Tibetan
གསལ་ལམ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བས་ད་འཁོར་འདས་ཀྱི་མགོ་རྟགས་ཕྱེད་པ་ཡིན། བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པ་ལས་སློབ་མས་དེ་སྔ་འདྲེས་ཀྱི་མི་དང་འཕྲད་པ་བཞིན་ངོ་ཤེས་པ་ཡིན། དེ་ངོ་ཤེས་པ་ལ་སེམས་ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་ཤེས་རབ་ཆེ་བ་བླ་མ་གདམས་ངག་མཁས་པས་བྱས་པ་མ་ཡིན། གདོད་ནས་དེ་ལྟར་གནས་པ་ལ་སྔར་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་གིས་བསྒྲིབས་ནས་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆད་དེ་ངོ་སྤྲད་པས་ཤེས་པ་ཡིན་ཞིང་། སེམས་ངོས་ (༤༣)གཟུང་མེད་པའི་གསལ་སིང་ངེ་བ་དེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་སལ་ལེ་སྣང་བ་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོང་གསལ་རིག་པའི་ངོ་བོ་སིང་ངེ་མེར་རེ་བ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་དེ་ངོ་བོ་ཡིན། དེ་ལ་ངོ་ཤེས་རྗེན་པ་དེ་ལས་དུས་རྟག་ཏུ་མ་གཡོས་པར་སྐྱོང་ན་ཕན་ཡོན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལས་གནས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་དེ་ངོ་འཕྲད་པ་ཡིན་པས། དེ་ངོ་སྤྲོད་དངོས་གཞི་གཅིག་སྟེ་དེ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་དུས་རྒྱུན་དུ་སྐྱོང་བ་གལ་ཆེ་བས་དེ་བཞིན་ངོ་ཤེས་ཏེ་སྐྱོང་བ་དང་ལྔ། ༈ བལྟ་ཚུལ་གཉིས་པ་གཞི་རྩ་བཅད་དེ་རྟོག་མེད་ཀྱི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་དང་། འགྱུ་ཐོག་གམ་རྣམ་རྟོག་གི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་རྣམ་རྟོག་འགྱུས་སམ་འགྱུར་བཅུག་པའི་འགྱུ་བའི་སྟེང་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པ་ནི། རྟོག་མེད་དུ་ལྷན་ནེ་གསལ་སིང་ངེ་གནས་པ་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་བལྟས་པས་དེའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་དང་སྐྱེ་འགག་མི་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་ (༤༤)བའི་འདི་ཡིན་སྙམ་རྒྱུ་ཡང་མེད། སྐྱེ་འགག་མེད་པར་ཤེས་རྒྱུ་ཞིག་ཀྱང་འདུག་ན་རྟོག་མེད་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན། གཉིས་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་འགྱུས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བར་འདུག་ཟེར་ན་སྟོང་སྐད་ཡིན། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱི་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བར་རྗེས་མེད་དུ་ཤིགས་སེ་འདུག་ན་ཅུང་ཟད་ཤར་བ་ཡིན། ངོས་བཟུང་མི་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་ཡང་མེད་ལ་གལ་མེད་འཛིན་མེད་དུ་ངོས་བཟུང་མེད་པར་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་ན་ངོ་འཕྲོད་པ་ཡིན་ཞིང་གཞན་ཡང་རྟོག་པ་རྟོག་པའི་ཡུལ་གནས་དུས་དང་འགྱུ་དུས་ཀྱི་སེམས་སྔར་གྱི་སེམས་སྔར་གྱི་རྟོག་པ་སོགས་ལའང་བཟང་ངན་དང་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མེད་པར་གསལ་རིག་རྗེན་པར་རྟོགས་པ་དང་། རྟོག་པ་ཚུར་བཀུག་པའི་རྗེས་སམ་རྟོག་པ་ཡལ་བའི་རྗེས་སུ་གསལ་སྟོང་དུ་སོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱི་རྟོག་པ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་ཤར་བའམ་རྟོགས་ན་ངོ་འཕྲོད་པ་
Chinese
所谓“明晰胜观”，能区分轮回与涅槃的开端。经由上师的指引，如同学生遇见过去认识的人一般而认出。认识它就被称为认识心性。并非是学生智慧高超，而是上师精通诀窍。本来就是如此安住，过去因为烦恼和分别念的遮蔽而未能认识，当分别念止息，经由指引而认识。心性（第43页）是不可执取的明晰澄澈，虽然心性本无自性，但却清晰显现，心性的特征是空明觉性的本体，澄澈明亮且持续不断，这就是它的本体。认识到这个赤裸的觉性，并恒常安住其中而不动摇，其利益不可思议。当胜观生起并安住于此，就是与之相遇。这是真正的指引，重要的是专注于此并修持，以及持续不断地安住其中。如是认识并修持，共有五点。 再者，第二种观点是截断根基，从无念的状态进行指引，以及从流动或分别念的状态进行指引，即在分别念流动或转变的流动状态中进行指引。首先，在无念中，安住于清明澄澈的状态，观照那远离沉没和掉举的觉性，不认为它有颜色、形状等，也不认为它会生灭，也没有（第44页）“这就是它”的想法。如果在没有生灭的情况下，仍然存在一个能知的东西，那就是在无念中生起了胜观。其次，如果说所有流动的分别念都是空性的，远离生灭，那就是空话。如果远离生灭、住三时、形状、颜色等的执着，无痕迹地寂然安住，那就是稍微生起了一点。如果连“没有执着”的想法也没有，在无所谓、无执着的状态中，显现和解脱同时发生，那就是相遇了。此外，对于念头、念头的对境、处所、时间以及流动时的心，过去的念头，过去的分别念等，不作好坏和差别的区分，而是赤裸地觉知，或者在念头收回之后，或者在念头消失之后，不是进入了明空的状态，而是当下生起的念头本身就显现为明空，或者觉悟到这一点，那就是相遇了。
English
The so-called "clear seeing higher vision" distinguishes the beginning of samsara and nirvana. Through the guru's introduction, the student recognizes it as if meeting someone they knew in the past. Recognizing it is called recognizing the nature of mind. It is not that the student is highly intelligent, but that the guru is skilled in the pith instructions. It has always been abiding in this way, but in the past, it was not recognized due to the obscuration of afflictions and conceptual thoughts. When conceptual thoughts cease, it is recognized through introduction. The nature of mind (page 43) is the ungraspable, clear, and limpid. Although the nature of mind has no inherent existence, it appears clearly. The characteristic of mind is the essence of empty-clear awareness, which is clear, bright, and continuous. This is its essence. Recognizing this naked awareness and abiding in it constantly without wavering brings inconceivable benefits. When higher vision arises and abides in this, it is meeting it. This is the real introduction. It is important to focus on this and practice it, and to abide in it continuously. Recognizing and practicing in this way has five points. Furthermore, the second view is to cut off the root, introducing from the state of non-thought, and introducing from the state of flow or conceptual thought, that is, introducing from the flowing state of conceptual thought flowing or transforming. First, in non-thought, abiding in a clear and limpid state, looking at that awareness that is free from sinking and agitation, not thinking that it has color, shape, etc., and not thinking that it arises or ceases, and not having the thought (page 44) of "this is it." If there is something that knows without arising or ceasing, then higher vision has arisen in non-thought. Second, if you say that all flowing conceptual thoughts are empty, free from arising and ceasing, that is just empty talk. If you abide silently without trace, free from grasping at arising, ceasing, abiding in the three times, shape, color, etc., then a little has arisen. If there is not even the thought of "there is no grasping," and in a state of non-concern and non-attachment, appearance and liberation occur simultaneously, then it is meeting it. Furthermore, regarding thoughts, the objects of thoughts, places, times, and the mind at the time of flow, past thoughts, past conceptual thoughts, etc., without making distinctions of good or bad, or differences, but nakedly recognizing clear awareness, or after the thought has been withdrawn, or after the thought has disappeared, not entering into a state of clear emptiness, but the thought that arises spontaneously itself appears as clear emptiness, or realizing this, then it is meeting it.
Tibetan
ཡིན་པས་ད་རྟོག་པ་འགྱུར་པ་ (༤༥)དང་། གནས་པ་དང་རྟོག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་གསུམ་ག་ཡང་གསལ་སྟོང་དུ་རྗེན་ནེ་འདུག་པ་རྟོགས་པ་དང་མི་རྟོག་པ་གཉིས་ངོ་མ་ཤེས་པར་ཡིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་ནས་གཟུང་བ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། སྔོན་རྟོག་པ་ངོ་མ་ཤེས་པས་སྒོམ་དུ་མ་སོང་ཞིང་མ་རིག་པ་ཡིན་པས། ད་ངོ་ཤེས་ན་རྟོག་པ་ཁོ་རང་སྒོམ་པ་དང་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདུག །ད་སྒོམ་གྱི་རྩ་བ་རྟོག་པ་ལ་གྱིས། དེ་སྔ་རྟོག་པ་ཁོ་རང་གི་ཁོ་རང་བསྒྲིབས་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཡིན། མི་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ད་རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་ཤེས་པ་ཡིན་པས་གང་ཤར་བའི་རྟོག་པ་དེ་ངོས་ཟིན་པར་གྱིས་ལ་རྟོག་པ་མ་སྐྱེས་ན་མ་སྐྱེས་པའི་ངང་དུ་ཞོག་སྤྲོ་མི་དགོས། སྐྱེས་ན་སྐྱེས་པའི་ངང་དེར་ཞོག་ལ་བསྡུ་མི་དགོས་པས་རེ་དོགས་ཀྱི་བསམ་པ་གང་ཡང་མ་བྱེད་པར་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་རྟོག་པ་རང་ལ་གྱིས་དང་། རྟོག་པ་དེ་སེམས་ལས་མ་འདས། སེམས་དེ་ནི་རང་གྲོང་ངོ་བོ་གསལ་ (༤༦)སྟོང་རྗེན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གྲོལ་བྱ་གྲོལ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་རྟོག་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན་པས་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆོས་སྐུར་ངོ་འཕྲོད་པའོ། །མདོར་ན་གང་ཤར་ལ་ངོ་ཤེས་པར་གྱིས་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་མ་བཅོས་ཤིང་མ་ཡེངས་པར་བཞག་ནས་སྐྱོང་བར་བྱ་དགོས། དེ་ལྟར་ངོ་སྤྲོད་དངོས་གཞི་གཉིས་པ་སྟེ་དེ་ངོ་འཕྲོད་པས་མི་ཆོག་རྒྱུན་སྐྱོང་བར་བྱ་བ་དང་དྲུག ༈ ངོ་སྤྲོད་གསུམ་པ་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་སྣང་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལྔ་སོགས་གང་རུང་ལ་བལྟས་པས། ཡུལ་དེ་ཕ་གིར་འདུག་སྙམ་པའི་ཀད་དེ་བ་ཡང་མེད་པར་ཡུལ་མ་འགགས་ཐལ་ལེ། དེ་ལ་ལྟ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་དེའང་འཛིན་མེད་དུ་ཤིགས་སེ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱང་མེད་ལ་མེད་སྙམ་རྒྱུ་ཡང་མེད་ལ། ལུས་སེམས་གཉིས་ཀྱང་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པར་དབྱེར་མེད་གསལ་སྟོང་སྣང་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཚ་གྲང་སོགས་ཚོར་བའང་སྣང་བ་སྣང་སྟོང་དུ་མ་ཤེས་པས་ (༤༧)སེམས་ཀྱིས་བཏགས་ནས་འཛིན་པ་མཐའ་ཡས་པ་མ་གཏོགས་དོན་དུ་གྲུབ་པར་ལུས་སེམས་གང་གིས་ཚོར་གྱི་གདགས་གཞི་དང་བྲལ་བར་འདུག་པར་རྟོགས་པ་དང་། སྣང་བ་གང་བྱུང་ཞིག་ལ་ལྟ་སྟངས་དང་སེམས་གཏད། དེ་ནས་ཅུང་ཟད་གློད་ནས་བཞག་པས་དང་པོར་ཡུལ་དེའི་སྤུ་རིས་ལམ་ཡོང་དེ་ནས་ཅུང་ཟད་ལྟ་མི་འདོད་པར་སྐྱུག་ལོག་པ་མིག་སྦྲིད་ཆིལ་བ་འོང་བས་དེ་རང་ལོག
Chinese
因此，現在的念頭轉變（45），以及安住和念頭自身的本質三者，都赤裸裸地處於光明空性之中，如果不能真正了解念頭和非念頭，只是以心臆造並執取，就沒有任何差別。以前因為不了解念頭的本質，所以沒有進入禪修，是無明。現在如果認識了，念頭本身就是禪修，覺性就是智慧。現在將禪修的根本放在念頭上。以前是念頭自己遮蔽了自己，所以沒有看到。超越在非念頭上禪修的殊勝之處，現在是學會在念頭上禪修，所以要認識任何生起的念頭，如果念頭沒有生起，就安住在沒有生起的狀態中，不需要造作。如果生起了，就安住在生起的狀態中，不需要收攝，不要有任何希望和恐懼的想法，將禪修的本質放在念頭本身上。念頭沒有超出心。心是自生的，本質光明（46）空性，赤裸，是法身，遠離了解脫者和解脫的對象，這樣了悟就是念頭上生起了勝觀，因此與光明空性雙運的法身相認。總之，要認識任何生起的，並在其上不作任何改變，不散亂地安住並修持。這樣就是第二個真正的認識，僅僅認識還不夠，要持續修持，這是第六點。第三個認識是顯現和心無二無別，從顯現上進行認識：觀看外在的五境等任何事物，對於事物在那裡的想法，連一點點都沒有，事物沒有阻礙，坦然。對此，能觀看的心也無執地消散。這兩者既非一也非異，也沒有認為沒有的想法。身心二者也非一也非異，無二無別，光明空性，顯空雙運，如同水中的月亮。冷熱等感覺也是，因為不了解顯現是顯空（47），所以心臆造並執取無邊無際，除此之外，實際上身體和心都無法感受，因為遠離了施設的基礎。對於任何生起的顯現，給予觀看的方式和心。然後稍微放鬆並安住，首先會清晰地看到事物的紋路，然後會稍微不想看，感到噁心，眼睛模糊，這就是回歸。
English
Therefore, now the thought transforms (45), and the three—abiding, and the essence of thought itself—are all nakedly in luminosity and emptiness. If one does not truly understand thought and non-thought, but merely fabricates and grasps with the mind, there is no difference whatsoever. Previously, because one did not understand the essence of thought, one did not enter meditation, and it was ignorance. Now, if one recognizes it, thought itself is meditation, and awareness is wisdom. Now, place the root of meditation on thought. Previously, thought itself obscured itself, so it was not seen. Surpassing the excellence of meditating on non-thought, now it is learning to meditate on thought, so recognize whatever thought arises. If thought does not arise, abide in the state of non-arising, there is no need to fabricate. If it arises, abide in the state of arising, there is no need to gather it in. Do not have any thoughts of hope and fear, place the essence of meditation on thought itself. Thought does not go beyond the mind. The mind is self-born, its essence is luminous (46) emptiness, naked, it is the Dharmakaya, free from the liberator and the object of liberation. Understanding in this way is the arising of vipashyana on thought, therefore recognizing the Dharmakaya as the union of luminosity and emptiness. In short, recognize whatever arises, and abide and cultivate on it without alteration or distraction. This is the second true recognition, merely recognizing is not enough, one must continuously cultivate, this is the sixth point. The third recognition is the inseparability of appearance and mind, recognizing from the perspective of appearance: When looking at any of the external five objects, etc., there is not even a trace of the thought that the object is over there, the object is unobstructed, open. The mind that observes it also dissolves without grasping. These two are neither one nor different, and there is no thought of non-existence. The two, body and mind, are also neither one nor different, inseparable, luminosity and emptiness, the union of appearance and emptiness, like the moon in water. Feelings such as hot and cold are also, because one does not understand that appearance is appearance-emptiness (47), the mind fabricates and grasps endlessly. Apart from that, in reality, neither body nor mind can feel, because they are free from the basis of imputation. For any appearance that arises, give it the way of looking and the mind. Then relax slightly and abide, at first one will clearly see the texture of the object, then one will slightly not want to look, feel nauseous, the eyes blur, this is returning.