Tibetan
ད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ། གསུམ་པ་ཚད་མས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚད་མ་གྲུབ་པ་དགོས་པར་བསྟན། །རྗེས་དཔག་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་མངའ་བ་ལས་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཚད་མར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་དངོས་པོས་སྟོན་པ་ལ་བསྟོད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་ནི་ཚད་མའི་རྣམ་བཞག་དེ་ཉིད་གྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱོགས་གླང་གིས་རང་དགར་བཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་གསུང་རབ་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མར་གྲུབ་མོད་ཀྱི། རྗེས་དཔག་ཚད་མར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། སྟོན་པ་ཆོས་ཅན། རྗེས་དཔག་ཚད་མར་བཞེད་དེ། རྗེས་སུ་དཔག་པའང་ཚད་མ་ཡིན་པ་མ་བཟློག་ཅིང་། སྒྲ་བྱུང་སོགས་ཚད་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་བཟློག་པར་མ་ཟད་ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འགག་པ་སྟེ་འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། དུ་བ་ལས་ནི་མེར་ཤེས་དང་། །ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་དུ་མར་ནི་རྗེས་དཔག་འདིའི་སྦྱོར་བའང་གསུང་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གང་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་ཡིན་ལ། རྟགས་ཆོས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་དེ་ཡང་སྔར་གྱི་ངག་དེས་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མི་རྟག་སོགས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་སྐྱེ་ལྡན་སོགས་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་ནི་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ལེའུ་ལྷག་མར་ལུས་པ་གཉིས་པོ་བཤད་པ། མངོན་སུམ་ཚད་མ་བཤད་པ། མངོན་སུམ་ལེའུ་བཞུགས། གསུམ་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ལེའུ་ལྷག་མར་ལུས་པ་གཉིས་པོ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་སུམ་ཚད་མ་བཤད་པ་དང་། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། བར་དུ་ལེའུ་གཞུང་ཉིད་བཤད། ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྷའི་འགྲེལ་པར། སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཤད་པའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྔར་རྣམ་པར་བཞག་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དང་པོ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་འོག་མ་རྟོགས་སླ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱེད་གོ
Chinese
解释必要性。 第三，解释以量赞叹的必要性，分为两点：证明量是必要的，以及成立比量为量的方式。第一点是：如果世尊具有无量功德，那么以量赞叹的必要性是什么呢？对成为量的那样功德之事物进行赞叹，是有必要的，因为唯有在那位世尊的教法中，量的体系才能成立，而不是陈那（Dignāga）随心所欲地建立的，为了理解这个道理。第二点是：那么，虽然经典中已经成立现量为量，但如何成立比量为量呢？导师是量，因为比量是量是不可否认的，并且声音等是量是可以否认的。不但不可否认，而且稍微具有生之自性的一切都是灭，即具有坏灭之法，以及“从烟知火”等等，因为在多种方式中，也见到宣说了这个比量的应用。普遍来说，不出现于所立之法不存在之处的特征之相，是比量的所依，并且相不出现于法不存在之处的关系，也由之前的言语清楚地解释了，因为显示了所立之法无常等遍及于因生等。第三是：《量理宝论》中，成立量的章节，即第二品的解释。 解释恰逢时机的剩余两品。 解释现量。 现量品。第三，解释恰逢时机的剩余两品，分为两点：解释现量，以及解释为他比量。第一点分为三点：首先，说明关联的连接；中间，解释品本身的文本；最后，说明以名称总结。第一点，在天神的注释中：解释导师的量的特征的论典的原因，是先前已经确立的比量，并且导师所说的论典的第一句，即礼敬偈的后半部分，因为后半部分更容易理解。
English
Explaining the necessity. Third, explaining the necessity of praising with valid cognition, divided into two points: demonstrating that valid cognition is necessary, and the manner in which inference is established as valid cognition. The first point is: If the Bhagavan possesses immeasurable qualities, then what is the necessity of praising with valid cognition itself? Praising the object of such qualities that have become valid cognition is necessary, because it is only within the teachings of that Bhagavan that the system of valid cognition can be established, and not arbitrarily established by Dignāga, for the sake of understanding this reason. The second point is: Then, although manifest valid cognition is established as valid cognition in the scriptures, how is inference established as valid cognition? The teacher is valid cognition, because inference being valid cognition is undeniable, and sound, etc., being valid cognition is deniable. Not only undeniable, but also whatever slightly possesses the nature of arising is all cessation, that is, possessing the nature of destruction, and "from smoke, one knows fire," etc., because in various ways, the application of this inference is also seen to be taught. Universally, the sign whose characteristic is not arising when the probandum does not exist is the basis of inference, and the relationship of the sign not arising when the dharma does not exist is also clearly explained by the previous words, because the pervasion of the probandum impermanence, etc., to the reason arising, etc., is shown. Third is: In the commentary on the Pramāṇavārttika, the Rays of Samantabhadra, the explanation of the chapter on establishing valid cognition, that is, the explanation of the second chapter. Explaining the two remaining chapters that are timely. Explaining manifest valid cognition. The chapter on manifest valid cognition. Third, explaining the two remaining chapters that are timely, divided into two points: explaining manifest valid cognition, and explaining inference for others. The first point is divided into three points: First, showing the connection of the relationship; in the middle, explaining the text of the chapter itself; finally, showing the conclusion with the name. The first point, in the commentary of the gods: The reason for explaining the treatise on the characteristics of the teacher's valid cognition is the previously established inference, and the first verse of the treatise spoken by the teacher, that is, the latter half of the homage verse, because the latter half is easier to understand.
Tibetan
ང་མ་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། ད་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བཤད་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྩམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་བོད་དག ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལས་བཏུས་སྤྱི་ལ་བྱས་ནས་དེ་འཆད་པའི་རྒྱུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པའང་བཤད་ཟིན་ནས་ད་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ལེའུ་འཆད་ཅེས་འདོད་པ་ནི་ནང་འགལ་ཏེ། འདིའི་མངོན་སུམ་ལེའུ་མན་ཆད་ལ་མདོའི་ལེའུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་འགྲེལ་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་པའི་རྒྱུར་ཡང་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་རིགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལྷའི་དགོངས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་མདོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་ཡིན་པས་དེ་འཆད་པའི་རྒྱུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་དང་། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཡིན་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་བཤད་ཟིན་ནས་ད་ནི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མདོའི་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་འཆད་ཅེས་པ་སྟེ། འདིར་ལོག་རྟོག་རྣམ་བཞི་བསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འཆད་པར་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་ལ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཞེས་སྨོས་ཤེ་ན། གྲངས་སོགས་བཞི་བསྟན་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འགྲེལ་པར། གལ་ཏེ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ་གྲངས་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་ངེས་ལས་ཀྱང་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཐོག་མར་རང་དོན་རྗེས་དཔག་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཆད་ཅེ་ན། དེ་ནི་འགྲེལ་པ་མཁན་པོ་ཉིད་ལ་དྲི་བར་བྱ་བའི་ཁོ་བོ་ནི་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་དང་སྦྱོར་བས་སྐྱོན་དེ་དག་མི་གནས་པའི་ཚུལ་ལེའུ་དང་པོར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། གཞུང་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ལྷའི་འགྲེལ་པར་ཚད་མ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་རྣམ་པ་བཞི་མཐོང་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། གྲངས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། མཚན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། སྤྱོད་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དང་། འབྲས་བུ་ལ་ལོག་པར་
Chinese
我完全完成了自己的论述。现在为了阐述量（ प्रमाण ）的体性，（本论）由“所量二故”等开始撰写，这是所说的意义。藏地（的观点）：将量的体性的论著总集作为总的（对象），因为阐述它的原因是自利比量和总集的礼赞的注释，所以也已经阐述了量成立，现在为了阐述量的体性而宣讲现量品，这种观点是自相矛盾的。因为此论的现量品以下没有对经部的两品的释论。并且，作为宣讲自利比量的原因，也必然会陷入宣讲自利比量的过失。因此，天（自在军）的观点是：论师的量的体性的论著是经部的现量品，所以宣讲它的原因是自利比量和经部的礼赞的注释，所以已经宣讲了量成立的品，现在是宣讲量的体性的论著，即经部的现量品。这里说的是通过排除四种邪分别的方式来宣讲量的体性的论著。而且，这是因为仅凭现量品就能圆满。为什么将现量品称为量的体性的论著呢？因为通过显示数量等四者，能够完全如实地证悟量的体性。如释论中说：如果说为了显示量的体性而显示数量等是无意义的，那不是的。因为那是具有体性完全清净的意义。那么，在《释量论》中，为什么现量品最初不宣讲自利比量呢？这是应该询问注释作者本人的，我已经在第一品中阐述了与量成立的品相结合，这些过失不会存在的方式。 中间宣讲品本身的论典。 第二部分分为两个方面：边际分析和论典的意义。第一部分是：在自在军的释论中，看到了对量及其体性的论著的四种邪分别。即：对数量的邪分别，对体性的邪分别，对行境的邪分别，以及对果的邪分别。
English
Having completely finished my own exposition, now, in order to expound the nature of valid cognition (pramāṇa), (this treatise) is composed beginning with "Because there are two objects of measurement," and so forth. This is the meaning of what is said. The Tibetan (view): Taking the collection of treatises on the nature of valid cognition as a general (object), because the reason for expounding it is self-benefit inference and the commentary on the homage of the collection, therefore the establishment of valid cognition has also been expounded. Now, in order to expound the nature of valid cognition, the chapter on direct perception will be taught. This view is self-contradictory. Because below the chapter on direct perception in this treatise, there is no commentary on the two chapters of the Sutra. Moreover, as the reason for expounding self-benefit inference, it would necessarily fall into the fault of expounding self-benefit inference. Therefore, the view of Deva (Svatantrasena) is: The teacher's treatise on the nature of valid cognition is the chapter on direct perception of the Sutra, so the reason for expounding it is self-benefit inference and the commentary on the homage of the Sutra. Therefore, the chapter on the establishment of valid cognition has already been expounded, and now the treatise on the nature of valid cognition, that is, the chapter on direct perception of the Sutra, will be expounded. Here it is said that the treatise on the nature of valid cognition will be expounded by way of eliminating the four types of wrong conceptions. Moreover, this is because the chapter on direct perception itself is sufficient to complete it. Why is the chapter on direct perception called the treatise on the nature of valid cognition? Because by showing the four, such as number, etc., one can realize the nature of valid cognition completely and truly. As it is said in the commentary: If it is said that showing number, etc., is meaningless in order to show the nature of valid cognition, that is not the case. Because that is the meaning of having a completely pure nature. Then, in the *Pramāṇavārttika*, why does the chapter on direct perception not expound self-benefit inference at the beginning? This should be asked of the commentator himself. I have already explained in the first chapter the way in which these faults do not exist by combining it with the chapter on the establishment of valid cognition. In the middle, the text of the chapter itself is explained. The second part has two aspects: marginal analysis and the meaning of the text. The first part is: In the commentary of Deva (Svatantrasena), four types of wrong conceptions are seen regarding valid cognition and its treatises on the nature. That is to say: wrong conception about number, wrong conception about nature, wrong conception about the object of experience, and wrong conception about the result.