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་མངོན་པར་རྒྱུག་པའི་ཚེ་ནོར་བུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་བསྐྱེད་མི་སྐྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་རོ། །འདིར་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་འཛིན་པའི་བློ་ནི་ཤེས་རྗེས་དཔག་དང་། རྒྱན་གྱིས་མངོན་སུམ་དང་། ཆོས་མཆོག་གིས་ཚད་མིན་གྱི་བློ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང་གསུམ་ལས། ཕྱི་མ་ཉིད་གཞུང་གི་དགོངས་པ་སྟེ། ལོག་པའི་ཤེས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཅེས་པ་ཇི་ལྟར་དྲང་སྙམ་ན་ཐོག་མར་ནོར་བུའི་འོད་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ། དེ་ནས་འཁྲུལ་རྒྱུའི་དབང་གིས་འདི་ནི་ནོར་བུའོ་སྙམ་པའི་ལོག་ཤེས་སྐྱེ། དེ་ནས་ནོར་བུའི་འོད་ཡིན་པའི་སྤུ་རིས་ཟིན་པ་ན་དེའི་རྟགས་ལས་ནོར་བུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བ་ཡང་སྲིད་ཅིང་། ནོར་བུའི་འོད་དུ་མ་ངེས་ན་དེ་ཐོབ་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱུག་པས་མདུན་དུ་ཕྱིན་པའི་ཚེ་ནོར་བུ་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་སྐྱེ་བས་ནོར་བུ་ནི་ཚད་མ་དེ་གཉིས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་གྱི། ལོག་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་དཔེར་གཟུང་བ་ནི་ལོག་ཤེས་དེ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་དེས་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མར་མེའི་འོད་མཐོང་བའི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འདི་ནི་ནོར་བུའོ་སྙམ་པའི་ལོག་ཤེས་སྐྱེ་ཡང་སྔར་གྱི་ཚད་མ་གཉིས་པོ་བསྐྱེད་པ་མི་སྲིད་པས་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མངོན་རྒྱུག་པ་ཞེས་དང་། ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཅེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་གི་ནུས་པ་ཐོན་ཅིང་། དཔེར་སྦྱོར་ཚུལ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་མངོན་སུམ་ཡིན། །གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་པ་རྗེས་དཔག་ཡིན། །དེས་ན་གཞལ་བྱས་ཚད་མའི་གྲངས་ངེས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་གང་ལ་དམིགས་ནས་གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཏེ། དོན་རང་མཚན་དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་ཕྱི་མང་པོ་དག་ལྷའི་འགྲེལ་པར་འདི། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །ཞེས་པའི་ཁྱབ་སྒྲུབ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་པ་དང་། དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན། །ཞེས་དང་། རྟོགས་པའི་རྟེན་ནི་དོན་གཞན་ཡིན། །ཞེས་པའི་གཞུང་གསུམ་པོ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་འདི་ལས་མ་འདས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པ་རྟགས་ལ་ལྟོས། །རྟགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁྱད་པར་བཤད། །དེས་ན་རྗེས་དཔག་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་དབང་པོ་ལས་འདས་པ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བའི་བདག་ཉིད་ཕྱི་དོན་རང་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་ཏེ། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་རྟེན་ནི་དོན་གཞན་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལས་ལྐོག་གྱུར་གྱི་རང་མཚན་རྟོགས་སམ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་དེ་རྟེན་ཆོས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་འབྲེལ་བ་ཅན་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་མེའི་གོ་བྱེད་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་རྟགས་ལས་ལྐོག་གྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་རྟོགས་སམ་ཞེ་ན། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་དེའི་ཚེ་གོ་བྱེད་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་གཞི་འགར་ལྐོག་གྱུར་གྱི་མེའི་དོན་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལ་རྗེ
Chinese
那，第二部分分为两点：从论证的角度简要说明，从例子的角度详细说明。第一点是：比量，作为有法，虽然在显现境上是错乱的，但在作用境上却是量，因为虽然在显现境上是错乱的，但在思考的对境，即作用境上，是无欺骗的知识。前一个推论没有遍及性，因为即使是对珠宝之外的其他事物，对珠宝的光芒执着为珠宝本身，也能认识到珠宝，即见到获得珠宝。而且，第一个推论所推出的自续的所立宗，即比量从显现自相而认识到，是不合理的，因为“对于这个方面，所说本身就是……”等等已经作出了回答。第二点是：那么，所有的分别念都会变成量吗？比量以及在那里显现的分别念，作为有法，虽然在如实执着上与并非实义自相的事物相同，但却被区分为是量与非量，因为存在作用境获得的作用和随之相关与不相关的差别。例如，珠宝的光芒和灯的光芒，对于将它们执着为珠宝的意识，作为有法，虽然与颠倒识没有差别，但在获得珠宝的作用上却有差别，因为当您为了通过它获得珠宝而奔跑时，存在产生或不产生认识珠宝的量的差别，就是这样。这里，将珠宝的光芒执着为珠宝的意识，有三种观点：智者认为是比量，装饰品认为是现量，法胜认为是无量之识。后者才是本论的观点，因为说是颠倒识，并且是因为不是它却执着为它。那么，所谓在作用上有差别，应该如何理解呢？首先产生执着珠宝光芒的现量，然后由于错乱的原因，产生“这是珠宝”的颠倒识，然后当把握住是珠宝光芒的特征时，也可能从那个征相中产生认识到有珠宝的比量，如果不确定是珠宝的光芒，那么为了获得它而奔跑，当走到前面时，会产生见到珠宝的现量，所以珠宝是那两个量的作用境，但不是颠倒识的作用境。这里举例
English
Now, the second part has two aspects: briefly explaining from the perspective of proof, and elaborating from the perspective of examples. The first point is: Inference, as the subject, although mistaken in the appearing object, is valid in the acting object, because although mistaken in the appearing object, in the object of thought, which is the acting object, it is an unerring knowledge. The previous inference lacks pervasiveness, because even when one is attached to the light of a jewel as the jewel itself, even though it is something other than the jewel, one sees that the jewel is recognized, i.e., obtained. Moreover, the self-nature to be proven by the first inference, i.e., that inference cognizes from the appearance of its own characteristic, is not reasonable, because the answer has already been given by "For this aspect, the expression itself is..." and so on. The second point is: So, will all conceptualizations become valid? Inference and the conceptualizations that appear there, as the subject, although similar in that they do not exist as their own characteristics in the way they are manifestly apprehended, are distinguished as valid or invalid, because there is a difference in whether they are related to the action of obtaining the acting object. For example, the minds that apprehend the light of a jewel and the light of a lamp as jewels, as the subject, although there is no difference from mistaken consciousness, there is a difference in the action of obtaining the jewel, because when you run manifestly to obtain the jewel with it, there is a difference in whether or not it generates a valid cognition of the jewel, that is how it is. Here, there are three views on the mind that apprehends the light of a jewel as a jewel: the wise consider it inference, ornaments consider it direct perception, and Dharmottara considers it invalid cognition. The latter is the view of the text, because it is said to be mistaken consciousness, and because it is not it but is apprehended as it. So, how should we understand the statement that there is a difference in action? First, direct perception that apprehends the light of a jewel arises. Then, due to the cause of confusion, the mistaken consciousness that thinks "This is a jewel" arises. Then, when the characteristics of the light of the jewel are grasped, it is also possible that an inference arises from that sign, recognizing that there is a jewel. If it is not certain that it is the light of a jewel, then running to obtain it, when one goes forward, a direct perception of seeing the jewel arises, so the jewel is the acting object of those two valid cognitions, but it is not the acting object of mistaken consciousness. Here, for example
Chinese
错乱之识即是邪见，其作用的方式已述完毕。在见到灯火的光明的现量之后，生起“这是宝物”的邪见，但不可能产生之前的两种量，所以说在作用上有差别。如此一来，“现行”、“邪见”、“作用有差别”等词语的效力得以发挥，譬喻的应用方式也能理解。第二部分有三：以自性了知是现量，以他性了知是比量，因此，所量和正量的数量确定成立。第一部分是：心，其对境外之自相所缘，随顺能取义之作用而行止，法性。以自性了知外境自相，因为执持外境自相是自主的缘故。许多古今的论师在天神的注释中，将“所量二故，正量二”用于普遍成立，以及“彼乃自他体性”，以及“于彼执持为自主”，以及“了知之所依乃他义”这三部论典的结合时，没有超出这个范围。第二部分有三：了知隐蔽依赖于相，宣说相和所证的差别，因此，由比量本身成立。第一部分是：能取义之外的其他外境事物，因为是超越感官的隐蔽事物，所以未以现量见到的自性，外境自相的体性，法性。以他性了知，因为您了知的所依是他义因的缘故。第二部分是：是否从所有因都能了知隐蔽的自相呢？如果因是具有所依的法，并且与法相关联，那么，烟雾等法，在某个基上，就是隐蔽之火的指示者，因为在证明它时，具备三相的缘故。是否从具备三相的相中，能了知所有隐蔽的差别呢？在具备三相之时，指示者烟雾等法，从您那里，在某个基上，隐蔽之火的所有意义，例如显现等差别，是无法了知的，因为您
English
The mistaken consciousness is the same as wrong view, and the way it functions has been explained. After seeing the light of a lamp with direct perception, the wrong view arises, thinking, "This is a jewel," but it is impossible to generate the previous two valid cognitions, so it is said that there is a difference in function. In this way, the power of the words "manifest," "wrong view," and "difference in function" is brought out, and the way of applying examples can also be understood. The second has three parts: Knowing by one's own nature is direct perception. Knowing by another's nature is inference. Therefore, the number of objects to be measured and valid cognitions is established. The first is: The mind, which focuses on the self-characterized object of the external world, and whose nature is to follow and cease according to the function of grasping meaning. It knows the self-characterized object by its own nature, because holding that self-characterized object is autonomous. Many ancient and modern commentators, in the commentary of the gods, apply "Since there are two objects to be measured, there are two valid cognitions" to universal establishment, as well as "That is the nature of self and other," and "Holding onto that is autonomous," and "The basis of knowledge is another object." When combining these three texts, it does not go beyond this. The second has three parts: Knowing the hidden depends on the sign. Explaining the difference between the sign and what is to be proven. Therefore, it is established by inference itself. The first is: The object of the external world, other than that which takes meaning, is hidden because it is beyond the senses, so the nature of the self-characterized object of the external world, which is not seen by direct perception, is the subject. It is known by the nature of another, because the basis of your knowledge is another object, the reason. The second is: Does one know the self-characterized nature of the hidden from all reasons? If the reason is a phenomenon with a basis and is related to the phenomenon, then smoke, etc., is the indicator of hidden fire on some basis, because it possesses the three aspects in proving it. Does one know all the differences of the hidden from a sign that possesses the three aspects? When the three aspects are possessed, the indicator, smoke, etc., from you, on some basis, all the meanings of the hidden fire, such as clarity, etc., are not known as differences, because you