Tibetan
གས་པ་དེ་སྣང་བ་རྩལ་སྦྱངས་ནས་རྟོགས་པའི་བོགས་ཉམས་ཀྱིས་འདོན། རོ་གཅིག་ལ་མཉམ་ཉིད་རྟོགས་པ་དེ་སྙིང་རྗེས་རྩལ་སྦྱངས་ནས་རྟོགས་པའི་བོགས་རྟོགས་པས་འདོན། །སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་རྩལ་སྦྱངས་ཤིང་སྒོ་གསུམ་ཐ་མལ་དུ་མ་ལུས་པར་ཅི་བྱེད་དགེ་བའི་ཡོ་ལང་དུ་བསྒྱུར་ནས་ཐ་མལ་ཡོན་ཏན་དུ་བོགས་འདོན་ནོ། ཉོན་མོངས་དང་སྡུག་བསྔལ་བར་ཆད་སྐྱོན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཤར་ཡང་སྤང་བླང་མེད་པར་རང་ཞལ་བལྟས་ནས་སྐྱོན་ཡོན་ཏན་ནམ་ལྟས་ངན་གཡང་དུ་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་བོགས་འདོན་ནོ། །དེ་ལའང་དགེ་སྦྱོར་དམའ་དུས་ཉོན་མོངས་དང་ན་ཚ་དྲག་པོ་དེ་ལ་བལྟས་མ་ཐག་ཏུ་རང་དགེ་སྦྱོར་དུ་ཅུང་མི་འགྲོ། །དེ་ཀའི་ཐོག་ཏུ་སྡུག་བསྲན་བསྐྱེད་གཉུག་བསྲིངས་ནས་བསྡད་པས་རིམ་གྱིས་ལྷོད་ལྷོད་སོང་ནས་སྒོམ་ཉམས་དམའ་བ་ལ་རྗེས་མེད་དུ་སྟོང་སང་འགྲོ། མཐོ་བ་རྣམས་ལ་རང་སྒོ་མ་འགགས་པར་རང་སྟོང་དུ་རྗེན་ལྷང་ལྷང་ཡོད། དེའི་ངང་ནས་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་སོ་མ་ལྷུག་པ་རང་གའི་ངང་ནས་མ་བཅོས་པར་འཇོག་པར་བྱའོ། །རྒྱས་པར་གོལ་ས་བཅད་པ་གསུམ་སོགས་བཅུ་བདུན་པོའི་དོན་ཚན་སོ་སོས་བོགས་འདོན་ཞིང་གོལ་ས་བཅད་ལ་སྐྱོན་སེལ་དགོས་པའི་སྐྱོན་སེལ་གོལ་སའི་སྐྱོན་དེ་རྣམས་མ་བྱུང་ན་ཀ་དཔེ་མར་འདི་རྣམས་སྟོན་དགོས་པའི་ངེས་པ་རྟགས་ཅན་ནི་མེད་སྐྱོན་གང་བྱུང་དེ་ངོས་བཟུང་ལ་སྐྱོན་སེལ་གཉེན་པོ་རེ་སྟོན་ཞིང་བོགས་འདོན་རེ་དོགས་དང་གོལ་ས་བཅད་དེ་ཐུན་དུ་བསྡུ་ན་འདིར་ཆོས་ཐུན་རེ་དགུ་པའོ།། ༈ །།འཕྲང་གསུམ་བསྒྲལ་ཏེ་བོགས་འདོན་པ་ལ་སྟོང་པ་དགྲར་ལངས་ནི། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བརྟག་དཔྱད་བཙལ་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་བར་མཐོང་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་དགེ་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། དགེ་སྡིག་དང་ལས་རྒྱུ་འབྲས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་སྙམ་དུ་སྤང་གཉེན་གང་ཡང་མེད་པར་བཟུང་བ་ནི་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་ཞེས་བྱ་བས་ལྟ་སྤྱོད་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་སྟོང་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་གོལ་ས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕོངས་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང༌། །རིག་སྔགས་ལོག་པར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པས་སྟོང་ལྟ་ཧད་པོའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པར་རང་བཞིན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཏུ་ཟིན་ཀྱང་རྣམ་པར་སྣང་བའི་རྩལ་མདངས་འགག་མེད་འདི་ལ་རྒྱུ་འབྲས་དགེ་སྡིག་གི་རྟེན་འབྲེལ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསླུ་བ་མེད་པའི་མཚང་རིག་སྟེ་རྟོགས་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་ཡང་སྤྱོད་པ་ཕྲ་ཞིབ་ལེགས་ཚོགས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལ་སློབ་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ལམ་ལ་སློབ་བོ། །འོ་ན་གོང་དུ་སྤང་བླང་མེད་པར་མ་བསྟན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་སྤང་གཉེན་གྱི་འཛིན་པ་གྲོལ་ཆེད་དུ་ཡིན་ལ། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའམ་ལས་དང་པོ་པས་ཀྱང་སྒྲ་དྲང་ཐད་དུ་བཟུང་ནས་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་སུ་འགྱུར་བ་དགག་པའི་ཆེད་དོ། །ཆོས་ཐུན་བདུན་ཅུ་པའོ།། ༈ །།ཡང་སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པས་དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ཏེ་ཀྱེ་མ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་གྲོལ་བར་མ་བྱས་ན་བདག་ཉིད་གྲོལ་བ་ཙམ་གྱིས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ལ་ཕན་པ་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས་བསམ་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དོར་ནས་རྩོལ་བ་དང་བཅས་པས་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་རྩ་སྣ་ཚོགས་ལ་འཇུག་ཅིང་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེན་ཞེན་གྱིས་དུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་དགྲར་ལངས་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། སྙིང་རྗེ་མི་བཟོད་པ་སྐྱེས་ཀྱང་དེ་དང་མ་བྲལ་བའི་ངང་ནས་རང་གི་རྟོགས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་སྐྱོང་བ་ལ་ཆིག་དྲིལ་དུ་བྱས་ཏེ་གནས་སྐབས་ཀྱི་འདུ་འཛིའི་རྣམ་གཡེང་རྣམས་བོར་ནས་དབེན་པའི་གནས་སུ་སྒྲུབ་པ་ཉམས་ལེན་ཁོ་ན་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཆོས་ཐུན་དོན་གཅིག་པའོ།། ༈ །།རྒྱུ་འབྲས་དགྲར་ལངས་ནི། ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་མན་ངག་ཟབ་མོ་བསྒོམས་པས་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པའམ། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པས་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་ད་དུང་ཡང་དག་པའི་དོན་མཐོང་བ་ལ་རིག་པའི་གནས་མཐའ་དག་ལ་མཁས་པར་བྱས་ཏེ་དེ་ནས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་བྱའོ་བསམས་ནས་སྒྲ་ཚད་བཟོ་སོགས་བྱ་བ་ཕྲན་ཚེགས་ལ་འཇུག་ཅིང་ཞི་ལྷག་གི་རྩལ་སྦྱོང་རྣམས་དོར་བར་བྱེད་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟོག་པ་དགྲར་ལངས་ཀྱི་གོལ་ས་ཞེས་བྱ་ཞིང་དེ་དག་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་སྲང་བར་བྱས་ནས་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཟུང་འཇུག་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པས་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་རྨོངས་པའི་ཤེས་རབ་དྲི་མ་མེད་པ་ཤུགས་ཀྱིས་སྐྱེ་ཞིང་གཅིག་ཤེས་ཀུན་གྲོལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་རྒྱུ་འབྲས་གང་ལའང་མཆོག་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་ཨ་འ
Chinese
将那显现之力勤修，以证悟的功德来提升。于一味中证悟平等性，以悲心勤修，以证悟的功德来提升。一切行住坐卧中勤修，身语意三门不流于庸常，所作所为皆转化为善妙的资粮，从而将庸常转化为功德来提升。无论烦恼、痛苦、障碍、过患之事物显现，皆不舍不取，观照其自性面目，通过将过患转化为功德，或将恶兆转化为祥瑞的方式来提升。于此，在修行低落之时，若立即观照烦恼和剧烈病痛，则难以融入修行。于此境中，通过生起忍耐，持续安住，逐渐放松，对于禅修体验低落者，会无迹象地空寂消散。对于禅修体验高者，则自门不闭塞，于自性空性中赤裸朗然存在。于此状态中，如前所述，将原始自然的状态，于其自性中不作改变地安住。广而言之，以破除歧途的三种方式等十七种要点，各自提升，于破除歧途时，若需消除过患，若未出现需消除的过患，则无需展示这些譬如盲人摸象般的例子，若出现任何过患，则需识别并展示消除过患的对治方法，并对提升之法进行审视，若将破除歧途之法汇集于一处，则此处为第九个法类。༈ །།跨越三重险关而提升，视空性为敌：探寻心之自性，观察自性，见其无有任何成立，因此认为一切法皆为空性，身语意三之善行又有何用？善恶与业果皆不成立，如是执持，则无有应舍应取，此乃名为黑口之过，导致见行颠倒，故称为视空性为敌之歧途。如《根本慧论》云：若于空性见颠倒，是人自摧亦摧他，如执毒蛇及咒反。因此，具足智慧者，不应为耽著空性的过失所染污，纵然自性中无有任何成立，然于显现之无灭光彩，仍需依循因果善恶之缘起。
English
That manifestation is cultivated through practice, and enhanced by the power of realization. Realizing equality in one taste, it is enhanced by the power of compassion cultivated through practice. In all conduct, cultivate practice, and without leaving the three doors in the ordinary, transform whatever is done into virtuous resources, thereby enhancing the ordinary into merit. Whatever arises as afflictions, suffering, obstacles, or faults, without abandoning or adopting, look at its own face, and enhance it by transforming faults into merits, or turning bad omens into auspiciousness. In this, when virtuous practice is low, immediately looking at afflictions and severe illnesses will not easily integrate into virtuous practice. In that state, by generating endurance and sustaining the innate, gradually relax, and for those with low meditation experience, it will vanish into emptiness without a trace. For those with high experience, the self-door does not close, and it exists nakedly and clearly in self-emptiness. In that state, as mentioned above, the original natural state should be left uncorrected in its own nature. In detail, each of the seventeen points, such as the three ways of cutting off deviations, should be enhanced, and when cutting off deviations, if there is a need to eliminate faults, if the faults that need to be eliminated do not occur, then there is no need to show these examples like blind men touching an elephant. If any fault occurs, it is necessary to identify and show the antidote to eliminate the fault, and to review the method of enhancement. If the methods of cutting off deviations are gathered in one place, then this is the ninth Dharma category. ༈ །། Crossing the three dangerous passes and enhancing, taking emptiness as an enemy: Searching for the nature of the mind, observing the nature, seeing that nothing is established in it, therefore thinking that all dharmas are only emptiness, what is the use of the virtues of body, speech, and mind? Thinking that good and evil and karmic cause and effect are not established, holding that there is nothing to abandon or adopt, this is called the fault of the black mouth, which leads to inverted views and practices, so it is called the deviation of taking emptiness as an enemy. As it is said in the Root Wisdom: If one sees emptiness wrongly, that person will destroy himself and others, like holding a poisonous snake or reversing a mantra. Therefore, those with intelligence should not be stained by the fault of being attached to emptiness, even though nothing is established in its own nature, still, in the unceasing radiance of manifestation, it is necessary to rely on the interdependence of cause and effect, good and evil.
Chinese
通达世俗谛无欺的要害，即证悟与虚空等同，然行持于细致圆满的善妙缘起双运上修学，且于不离空性的同时，修学见行双运之道。那么，之前不是已经开示了无有取舍吗？那是因为为了解脱舍与取的执着。而这（里所说）是为了防止即使是世俗谛中，或者初学者，也直接抓住字面意思而变得肆无忌惮。第七十个法类。 ༈ 又，慈悲变成敌人是：稍微获得禅定的安乐，对不具备这种安乐的众生生起慈悲，心想：唉，如果我没有解脱这些众生，仅仅自己解脱也无法成就无上菩提。因此，心想我要成办利益这些众生的事情，于是舍弃自己的禅定，以勤作的方式投入到各种有为的善根中，并且以对我和一切众生的实执而感到疲惫，这叫做慈悲变成敌人。即使生起无法忍受的慈悲，也要在不离开慈悲的状态中，一心一意地修持自己无垢的证悟，舍弃暂时的喧嚣散乱，在寂静的地方专注于修行实修。第七十一个法类。 ༈ 又，因果变成敌人是：已经确定了见解，但因为没有通达甚深窍诀的修习，或者，因为通达一切而见到所作所为，为了真正见到正道，首先精通一切明处，然后确定实相的意义。因此，心想我必须精通一切所知，于是投入到声明、因明、工巧等琐事中，并且舍弃止观的训练，这叫做因果的分别念变成敌人的歧途。应当好好地观察这些，衡量之后，一心一意地修习空性与慈悲双运的甚深意义，这样就会自然生起对显有轮回涅槃的一切法都不迷惑的无垢智慧，这就是所谓的一知一切解脱。因此，通达空性与慈悲平等性，对于因果任何一方都不会产生执为殊胜的执着啊。
English
Penetrating the infallible essence of conventional truth, that is, realization is equal to space, but practice is cultivated on the dual union of subtle and perfect auspicious interdependence, and while not deviating from emptiness, the path of dual union of view and practice is studied. So, wasn't it taught above that there is no acceptance or rejection? That is to liberate the clinging of abandonment and attachment. This (what is said here) is to prevent even in conventional truth, or beginners, from directly grasping the literal meaning and becoming unbridled. Seventieth Dharma section. ༈ Also, compassion becoming an enemy is: Having gained a little of the bliss of samadhi, compassion arises for sentient beings who do not possess this bliss, thinking: Alas, if I do not liberate these sentient beings, merely liberating myself will not lead to unsurpassed enlightenment. Therefore, thinking that I will accomplish the benefit of these sentient beings, one abandons one's own samadhi, and with effort engages in various conditioned roots of virtue, and becomes exhausted by the clinging to the truth of oneself and all sentient beings, this is called compassion becoming an enemy. Even if unbearable compassion arises, one must single-mindedly cultivate one's own immaculate realization without separating from it, abandon temporary noisy distractions, and strive only for practice and cultivation in a secluded place. Seventy-first Dharma section. ༈ Also, cause and effect becoming enemies is: Having established the view, but not having penetrated the practice of profound pith instructions, or, because of understanding everything, seeing what is done, in order to truly see the true meaning, one must first become proficient in all fields of knowledge, and then determine the meaning of reality. Therefore, thinking that I must become proficient in all that is to be known, one engages in minor matters such as grammar, logic, crafts, etc., and abandons the training of tranquility and insight, this is called the deviation of the thought of cause and effect becoming an enemy. These should be carefully examined and measured, and then single-mindedly meditate on the profound meaning of the union of emptiness and compassion, so that immaculate wisdom that is not confused about all phenomena of appearance, existence, samsara, and nirvana will naturally arise, and this is called one knowing all liberation. Therefore, understanding the equality of emptiness and compassion, there will be no clinging to either cause or effect as superior.