Tibetan
་རྣམ་རྟོག་ངན་པ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འདི་ནི་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ཐར་བའི་སྲོག་འཕྲོག་པ་སྟེ། འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་དམིགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་དུ་བློས་བཅད་ནས་མ་གྲུབ་བར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡང་བླ་མས་གདམས་ངག་བསྟན་ཏེ་རང་གིས་སྟོང་ཉིད་བག་ཙམ་རྟོགས་ནས་དེ་ཉིད་གཉེན་པོར་བྱ་སླ་ཏེ་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་སོགས་སྤངས་ནས་དོན་དམ་པའམ་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུ་མཆོག་ཅིག་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་སོགས་ནི་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་བས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བྱ་བར་མཆོག་དམན་དང་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་སོགས་རིས་སུ་མ་ཆད་པར་ཇི་ལྟར་ཤར་བ་དང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ་མ་བཅོས་པར་བཞག་གོ །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཡེ་ཤོར་སྟོང་ཉིད་ལོགས་པ་ཞིག་གིས་ཉོན་མོངས་ལོགས་པ་ཞིག་འཇོམས་པར་འདོད་པ་དང༌། འཕྲལ་ཤོར་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་ཏེ་ཚུར་འགུགས་པ་གཉིས་སྤང་བྱའི་རང་ཞལ་ལྟ་བ་དང་གང་ཤར་རྩོལ་མེད་དུ་བལྟས་པས་སེལ་ལོ། །ཆོས་ཐུན་རེ་བདུན་པའོ།། ༈ །།བཞི་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཁོ་ནས་ལམ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལ་མི་སེམས་པ་དང༌། སྟོང་ཉིད་ལ་ལམ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་བདག་གིས་ད་ལྟ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་དེས་ལམ་བྱས་ཏེ་ཕྱི་ནས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པ། བདག་གིས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པ་སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་ཞིང་དེ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེས་ན་རང་གི་སེམས་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་གསར་དུ་སངས་རྒྱས་མི་འཚོལ་བར་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཡེ་ཤོར་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་དང་གཟོད་ཆོས་སྐུ་ཞིག་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང༌། འཕྲལ་ཤོར་གང་ཤར་གྱིས་སྒོམ་གྱི་གོ་མི་ཆོད་པར་བློས་བྱས་ཀྱི་རི་མོ་བྲིས་ཏེ་སྒོམ་པ་གཉིས་འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཤིང་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བཟོ་འཕྲོ་བཅད་པས་སེལ་ལོ། །དེ་ལྟར་གཤིས་དང་རྒྱས་འདེབས་དང་གཉེན་པོ་དང་ལམ་དུ་མ་ཤོར་བར་རང་བྱུང་ལྷུན་གྲུབ་མཉམ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱའོ། །འོ་ན་ཤོར་ས་བཞིའི་སྟོང་ཉིད་བློས་བྱས་ཀྱི་སྒོམ་པ་འདི་རྣམ་པ་
Chinese
当生起恶分别念时，这会夺走不净解脱的生命。应当以空性来摧毁它，如此观想，并通过以空性断除烦恼，在未证得之前进行禅修。或者，上师指示口诀，自己稍微证悟了空性，认为这很容易作为对治，从而舍弃烦恼和分别念等，想要获得如胜义谛或佛陀般的殊胜之物，为了对治分别念而修无分别等，这被称为空性落入对治。因此，不要舍弃烦恼和分别念而到别处成佛，而应不分优劣、能害所害等，安住在如其所是显现和呈现的状态中，不加改造。因此，空性落入对治，想要以一个单独的空性来摧毁一个单独的烦恼。就像用铁钩钩取一样，为了对治分别念而修空性，从而反过来钩取，这两种情况应当通过观察自面和任运自成来消除。这是第七次法会。 第四，想要仅仅通过空性来证悟一切道，而不考虑方便的部分。对于空性而言，道和果没有二者之分，但我现在修空性，以此作为道，之后想要获得果位，即具足三身五智的佛陀。或者，我想通过修空性来获得果位，如十地、五道、四瑜伽等，这被称为空性落入道，应当舍弃它。因此，如果证悟了自己的心，那它就是法身，一切法从原始以来就任运成就为四身五智，因此无需重新寻找佛陀，而应安住在广大的平等性中。空性落入道，想要通过修空性来获得法身，以及通过任运自成而无法起到禅修作用，通过分别念来描绘图画并进行禅修，这两种情况应当通过了知轮回涅槃平等性，并断除希求的造作来消除。如是，不落入自性、增长、对治和道，而应安住在自生任运、平等性大乐之中。那么，四种落处的空性，这种以分别念进行的禅修是何种
English
When negative thoughts arise, they steal the life of impure liberation. One should aim to destroy them with emptiness, meditating on emptiness to cut off afflictions until they are not established. Or, the lama gives instructions, and one realizes emptiness slightly, thinking it easy to use as an antidote, abandoning afflictions and thoughts, wanting to attain something supreme like ultimate truth or Buddhahood, meditating on non-thought as an antidote to thoughts. This is called emptiness falling into antidote. Therefore, without abandoning afflictions and thoughts to become a Buddha elsewhere, one should rest without alteration in whatever arises and appears, without distinguishing between superior and inferior, harm and harmer, etc. Therefore, emptiness falling into antidote is wanting to destroy a separate affliction with a separate emptiness. Like hooking with an iron hook, meditating on emptiness as an antidote to thoughts, thus hooking back, these two should be eliminated by looking at one's own face and effortlessly at whatever arises. This is the seventh Dharma discourse. Fourth, wanting to realize all paths solely through emptiness, without considering the aspect of skillful means. For emptiness, there is no distinction between path and fruit, but I now meditate on emptiness, using it as a path, and later want to attain the fruit, a Buddha endowed with the three bodies and five wisdoms. Or, I think that by meditating on emptiness I will attain fruits such as the ten bhumis, five paths, and four yogas. This is called emptiness falling into the path, and it should be abandoned. Therefore, if one realizes one's own mind, that itself is the Dharmakaya, and all dharmas are spontaneously accomplished as the four bodies and five wisdoms from the beginning. Therefore, one should not seek a new Buddha but should abide in the state of great equanimity. Emptiness falling into the path is wanting to attain the Dharmakaya by meditating on emptiness, and not being able to accomplish meditation through spontaneous arising, drawing a picture with conceptual mind and meditating. These two should be eliminated by knowing samsara and nirvana as equal and cutting off the fabrication of desires. Thus, without falling into nature, increase, antidote, and path, one should rest equally in self-arisen spontaneity, equanimity, and great bliss. So, what kind of meditation is this conceptual meditation on the emptiness of the four fallacies?
Tibetan
ཀུན་ཏུ་མི་རུང་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་ཞི་བའོ་ཞེས་བློས་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པར་མ་བྱས་ན་བྱིས་པ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐྲག་ཆེས་ནས་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བས་ལུང་དང་རིག་པ་སོགས་ཀྱི་རིམ་པས་ཐབས་ཀྱིས་བཀྲི་བྱས་ནས་སྒོམ་པའང་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་སྒོམ་པ་དང་དེ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དང་སྤྲོས་བཅས་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོས་མེད་དུ་རྒྱས་བཏབ་ནས་བསྒོམ་སྟེ་རིམ་གྱིས་གོམས་སུ་འཇུག་པའང་འཐད་ལ་མཐར་ཐུག་ནི་དོར་བར་བྱའོ། །དེས་ན་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱ་དང༌། དབང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྒོམ་བྱ་ཐོག་མར་ཚུལ་མི་མཚུངས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དར་ལ་བབ་པའི་ཁ་ཟས་བྱིས་ལ་ཆུང་ངུ་ལ་མི་འོས་པ་བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་གང་ཟག་གི་བློའི་རིམ་པ་དང་བསྟུན་ནས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེའོ། །མཐར་ནི་ཤོར་ས་བཞིར་མ་ཤོར་བར་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་ན་བོགས་འདོན་གྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་ནི་ལྟ་བའི་ཤོར་ས་བཞི་བཅད་ནས་བོགས་འདོན་པ་སྟེ་ལྷག་མཐོང་གི་བོགས་འདོན་ནོ། །རྒྱས་པར་བྱེད་ན་ཤོར་ས་བཞི་པོ་སོ་སོ་ལ་རེ་རེ་བྱས་པས་འདིར་ཆོས་ཐུན་རེ་བརྒྱད་པའོ། །བསྡོམས་ན་འདིར་ཤོར་ས་བཞི་པོ་བསྡོམས་བར་གཅིག་བྱས་ཀྱང་ཆོག་གོ། ༈ །།སྒོམ་པའི་གོལ་ས་བཅད་དེ་བོགས་འདོན་པ་ནི། ཉམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་ལས་བདེ་བའི་ཉམས་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་སྤྱིར་གྱི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ཏེ། །དེ་ཉིད་བསྒོམས་ནས་ཡང་དག་པར་ཞེན་ན་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཞེན་ནས་གོལ་ཡང་འདོད་ཁམས་གནས་རིགས་ཉི་ཤུ་ལས་ངན་སོང་གི་གནས་བཅུར་ནི་མི་སྐྱེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གསལ་བའི་ཉམས་ལ་གཅིག་ཏུ་ཞེན་ནའང་གཟུགས་ཁམས་གནས་རིགས་བཅུ་བདུན་དུ་གོལ་ལོ། །དེ་ལྟར་དུ་མི་རྟོག་པ་ལ་ཞེན་ཀྱང་གཟུགས་མེད་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིར་གོལ་ཞིང༌། དེ་ལའང་ཆོས་རྣམས་ཁ་དོག་དབྱིབས་མཐའ་དབུས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་དེ་ལ་ཡང་དག་ཏུ་བཟུང་སྟེ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པར་གྱུར་ན་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་གོལ་ལོ། །ཡང་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་མ
Chinese
如果问：这完全是不允许的吗？不是的。对于最初的业者来说，如果不对“一切法自性空寂”进行思维而修习，那么孩子们会非常害怕空性，以至于无法进入，因此通过经文和理证等次第，用方便引导后进行修习也没有矛盾。同样，修习业和烦恼的对治法，并将其作为道用，以及有戏论者，也应扩展为无戏论后修习，逐渐使其习惯，这也是合理的，但最终应该舍弃。因此，最初的业者所修习的和根器 श्रेष्ठ 者所修习的，最初的方式不同，就像成年人的食物不适合年幼的孩子一样。总之，根据众生的智慧层次进行修习非常重要。最终，如果不落入四种错处，现证了如实的见解，就会成为最佳的增上缘。这些是断除四种见解错处后的增上缘，即胜观的增上缘。如果详细讲解，四种错处分别讲解，这里就有八个法类。总而言之，这里将四种错处合并为一个也可以。༈。断除修习的歧途而增上缘是：在安乐、明 clarity、无分别三种体验中，如果安乐的体验占主导地位，而不区分有漏和无漏的安乐，只是以智慧观察一般的安乐，修习它并执着于它，就会堕入欲界，因为被欲望的贪着所缠绕。即使执着于此而堕落，也不会从欲界的二十种存在方式中堕入恶趣的十种存在方式。同样，如果执着于明 clarity的体验，也会堕入色界的十七种存在方式。同样，如果执着于无分别，也会堕入无色界的四种生处。对于无分别，如果以智慧分析“诸法无有颜色、形状、边际、中心等一切，如同虚空”，从而执着于“一切法如同虚空”，就会堕入虚空无边处。又说：‘诸位佛子，这三界仅仅是心而已。’因此，一切法仅仅是识而已。
English
If asked, is this completely impermissible? No. For those who are beginners in practice, if they do not contemplate and meditate on "all dharmas are empty of inherent existence and peaceful," children will be too afraid of emptiness to enter it. Therefore, it is not contradictory to guide them with skillful means through the stages of scripture and reasoning, and then have them meditate. Similarly, it is also appropriate to cultivate the antidotes to karma and afflictions, to use them as the path, and to expand those with elaboration into the absence of elaboration, gradually accustoming them to it, but ultimately it should be abandoned. Therefore, the object of meditation for beginners and the object of meditation for those with superior faculties are initially different, just as the food of a grown man is not suitable for a small child. In short, it is very important to meditate according to the level of one's mind. Ultimately, if one does not fall into the four pitfalls and directly realizes the correct view, it will become the supreme enhancement. These are the enhancements after cutting off the four pitfalls of view, that is, the enhancement of vipassanā. If explained in detail, each of the four pitfalls is explained separately, there would be eight dharma categories here. In summary, it is also permissible to combine the four pitfalls into one here. ༈. Cutting off the wrong paths of meditation and enhancing it: Among the three experiences of bliss, clarity, and non-conceptuality, if the experience of bliss is dominant, without distinguishing between contaminated and uncontaminated bliss, but simply examining the general bliss with wisdom, meditating on it and clinging to it, one will fall into the desire realm, because one is entangled by the attachment of desire. Even if one clings to it and falls, one will not be reborn in the ten states of suffering from the twenty types of existence in the desire realm. Similarly, if one clings to the experience of clarity, one will also fall into the seventeen types of existence in the form realm. Similarly, if one clings to non-conceptuality, one will also fall into the four formless realms. Regarding non-conceptuality, if one analyzes with wisdom that "all dharmas are devoid of color, shape, boundaries, center, and everything else, like space," and thus clings to "all dharmas are like space," one will fall into the sphere of infinite space. Furthermore, it is said: 'O sons of the Victorious Ones, these three realms are merely mind.' Therefore, all dharmas are merely consciousness.