Tibetan
་བཞག་པས་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྟོག་པ་ཡལ་བའི་རྗེས་སུ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག་གམ་རྟོག་པ་ཐོལ་ལེ་བ་དེ་ཀ་གསལ་སྟོང་དུ་འདུག །དང་པོ་གཉིས་ལྟར་སྙམ་ན། ད་དུང་ཀྱང་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་དྲག་ཏུ་བཏབ་ལ་སླར་ལྟ་བ་ལ་འབད་པས་ཅི་ཞིག་ན་མཐོང་བར་ངེས་སོ། །དོ་ལྟ་འདི་རྣམས་བྱས་པས་ཐོད་རྒལ་བའི་རིགས་ཐོག་མར་ལྷག་མཐོང་དེ་ནས་ཞི་གནས་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀ་མེད་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀ་འཆར། གཅིག་ཆར་བ་ནི་སྔོན་སྦྱངས་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཞི་ལྷག་དུས་མཉམ་དུ་བརྡ་བསྟན་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ། རིམ་སྐྱེས་པ་ནི་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བས་འདིར་ཕྱི་མའི་དབང་ (༣༨)དུ་བྱས་པ་ཡིན་པས། འཆར་ཚུལ་ལ་དཔགས་ནས་སྟོན་དགོས་ལ་ལྟ་བའང་གསལ་ཆ་ཡོད་ལ་འཛིན་ཆ་མེད་པ་བུ་ཆུང་ལྟ་ཁང་ལྟ་བ་ལྟར་བཞག་ལ་དེའི་ངང་ནས་ལྟ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཆེན་པོས་འབད་དེ་ལེ་ལོ་སྤངས། ཞེན་ལོག་དགོས་མེད་ངེས་འབྱུང་མོས་གུས་དད་པ་ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་བརྟན་པ་མ་བཅོས་པའི་ངང་ནས་རེ་དོགས་གང་གིས་མ་བཅིངས་པར་ཉམས་ལེན་བྱས་རྒྱུ་བའི་ཟབ་ཟོབ་ལ་མ་སོང་བར་ཚེ་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་དོན་དུ་གཉེར་ནས་སེམས་ལ་ལྟ་བ་འདི་དག་འབད་ན་ངེས་པར་མྱུར་དུ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་འདི་ཙམ་གྱིས་མི་སྐྱེ་ཀ་མེད་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་གནས་འགྱུ་གཉིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་བཞི། ༈ དེ་ལྟར་ངོར་བལྟ་དང་སེམས་ཀྱི་མན་ངག་དེ་ལྟར་བསྐྱངས་པས་ཕལ་ཆེར་ངོ་སྤྲོད་མ་དགོས་པར་ནང་ནས་རང་རྡོལ་ཡོང་ཞིང་། འགའ་ཞིག་སྐྱེས་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས་པ་དང་། འགའ་ཞིག་གོ་བ་དང་རྣ་ཐོས་སྐམ་པོ་དང་མགྱོགས་པོར་ཉམས་རྟོགས་ (༣༩)བཟང་པོ་སྐྱེས་རྒྱུ་བར་འདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་སྐད་མ་འཛོལ་བར་སྨྲ་ཉན་ཡོད་པས། དེ་ལ་བླ་མས་ཀྱང་ཤན་འབྱེད་པར་བྱེད་དགོས། སློབ་མས་ཀྱང་གནད་དུ་བསྣུན་ནས་ཉམས་ལེན་བྱེད་དགོས་པ་ལས་དང་པོ་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་དུས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཚུལ་དང་པོ་ནི། སྔར་གནས་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་ཚུལ་སོགས་སྔར་བཞིན་བྱས་པས་གནས་པའི་ངོ་བོ་དེའང་གསལ་ལེ་ཧྲིག་གེ་བ་རྗེན་ནེ་བ་སྟོང་རྐྱང་མིན་པའི་གནས་པའི་ངང་ནས་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་ཤེས་པ་སལ་ལེ་ཧ་རེ་ལྷང་ངེ་ཡེ་རེ་ལྷོད་དེ་བ་ཁ་དོག་དབྱིབས་སོགས་འདི་འདྲ་དང་། ངག་ཏུ་སྨྲ་རྒྱུ་འདི་དང་འདི་བཞིན་ཡིན་ཟེར་རྒྱུ་མེད་པར་ངོས་གཟུང་མེད་བཞིན་གསལ་ལ་མ་འགགས་པའི་ཤེས་སེང་ངེ་ཡེར་རེ་རྗེན་ནེ་ལྷང་ངེ་ཧྲིག་གེ་བ་མ་མཐོང་བའི་མཐོང་རྒྱུ་མ་མྱོང་བའི་མྱོང་རྒྱུ་མི་ཤེས་པའི་ཤེས་རྒྱུ་འདི་འདྲ་རང་སྙམ་རྒྱུ་མེད་པར་རང་ལ་ཤར་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་པར་ཁར་འདོན་རྒྱུ་འདི་བཞིན་ཞེས་པའང་མེད་ལ་གཏིང་ནས་ཐག་ཆོད་ (༤༠) པ་ཞིག་གིས་གསལ་ལ་སྟོང་པ་ངོས་གཟུང་མེད་པ་གསལ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་ཞིག་འདུག་ན་གོ་བ་ཡིན་ན་གྲུལ་མི་ཐུབ་པས་ཅུང་མི་ཡོང་། ནང་ནས་ཤར་བ་ཡིན་ནའོ་དེ་ནི་གནས་པ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཤར་བ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་རྗེན་གྱིས་རྡོ་རུས་གཏུགས་པས་མཐོང་བ་མ་གཏོགས་ངོ་སྤྲོད་སྔས་ན་གོ་ཡུལ་དུ་ལུས་ཏེ་དྲེད་པོར་འགྲོ་སྟེ། རྟིང་སོར་གཞན་གྱིས་ཁྲིད་འདེབས་པ་སོགས་ལའང་གནོད་པས་ངོ་སྤྲོད་མི་འདེབས་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ངོ་བོ་མི་མཐོང་། ངོ་བོ་མ་མཐོང་བར་ངོ་སྤྲོད་མི་བཏུབ། ངོ་མ་འཕྲོད་ན་སྒོམ་ལམ་དུ་མི་འགྲོ །ཉམས་བཟང་དུས་ཀྱང་བལྟ། ངན་དུས་ཀྱང་གསལ་འདེབས་ཡང་ཡང་བྱ། ཉམས་ལེན་སྐྱོང་ལུགས་བསླབ་པ་ལ་ཁྲིད་ཟེར་བ་ཡིན། སྒོམ་ཤེས་པ་ལ་ཁྲིད་ཚར་བ་ཟེར་བ་ཡིན་པས་དེའི་ངང་ནས་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་ནས་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་པས་ངོ་བོ་མཐོང་ནས་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ད་ནི་ངོ་སྤྲད་པར་བྱ་བ་ནི། སྤྱིར་སྒོམ་ལ་ (༤༡)ཞི་ལྷག་གཉིས་ཡིན་པ་ལས། སེམས་རང་ལུགས་སུ་ལྷོད་བཞག་པའི་དུས་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞི་ནས་རང་ལུགས་སུ་གསལ་ལྷན་ནེ་གནས་པ་འཇིག་རྟེན་ཚེ་འདིའི་རྣམ་གཡེང་ལ་བློ་མི་འཇུག་པ་བདེ་འབོལ་ལེ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྲ་ཉལ་གྱིས་ཞི་ཞིང་། དགེ་བའི་ངོ་བོར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་ཇི་ཙམ་སྡོད་ཀྱང་རང་དབང་ཡོད་པ་རླུང་འགྲོ་འོང་ཡང་མི་ཚོར་བ་ཞིག་འདུག་གམ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན། དེ་ཉམས་གཙོ་ཆེ་རྟོགས་པའི་གོ་མི་ཆོད་དེ་མེད་ཀྱང་མི་རུང་། དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བསྐྱངས་པས་དེའི་ངང་ནས་བྱིང་རྒོད་ལུང་མ་བསྟན་བཏང་སྙོམས་སུ་མ་ལུས་པར་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་འདི་འདྲ་ཞེས་ཁ་དོག་དབྱིངས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། རང་གི་བློ་ཡུལ་དུ་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཤེས་རྒྱུ་དང་མྱོང་རྒྱུ་ཡོད་ལ་ངག་ཏུ་སྨྲར་མི་བཏུབ་པ་གཞོན་ནུའི་བདེ་བ་ལྟ་བུ་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ངོས་གཟུང་དང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་ (༤༢)དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསླད་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་རྣམ་རྟོག་གང་གིས་ཀྱང་མ་རྙོག །ཞི་གནས་དང་མི་རྟོག་ལྟེང་པོས་མ་བཏུབ་པའི་ཤེས་པ་རང་སོ་རང་བབས་སུ་རང་གར་འདུག་པ་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པའམ་སེམས་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་མ་ཤེས་ན་མ་རིག་པ་དང་འཁོར་བ་ཤེས་ན་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སམ་མྱང་འདས་ལྷན་གཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་སམ་གཉུག་མའམ་འོད་
Chinese
安住时是明空，还是念头消失后是明空，还是念头突然生起时就是明空？如果认为是前两种情况，那么就应该更加猛烈地祈祷上师，努力再次观察，这样一定能够见到。做了这些观察后，对于顿超的修行者来说，首先生起胜观，然后在止观的时候，当二者都不存在的时候，二者都会显现。同时生起的情况，是由于往昔串习的力量，止观同时，仅仅通过指示就能生起。次第生起的情况，是次第生起，所以这里是以后者的角度（38）来说的。应该根据显现的方式来讲解，而且观察的时候，要有清晰的部分，没有执着的部分，像小孩看房子一样，安住于此，然后以极大的精进努力观察，远离懒惰。要舍弃不必要的贪恋，生起出离心、敬信心、信心、不散乱的忆念，在稳固、不做作的状态中，不被任何希望和恐惧束缚地进行修行，不要陷入深奥的表面，只为了来世而努力，如果努力观察这些心，那么一定会迅速生起胜观的智慧，仅仅这样是不可能不生起的。像这样，确定了安住和动摇两种情况，这是第四点。总之，像这样观察面容和修持心的诀窍，大多不需要介绍，就会从内心自然涌现。有些人虽然生起了，但并不真正了解。有些人理解了，只是空洞的耳闻，或者想要迅速生起（39）好的证悟，即使没有生起，也能毫不混淆地说和听佛法。对此，上师也应该进行辨别。弟子也应该抓住要点进行修行，首先，在观察自性的时候，最初的介绍方式是：像以前一样，观察安住的心性的方式等等，这样安住的自性也是清晰、明亮、赤裸、并非空无的安住状态中，没有能指的觉性，清澈、明亮、坦然、放松，没有颜色、形状等等，不能说成是这样或那样，在没有能指的情况下，清晰而不停滞的觉性，清澈、明亮、赤裸、坦然、明亮，像这样，对于未见之物的见，未经历之物的经历，不了解之物的了解，不要认为就是这样，而是要承认自己心中有某种东西显现
English
Is it clear emptiness when abiding, or is it clear emptiness after the disappearance of thoughts, or is the sudden arising of thoughts itself clear emptiness? If you think it is like the first two, then you should pray to the lama more intensely and strive to look again, so that you will surely see it. After doing these observations, for those who practice Tögal (breakthrough), first arises Lhaktong (vipassanā), then during Zhiney (śamatha), when both are absent, both appear. Simultaneous arising is due to the power of past practice, Zhiney and Lhaktong arise simultaneously with just a hint. Gradual arising is gradual, so here it is done from the perspective of the latter (38). It should be explained according to the way it appears, and the view should also have clarity and no grasping, like a child looking at a house, abide in that state, and then strive to observe with great diligence, abandoning laziness. You must abandon unnecessary attachment, generate renunciation, devotion, faith, and unwavering mindfulness, and practice in a stable, uncorrected state, without being bound by any hope or fear, without falling into superficial profundity, and striving only for the sake of the next life. If you strive to observe these minds, then you will surely quickly generate the wisdom of Lhaktong, it is impossible not to arise with just this much. In this way, the two situations of abiding and moving are determined, this is the fourth point. In short, by observing the face and cultivating the mind's instructions in this way, most of the time there is no need for introduction, and it will naturally arise from within. Some people generate it but do not really understand it. Some people understand it, but it is just empty hearing, or they want to quickly generate (39) good realization, and even if it has not arisen, they can speak and listen to the Dharma without confusion. The lama should also distinguish this. The disciple should also grasp the key points and practice. First, the initial way of introducing when looking at the essence is: as before, the way of looking at the essence of the abiding mind, etc., so the essence of the abiding is also clear, bright, naked, not just empty, in the state of abiding, the awareness without a designator, clear, bright, open, relaxed, without color, shape, etc., and there is nothing to say like this or that, in the absence of a designator, the clear and uninterrupted awareness, clear, bright, naked, open, bright, like this, the seeing of the unseen, the experiencing of the unexperienced, the knowing of the unknown, do not think it is just like this, but admit that something appears in your mind.
Chinese
像这样的幻觉也不存在，以彻底决定的方式，光明而空性，没有执着，光明磊落安住，如果是理解，就无法欺骗，所以有点不行。如果是从内部生起，那就是安住时生起胜观，所以赤裸裸地像石头和骨头碰撞一样见到，除了见到之外，如果提前进行引导，就会停留在理解的层面，变得迟钝。之后，也会损害他人进行引导等，所以不进行引导，在念头没有停止的情况下，无法见到自性。没有见到自性，就无法进行引导。如果无法真正契合，就无法进入禅修的道路。好的体验时也要观察，不好的时候也要反复进行明观。学习修持方法叫做引导。学会禅修叫做引导完成，所以在那种状态下不散乱地修持，生起证悟毫不费力，所以为了见到自性，生起定解，断除怀疑，现在要进行引导。一般来说，禅修有（41）寂止和胜观两种，其中，心放松在自性中的时候，所有念头都平息在自性中，光明磊落安住，不把心思放在世间今生的散乱上，安乐舒适，所有烦恼都以微细的方式平息。以善的自性一心安住，无论住多久都有自主，甚至感觉不到气息的出入，这是殊胜的寂止。这种体验很重要，但不能理解为证悟，没有也不行。不执着于此而修持，从那种状态中，不陷入掉举、昏沉、无记、舍受，对于心的自性，像这样，脱离了颜色、形状、言说、思维、表达的一切。在自己的心识中，像这样，有可以知道和体验的，但无法用语言表达，像年轻人的快乐一样，光明空性双运，脱离了执着和戏论的一切（42）不被任何佛法的念头所玷污。不被任何世间的念头所扰乱。不被寂止和无念的呆滞所控制的觉性，自然而然地安住，这就是一切功德的根本，叫做庸常的觉性或心。不了解它就是无明和轮回，了解它就是明、智慧，或者叫做俱生智慧、本性或光明涅槃。
English
Like this illusion, there is also no such thing, in a thoroughly decisive way, luminous and empty, without clinging, luminously and clearly abiding, if it is understanding, then it cannot be deceived, so it is a bit impossible. If it arises from within, then that is the arising of insight while abiding, so seeing it nakedly like stones and bones colliding, apart from seeing it, if guidance is given in advance, it will remain at the level of understanding and become dull. Afterwards, it will also harm others giving guidance, so do not give guidance, without the cessation of thoughts, the nature cannot be seen. Without seeing the nature, guidance cannot be given. If one cannot truly connect, one cannot enter the path of meditation. Observe also during good experiences, and repeatedly clarify during bad times. Learning the method of practice is called guidance. Learning meditation is called the completion of guidance, so practicing without distraction in that state, the arising of realization is effortless, so in order to see the nature, generate conviction, and cut off doubts, now guidance should be given. Generally speaking, meditation has (41) two aspects: tranquility and insight. Among them, when the mind is relaxed in its own nature, all thoughts subside in their own place, and it abides luminously and clearly in its own nature, not putting the mind on the distractions of this world and this life, comfortable and relaxed, all afflictions subside in a subtle way. Abiding single-mindedly in the nature of virtue, no matter how long one stays, one has autonomy, and one does not even feel the coming and going of breath, this is a special tranquility. This experience is important, but it cannot be understood as realization, and it is not okay to be without it. Practicing without clinging to it, from that state, without falling into agitation, dullness, unspecified, or equanimity, regarding the nature of the mind, like this, it is free from all colors, shapes, speech, thought, and expression. In one's own mind, like this, there are things that can be known and experienced, but cannot be expressed in words, like the pleasure of a young person, luminous emptiness inseparable, free from all clinging and extremes of elaboration (42) not defiled by any thoughts of Dharma. Not disturbed by any thoughts of the world. The awareness that is not controlled by tranquility and the dullness of non-thought, abiding naturally in its own state, that is the root of all qualities, called ordinary awareness or mind. Not understanding it is ignorance and samsara, understanding it is knowledge, wisdom, or it is called co-emergent wisdom, the original nature, or the light of nirvana.