Tibetan
། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཙམ་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་གསུམ་ཞེས་དང་། གཞན་དག་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་བསྒྲུབ། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་དགག་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། ཕྱི་མ་ལ་བདག་གིར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམས་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་། ལུང་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་དང་། ལས་ལུས་འཛད་པའི་ཐབས་གཉེན་པོར་མི་རུང་བ་ཞེས་པའི་ཕྲེང་བ་སྒྲིག་པ་ནི་གཉེན་པོར་འགྲོ་ཚུལ་གྱི་སྐབས་གཉིས་དང་། དེ་གཉིས་ལ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གཞན་ལུགས་འགོག་པ་སོ་སོར་ཡོད་པ་མ་ཕྱེད་པར་སྐབས་དོན་ཉམས་སུ་འཇུག་ཅིང་གཞུང་འདི་རྩོད་པ་ལྷུར་ལེན་གྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་ནན་གྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །ཁོ་བོ་ནི་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏའི་བྱིན་རླབས་དང་ལེགས་བཤད་ཀྱི་མཐུས་རྟོག་གེའི་གནད་རྣམས་ལ་རྨོངས་པའི་ཁུར་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་དེ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་གཉེན་པོ་མེད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ལས་ལུས་སྤངས་ལ་དགོས་ནུས་མེད། །ལས་འཛད་གཉེན་པོ་ཡོད་པ་དགག །ལས་འཛད་འདོད་དང་འགལ་བ་སྤོང་། །ལས་ཉོན་རྒྱུ་འབྲས་མཚུངས་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ལམ་ཡིན་པ་ལྟར། ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡང་ལམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ལས་ལུས་ཉོན་མོངས་གསུམ་ཀ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་ཁོ་ན་སྤོང་བ་མིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཁོ་ན་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དག་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྲེད་པ་མ་སྤངས་པར་དེ་གཉིས་སྤོང་བའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། སྲེད་པ་ནི་ཡོད་ན་ལས་ལུས་སླར་ཡང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྲེད་པ་དང་ལས་གཉིས་ཀ་ཟད་པའི་དོན་དུ་འབད་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཐར་པ་དོན་གཉེར་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་ལས་གཉིས་ཀ་ཟད་པའི་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང་ལས་ཟད་པའི་ཆེད་དུ་དུབ་པར་བྱས་པའི་ཆ་དེ་དོན་མེད་ཡིན་ཏེ། སྲེད་པ་སྤངས་པས་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཉེན་པོ་དག་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་ནུས་པ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་རྣམས་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་དུ་རྗེས་སུ་དཔོག་སྟེ། འབྲས་བུ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དངོས་པོ་ཆོས་ཅན
Chinese
舍弃对来世的执着，仅仅是经文中描述的仪轨，以及不能作为强有力对治手段的业和身，这三者被称为[无用]。其他人确立自己宗派的解脱之道，驳斥其他宗派的解脱之道，分为这两种情况。舍弃对来世的执着，将权势等观想为痛苦，认识到权势和自我不同，厌恶痛苦，以及将经文中描述的仪轨和不能作为强有力对治手段的业和身编排成串，这两种是作为对治手段的方式。如果不区分这两种情况中各自适用的其他宗派的驳斥，而将重点放在实践要点上，并坚持认为这部论著是专门进行辩论的，那就不对了。我凭借萨迦班智达的加持和善说，没有对逻辑要点感到困惑的负担。第三，除了上述之外，业和身没有对治手段，这有四点：舍弃业和身没有必要和作用；驳斥存在消除业的对治手段；避免与消除业的意愿相矛盾；避免业和烦恼的因果相同。第一点是：就像舍弃烦恼的对治手段是道一样，舍弃业和身的对治手段也应该是道，因为业、身、烦恼三者都是产生的因。如果有人这样认为，那么追求解脱者，仅仅舍弃业和身是不够的，因为不存在仅仅舍弃这两者的对治手段，而且在没有舍弃贪欲的情况下，没有能力舍弃这两者。理由成立，因为如果存在贪欲，业和身还会再次产生。如果有人说，应该努力使贪欲和业都灭尽，那么追求解脱者，即使努力使贪欲和业都灭尽，但为了消除业而付出的努力也是没有意义的，因为舍弃贪欲就不会产生业。第二点是：因为不存在对治手段，所以[没有对治手段]这个理由不成立，因为苦行可以使以前的业的力量耗尽。如果有人这样认为，那么有漏洞的业，可以推断出它们产生不同结果的能力是不同的，因为看到它们产生各种不同的结果。因此，苦行的烦恼，也就是痛苦的实体。
English
Abandoning attachment to future lives, merely the rituals described in scriptures, and karma and body that cannot serve as powerful antidotes, these three are called [useless]. Others establish the path to liberation of their own school and refute the path to liberation of other schools, dividing them into these two situations. Abandoning attachment to future lives, contemplating power etc. as suffering, recognizing the difference between power and self,厭惡 suffering, and arranging the rituals described in scriptures and karma and body that cannot serve as powerful antidotes into a series, these two are the ways to act as antidotes. If one does not distinguish the refutations of other schools that are applicable in each of these two situations, but focuses on practicing the key points and insists that this treatise is specifically for debate, then that is not right. I, by the blessing and good words of Sakya Pandita, do not have the burden of being confused about the key points of logic. Third, apart from the above, there is no antidote for karma and body, which has four points: abandoning karma and body has no necessity or function; refuting the existence of an antidote to eliminate karma; avoiding contradiction with the desire to eliminate karma; avoiding the similarity of cause and effect of karma and affliction. The first point is: just as the antidote to abandon affliction is the path, the antidote to abandon karma and body should also be the path, because karma, body, and affliction are all the cause of arising. If someone thinks like this, then for those who seek liberation, it is not enough to abandon only karma and body, because there is no antidote to abandon only these two, and without abandoning craving, there is no ability to abandon these two. The reason is established, because if craving exists, karma and body will arise again. If someone says that one should strive to exhaust both craving and karma, then for those who seek liberation, even if they strive to exhaust both craving and karma, the effort made to eliminate karma is meaningless, because abandoning craving will not produce karma. The second point is: because there is no antidote, the reason [there is no antidote] is not established, because asceticism can exhaust the power of previous karma. If someone thinks like this, then the flawed karmas can be inferred that their ability to produce different results is different, because they are seen to produce various different results. Therefore, the affliction of asceticism, that is, the entity of suffering.