Tibetan
་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གང་ཟག་ལ་དེ་དག་འཇོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་ཡིན་ཅིང་། མྱོང་དྲན་སོགས་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ནི་ཆོས་ལ་འཇོག་དགོས་ཏེ། སྔོ་འཛིན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མྱོང་བ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་དྲན་ཤེས་ཀྱིས་དྲན་པ་དང་། སེམས་པས་ལས་བསགས་པ་དེ་དེའི་རྗེས་ཀྱི་ཚོར་བས་ལོངས་སྤྱོད་པ་སོགས་སུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་མྱོང་དྲན་མེད་པས་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་གཞན་གྱིས་དྲན་པ་སོགས་མེད་ལ། ཆོས་ཀྱི་མྱོང་དྲན་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འདོད། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་ནི་ཐ་སྙད་དུ་མྱོང་དྲན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་ཀ་ལ་འཇོག་ཏུ་རུང་ཡང་མྱོང་དྲན་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ན་གཞན་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཞེད་དོ། །འདི་དག་ནི་དབུ་ཚད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁོ་བས་དཔྱོད་ལྡན་དག་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག གསུམ་པ་དེས་ན་ཡང་དག་ལྟ་བ་གཉེན་པོར་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲེད་པ་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོ་བསྟན། སྲེད་པ་མེད་ན་ཡང་སྲིད་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ལེགས་པར་བསྒོམ་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིས་ཆོས་ཅན། སྲེད་པ་དང་། དེའི་རྗེས་འབྲང་སེར་སྣ་དང་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད་དེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ལ་ནི་རྣམ་པ་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་དེ་དང་འགལ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་རྗེས་སུ་རྟོགས་ཤིང་སྒོམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ཏེ། དམིགས་ཡུལ་བདེན་པ་བཞི་ལས་སྡུག་བདེན་ལ་བརྟན་པ་སྟེ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ངའོ་ཞེས་དང་། ངའི་ཞེས་དང་། སོགས་པ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྒྱུ་མིན་སོགས་བཞི་དང་། འགོག་པ་ལ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་དང་། ལམ་ལ་ལམ་མ་ཡིན་པ་སོགས་བཞི་སྟེ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་མ་རིག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་མ་རིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པས་བདེ་སྡུག་ལ་བླང་དོར་དུ་ཡོངས་སུ་སྲེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་སྲེད་པ་སྤངས་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་ལས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལུས་ཏེ་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ལེན་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དཔེར་ན་ས་བོན་མེད་ན་མྱུ་གུ་མི་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ལམ་བདེན་གྱི་གཞུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འཇིག་ལྟས་བསྡུས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། རྐྱེན་སྲེད་པ་ཡིན་པས་གཞུང་གི་སྐབས་ཀྱང་དེ་དག་གི་གཉེན་པོར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་ཞེས་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་འཁོར་བ་སྤོང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་པར་བསྟན་ནས། དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་འགལ་བ་དང་། བདག་ལྟ་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། གསུམ་པ་ནི། གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ཞེས་སོགས་སོ། །ལམ་གཞན་བདག་ཆགས་སྐྱོན་བཅས་སུ་ཤེས་པ་དང་། དབང་སོགས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བསྒོམ་པ་དང་། དབང་བདག་ཐ་དད་དུ་ཤེས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་བདག་ལྟ་དང་འཛིན་སྟངས་མི་འགལ་བས་བདག་ལྟ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། དེས་ན་འཁོར་བའི་གཉེན་པོར་མི་རུང་ཞེས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་བཅས་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ཐོགས་མེད་པའི། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པའི་སྐབས་དང་། ཀུན་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་སྲེད་པ་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ངེས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་སྲེད་པ་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་ལ་མི་གནོད་པས་འབྲས་བུ་ལོག་སྲེད་སྤོང་མི་ནུས་ཞེས་པ་ནི། ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །ཞེས་སོགས་སོ། །བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལམ་ནི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་སྤོང་བའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གོ །ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལས་ལོགས་སུ་ལས་ལུས་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི། ལས་དང་ལུས་དག་སྤང་མིན་ཏེ། །ཞེས་སོགས་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྒྲུབ་པ་སྐབས་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་བྱས་ནས། གཞན་ལུགས་ཀྱི་ཐར་ལམ་སྐབས་སུ་བབ་པ་འགོག་པའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ལ་བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པར་བོད་ཀྱི་ཊཱི་ཀ་བྱེད་པ་དག བདག་མེད་བསྒོམས་པས་གྲོལ་བའི་ཚུལ། དེ་ལ་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་སྤོང་། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་བསྒྲུབ། བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པའི་གཉེན་པོ་ལམ་དུ་མི་རུང་བ་དང་བཞི་ལས
Chinese
再往上的有部宗等真实论者们认为，对于补特伽罗安立这些只是名言而已，而感受、忆念等可以用理智分析的，则必须安立在法上，比如，眼识了知青色，其后的忆念识忆念它，心积业，其后的感受享受它等等，必须这样安立。因此，补特伽罗没有感受和忆念，所以没有他人感受他人忆念等，而法的感受和忆念是他体，因为是因果关系。中观应成派则认为，名言中感受和忆念可以安立在法和补特伽罗二者之上，但感受和忆念不是他体，因为如果是因果关系就必须不是他体。这些对于因明和量论的宗义非常重要，所以有智慧的人要记住。第三，因此，宣说对治正见分二：宣说断除贪爱的对治，没有贪爱就没有轮回。第一，以如理修习无常等十六行相的正见，能断除贪爱以及其随行悭吝和嫉妒等一切，因为所缘的四谛，其体性是与常等十六相违背的，能如实了知并修习无常等十六行相。周遍成立，因为所缘的四谛中，苦谛执著稳固即常、乐、我、我所等，集谛执著非因等四种，灭谛执著非灭等四种，道谛执著非道等四种，这样以十六种非真实相由无明增益，从无明产生贪爱，对苦乐取舍而生起贪爱。第二，断除了由我执产生的贪爱的补特伽罗，即使业和身体存在，也不可能再取由业、烦恼和身体三种因产生的生，因为主要因之一的烦恼已经没有了。比如没有种子就不会生出苗芽一样。此处以道谛的经文等，了知无我的道是轮回的对
English
Furthermore, the Realists such as the Vaibhashikas assert that applying these to a person is merely a designation. However, experiences, memories, and other things that can be analyzed by reason must be applied to phenomena. For example, the eye consciousness perceiving blue is remembered by the subsequent memory consciousness, and the mind accumulates karma, which is then enjoyed by the subsequent feeling. This is how it must be applied. Therefore, since a person does not have experiences or memories, there is no such thing as one person experiencing what another person remembers. However, the experiences and memories of phenomena are other, because they are cause and effect. The Madhyamaka-Prasangikas assert that in conventional truth, experiences and memories can be applied to both phenomena and persons, but experiences and memories are not other, because if they are cause and effect, they must not be other. These are very important for the tenets of epistemology and logic, so the wise should keep them in mind. Third, therefore, there are two aspects to showing the antidote to correct view: showing the antidote to destroying craving, and without craving, there is no rebirth. The first is that the correct view of meditating well on the sixteen aspects of impermanence, etc., destroys all craving and its followers, such as stinginess and jealousy, because the object of focus, the four truths, has the nature of realizing and meditating on the sixteen aspects of impermanence, etc., which are contrary to the sixteen aspects of permanence, etc. This is pervasive because, among the four truths, the truth of suffering is clung to as stable, i.e., permanent, pleasurable, as self, as mine, etc. The truth of origin is clung to as having four non-causes, etc. The truth of cessation is clung to as having four non-cessations, etc. The truth of the path is clung to as having four non-paths, etc. Thus, the sixteen unreal aspects are imputed by ignorance, and from that ignorance arises craving, which craves happiness and suffering as something to be accepted or rejected. Second, a person who has abandoned the craving arising from self-grasping, even if karma and the body remain, cannot take birth with the three causes of karma, afflictions, and the body, because the main cause, affliction, is absent. It is like a sprout not growing without a seed. Here, the path of realizing selflessness through the scriptures of the truth of the path is the antidote to cyclic existence.
Chinese
是为对治而修习。轮回痛苦之因是包含于坏聚见的无明，以及缘爱，因此，本论的章节也是对治它们的两个部分。第一部分是，通过“已说之道”等句，显示了证悟无我具有舍弃轮回的能力，进而，对它的立宗，进入对境之实相，以及我见与执著相违，以及我见是轮回之根本这三者。第一是，“识取境之法”等。第二是，“以空性见与彼相违故”等。第三是，“何者见有我，彼者”等。了知其他道具有我执之过患，以及观修蕴等为痛苦，以及了知蕴与我为他体，以及从痛苦中生起厌离等，因为与我见和执著不相违，所以不能舍弃我见，因此不能成为轮回的对治，即“若然贪著具有过”等。总摄所有这些意义是，“是故欲解脱，无有系缚”等一颂。第二部分是，如在宣说和集起时，已成立爱是必定产生痛苦之因，同样，若不舍弃爱，则不能舍弃轮回之痛苦。经中所说的仪轨对因我执无害，因此不能舍弃果颠倒爱，即“经是如是之实事”等。证悟无我的道，是通过舍弃因我执的方式，能够舍弃果爱及其随行，即“依于四谛”等。总摄所有这些意义是，“业与身等住留时”等一颂。没有在烦恼的对治之外，另外存在舍弃业身的对治，即“业与身等非舍弃”等，将自宗的解脱道作为章节意义之主要，如果不面向这种遮破他宗解脱道于适当时机出现的方式，而做藏文注释是不行的。以修习无我而解脱之理。其中有破除他宗之诤论，成立证悟空性为道，未舍弃我执之对治不能成为道，这四者。
English
It is to cultivate as an antidote. The cause of the suffering of samsara is ignorance, which is contained in the view of the destructible aggregate, and the condition is craving. Therefore, the chapters of this treatise are also the two parts of cultivating as an antidote to them. The first part is that by showing that the realization of selflessness has the ability to abandon samsara through the phrase "the path that has been said", and then, for its establishment, entering into the reality of the object, and the contradiction between the view of self and attachment, and the view of self is the root of samsara, these three. The first is "the dharma of consciousness grasping objects", and so on. The second is "because the view of emptiness is contrary to it", and so on. The third is "whoever sees the self, that one", and so on. Knowing that other paths have the fault of attachment to self, and meditating on the aggregates as suffering, and knowing that the aggregates and the self are different entities, and arising renunciation from suffering, etc., because they are not contrary to the view of self and attachment, they cannot abandon the view of self, therefore they cannot become the antidote to samsara, that is, "if attachment has faults", and so on. The summary of all these meanings is "therefore, desiring liberation, without bondage", etc., one verse. The second part is that just as it has been established at the time of declaration and arising that love is the cause of definitely producing suffering, similarly, if love is not abandoned, then the suffering of samsara cannot be abandoned. The rituals mentioned in the scriptures are not harmful to the cause of self-grasping, therefore they cannot abandon the result of inverted love, that is, "the scriptures are such realities", and so on. The path of realizing selflessness is through the way of abandoning the cause of self-grasping, it is possible to abandon the result of love and its followers, that is, "relying on the four truths", and so on. The summary of all these meanings is "even when karma and body remain", etc., one verse. There is no antidote to abandoning karma and body separately from the antidote to afflictions, that is, "karma and body are not abandoned", etc., taking the path of liberation of one's own school as the main meaning of the chapter, if one does not face this way of refuting the path of liberation of other schools when the time is appropriate, it is not possible to make Tibetan commentaries. The reason for liberation through cultivating selflessness. Among them, there are refuting the arguments of others, establishing the realization of emptiness as the path, and the antidote of not abandoning self-grasping cannot become the path, these four.