Tibetan
ན་ཞིག་ཤུགས་ལ་ཡོང་བས་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་མ་དག་པ་ཡིན་ཡང་མི་རྟོག་པའི་འཆར་སྒོ་འགའ་ཞིག་སྣང་ལ་མ་ངེས་པའམ་རང་རྩལ་དུ་མ་ཤར་པས་དྲན་པས་ཡེངས་མ་ཡེངས་སུ་ཁྱད་པར་བྱས་པའི་འཆར་སྒོ་རྐྱང་པ་མི་བདེ་བར་གསལ་ཙམ་གྱི་མྱོང་ཚོར་དམ་དུ་མ་འབྱུང་སྟེ་སྤང་བྱའི་ལྷག་མ་ཡིན། དེ་ཡོད་རིང་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྲ་མོ་དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཞིག་ཀྱང་ཤུགས་ལ་འབྱུང་བས་རོ་གཅིག་ཆེན་པོའི་སྒྱུ་མ་ཕྲ་མོ་དེ་ལ་ཟེར། དེས་ན་གང་ཤར་གྱི་སྣང་བ་ལ་སྤང་བླང་དགག་སྒྲུབ་མེད་ཅིང་མཉམ་ཉིད་གཉུག་མ་ཡུལ་མེད་གསལ་སྟོང་དུ་རང་ངོ་ཤེས། །འཁོར་འདས་ལ་སོགས་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང༌། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་མགོ་སྙོམས་རྟེན་འབྲེལ་མཐའ་དག་འཆར། སྣང་ཐོག་ཏུ་བདེ་ན་རོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་མཐོང་ཞིང་རྩལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །སྤྲོས་བྲལ་དང་རོ་གཅིག་གི་ཁྱད་པར་སྣང་བ་སྒོམ་དུ་ཤར་མ་ཤར་དང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་དྲན་ལ་ལྟོས་མི་ལྟོས་དང་སྣང་བ་རང་སེམས་སུ་ཤེས་པ་དང་སྣང་བ་སྒོམ་དུ་ཤར་བ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད། རྩོལ་མེད་ཟེར་ཡང་སྒོམ་མེད་ལ་ལྟོས་པའི་རྩོལ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོང༌། སྤྲོས་བྲལ་ནས་གཟུང་འཛིན་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཞི་ཞིང་འདིར་རྗེས་ཀྱི་དུས་སུའང་ཞི་བ་ཡིན། །འདིའི་མཉམ་རྗེས་འཛིན་མི་འཛིན་ངང་གཉིད་ཀྱིས་འབྱེད་དོ། །རོ་གཅིག་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཕལ་ཆེར་དབེན་པ་བསྟེན། སྐབས་སུ་ཚོགས་སུའང་བསྡད་ནས་བོགས་འདོན། སྒོམ་མི་སྒོམ་ཁྱད་མེད་སྙམ་ཡང་ཡང་དག་གི་དྲན་པས་སྒོམ་པ་གལ་ཆེའོ། །ཆོས་ཐུན་གྱ་བཞི་པའོ།། ༈ །།བཞི་པ་སྒོམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ནི། དེ་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱས་པས་རོ་གཅིག་ཆེན་པོ་མན་ཆད་རྗེས་ཤེས་ལ་གཉིས་སྣང་སྒྱུ་མ་ཙམ་དེ་དག །རྟོགས་ཆོས་ཡང་དག་གི་དྲན་པ་མ་ཡེངས་ཙམ་དང་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་དང་ཡང་དག་གི་དྲན་པའི་རྩོལ་བ་ཟི་བ་ཡོད་པ་དང་གཉིས་སྣང་ཕྲ་མོ་དེ་ཐམས་ཅད་དག་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རང་ས་ཟིན་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་བར་རྟོགས། ཅི་བྱས་ཀྱང་བདེ་བ་མ་བསྒོམས་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་སྒོམ་དུ་འཆར་མཉམ་པར་བཞག་མ་བཞག་དྲན་པས་ཟིན་མ་ཟིན་ཡེངས་མ་ཡེངས་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒོམ་དུ་འཆར། བློ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་དག །བསྒོམས་པའི་འོད་གསལ་དང་ཤི་བའི་འོད་གསལ་མ་བུ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དངས་པའམ་ཆུ་རླབས་དང་བྲལ་བ་བཞིན་འོད་གསལ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཆོས་སྐུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར། སྤང་བླང་དང
Chinese
当某种力量突然涌现时，即使细微的二元对立显现不清晰，一些非概念性的显现并不确定，或者自发智慧没有显现，通过觉知区分散乱与不散乱，仅仅是显现，不适意，仅仅是清晰的感受，没有紧密相连，这是需要断除的残余。当这种情况存在时，依赖于它的细微的、非它的其他事物也会突然出现，这就是伟大的“一味”的细微幻相。因此，对于任何显现的事物，没有取舍、扬弃或建立，而是在无处所的明空中认识到本来的平等自性。轮回和涅槃等一切二元对立的法都证悟为一味。世间八法平等，一切缘起显现。在显现中感到快乐，就是见到了一味的自性，并且自发能力圆满，功德增长。断绝戏论和一味的区别在于，显现是否作为禅修而生起，是否依赖于对空性的执着，是否认识到显现是自心，以及显现是否作为禅修而生起等等。虽然说无勤，但相对于无修而言，还是会有一些勤奋。从断绝戏论开始，就在能取所取不生的状态中寂灭，并且在这里，在之后的时期也会寂灭。此处的入定和出定，以是否执持和睡眠来区分。在一味三者的阶段，大多依止寂静处。有时也坐在集会中来提升。虽然觉得修与不修没有区别，但以正确的觉知来修持非常重要。这是第八十四次法会。第四是无修瑜伽。通过对此熟悉和习惯，从伟大的“一味”以下，后得位中的二元对立仅仅是幻相。证悟之法是正确的觉知，没有散乱，并且有少许对空性的执着，以及正确的觉知的努力迟缓，所有这些细微的二元对立都得以清净，从而获得任运自成的本位，证悟到远离能修所修。无论做什么都感到快乐，即使不修持，也持续不断地显现为禅修，无论是否安住，无论觉知是否抓住，无论是否散乱，都显现为禅修。心性变得清晰。禅修的光明和死亡的光明，母子二者合一，就像天空中的云彩消散，或者水波消失一样，二光明合一，成为唯一的法身。取舍和
English
When a certain force suddenly arises, even if the subtle duality appears unclearly, some non-conceptual appearances are uncertain, or spontaneous wisdom does not arise, through awareness distinguishing between distraction and non-distraction, it is merely appearance, uncomfortable, merely a clear feeling, not tightly connected, this is the remainder to be abandoned. While this exists, another subtle, non-it thing that relies on it also arises suddenly, this is called the subtle illusion of the great 'One Taste'. Therefore, for any appearing thing, there is no acceptance or rejection, abandonment or establishment, but in the placeless clear void, recognize the original equality nature. Samsara and Nirvana, all dualistic dharmas are realized as One Taste. The eight worldly dharmas are equal, and all dependent origination appears. Feeling happy in appearance is seeing the nature of One Taste, and spontaneous ability is perfected, and merits increase. The difference between cessation of elaboration and One Taste lies in whether appearance arises as meditation, whether it depends on clinging to emptiness, whether it recognizes appearance as one's own mind, and whether appearance arises as meditation, etc. Although it is said to be effortless, there will still be some diligence relative to non-meditation. From the cessation of elaboration, it is pacified in the state of non-arising of grasper and grasped, and here, it will also be pacified in later times. The samadhi and post-samadhi here are distinguished by whether they hold on and sleep. In the stage of the three One Tastes, mostly rely on secluded places. Sometimes they also sit in gatherings to improve. Although it is thought that there is no difference between meditating and not meditating, it is very important to practice with correct awareness. This is the eighty-fourth Dharma session. Fourth is the yoga of non-meditation. By becoming familiar and accustomed to this, from the great 'One Taste' downwards, the dualistic appearances in the post-attainment are merely illusions. The Dharma of realization is correct awareness, without distraction, and with a little clinging to emptiness, and the effort of correct awareness is slow, all these subtle dualistic appearances are purified, thereby obtaining the spontaneously accomplished original position, realizing that it is free from meditator and meditation. No matter what is done, one feels happy, even if one does not meditate, it continuously appears as meditation, whether one abides or not, whether awareness grasps or not, whether one is distracted or not, it appears as meditation. The mind becomes clear. The clear light of meditation and the clear light of death, the two, mother and child, merge into one, just as the clouds in the sky dissipate, or the water waves disappear, the two clear lights merge into one, becoming the only Dharmakaya. Acceptance and rejection and
Tibetan
་བྱ་བྱེད་བྲལ་ཤི་མ་ཤི་མེད་སྙམ་པ་དང་མཉམ་རྗེས་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་ལྷངས་ཀྱིས་སྐྱེས། གཞན་སྣང་དུ་མཁའ་འགྲོས་བསྐུར་བ་ལུས་དུ་མར་མཐོང་བ་མོས་གུས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་ལ་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་ལ་ཤར། ངག་ཅི་བྱས་ཀྱང་ཆོས་སུ་འགྲོ། ལུས་ཅི་བྱས་ཀྱང་སེམས་ཅན་དད། གནས་གར་བསྡད་ཀྱང་བྱིན་རླབས་སྐྱེ། གཅིག་པུར་བསྡད་ཀྱང་སྐྱོ་དུབ་མེད། ལུང་པ་གར་ཕྱིན་པ་དེར་བདེ་ལེགས་འབྱུང༌། རེས་བྱིས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་དགའ་འདུག་སྙམ་པ་གཞན་སྣང་ལ་ཡོང༌། བྱར་སེམས་བརྟན། ལས་འབྲས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་གང་ལའང་ཞེན་པ་མེད་གཙང་བཙོག་དང་ངོ་ཚའི་རྣམ་རྟོག་མེད། དཔའ་བོ་དང་མཁའ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་འབུལ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དྲན་པས་གཟུང་མ་དགོས་པར་ཅི་བྱས་ཀྱང་སྒོམ་དུ་ཤར་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དང་བྲལ་མཉམ་པར་བཞག་མ་བཞག་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒོམ་དུ་འཆར། གོང་གི་རོ་གཅིག་ཆེན་པོའི་དུས་ཀྱི་རྗེས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེའང་ཕྲ་མོར་སོང་ནས་ཡང་དག་གི་དྲན་པས་ཀྱང་གཟུང་མི་དགོས་ཁོ་རང་རང་དག་ལ་འགྲོ། རྗེས་སྣང་མི་རྟོག་པ་ངོ་མ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་མན་ཆད་དུ་དག་པའི་མ་རིག་པའི་ལྷག་མ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་བྲལ་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་སུ་མ་གྱུར་ཙམ་གྱི་ནུས་པ་མེད་པའི་སྤང་བྱ་རབས་ཆད་པོ་རྟོག་མེད་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་དེའང་མ་རིག་པའི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དུས་ཐུང་བས་སྐད་ཅིག་མ་རེ་འབྱུང་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་མི་རྟོག་པར་ཡོད་པ་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས། །གཉིད་དུས་སུའང་རེས་འགའ་འཛིན་པའི་དྲི་མ་ཅུང་ཟད་ཙམ་འབྱུང་ཡང་སྲིད་པ་རང་གསལ་དུ་མ་ཤར་བས་ཤེས་བྱ་ལ་སྒྲིབ་བོ། །ཆོས་ཐུན་རྒྱ་ལྔ་པའོ།། ༈ །།སྒོམ་མེད་འབྲིང་པོ་ནི། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རང་ས་ཙིར་གྱིས་ཟིན་སྔར་བས་མྱོང་བ་བརྟན་དུ་སོང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར། འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་གཉུག་མའི་རང་ས་ཟིན་ནས་ཉིན་མཚན་མེད་པར་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་ཏེ་མཉམ་བཞག་གམ་ཡེ་ཤེས་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་རྗེས་སྣང་མི་རྟོག་ངོ་མ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཕྲ་ཞིང་སྔར་བས་ཕྲ་བ་ཡུལ་ལ་སྤྱད་ལོང་མེད་པ་སེ་གོལ་གཏོགས་ཙམ་དུ་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རང་གསལ་དུ
Chinese
断绝能作所作，觉得不死不活，同时生起无有后念的定解。于他显现中，空行母加持，见到多种身相，对具信者，佛陀于自显现中显现。语无论作何，皆成佛法。身无论作何，皆利益有情。处无论住于何处，皆生加持。独自而住亦无有厌倦。无论去往何处，皆生安乐。时而于他显现中，觉得喜欢孩童的行为和世间。于所作之事心意坚定。业果现前，通达一切皆无生，于任何事物皆无有执着，无有净秽和羞耻的分别念。所有勇士和空行母皆献供养，并做成利益有情的助伴，成为所有有情的如意宝。其中也有小、中、大三种。第一种是：无需以忆念来执持，无论作何皆显现为禅修，远离所修和能修，无论安住与否，皆显现为禅修。先前大平等时期的后念如幻影般，也变得微细，甚至无需以真实的忆念来执持，它自己会趋向于自净。所谓的“后念不分别不认识”，是指烦恼和分别念全部在平等以下清净的无明残余，阿赖耶识处于无分别无记的状态，在尚未转变为智慧之前，仅有无能为力的应断除的断灭之物，仅仅是不认识无分别自性而已，那也是从无明的角度来说，如幻影般短暂，刹那间产生，不分别自己的体性，无需依止对治。睡眠时也偶尔会产生少许执着的垢染，但由于实相未显现，因此遮蔽了所知。第五讲法完毕。中间的无修是：任运成就的自地牢固抓住，比以前的体验更加稳固，轮涅二者本来任运成就安住，那得以显现。远离一切执着，抓住本来的自地后，日夜不停地以平等智慧之轮运转，或者由于平等或智慧的力量所抛出的后念不分别不认识的部分微细，比以前更加微细，没有空闲去对境，如同铃铛响一声般显现，如幻影般自明。
English
The separation of doer and deed, feeling neither dead nor alive, and simultaneously, a definitive understanding without subsequent thoughts arises fully. In the perception of others, the dakinis bestow blessings, and multiple forms are seen; for those with devotion, the Buddha appears in their own perception. Whatever is spoken becomes Dharma. Whatever is done benefits sentient beings. Wherever one resides, blessings arise. Even when alone, there is no boredom or weariness. Wherever one goes, well-being arises. At times, in the perception of others, there is a sense of enjoying the behavior of children and the world. The mind is steadfast in what is to be done. The results of actions manifest clearly, realizing that all is unborn, without attachment to anything, and without the discrimination of clean and unclean, or shame. All heroes and dakinis offer worship and act as companions in benefiting sentient beings, becoming wish-fulfilling jewels for all sentient beings. Among these, there are three levels: small, medium, and large. The first is: without needing to be grasped by mindfulness, whatever is done arises as meditation, free from the object and subject of meditation, and whether one abides in equanimity or not, meditation arises. The after-image of the previous great, single taste, like an illusion, also becomes subtle, so that even with genuine mindfulness, it does not need to be grasped; it goes to self-purification on its own. The so-called "after-image of non-conceptual unknowing" refers to the remaining ignorance after all afflictions and discriminations have been purified below the single taste, the alaya-consciousness abiding in a non-conceptual, neutral state, which, until it is transformed into wisdom, is merely a powerless object to be abandoned, a nihilistic non-conceptuality, just not knowing its own nature. That, too, from the perspective of ignorance, is like an illusion, short-lived, arising momentarily, not discriminating its own essence, and not needing to rely on antidotes. Even during sleep, sometimes a slight stain of grasping may occur, but because reality has not dawned, it obscures knowledge. End of the fifth Dharma discourse. The intermediate non-meditation is: the spontaneously accomplished self-ground is firmly grasped, the experience becomes more stable than before, and the fact that samsara and nirvana are inherently spontaneously accomplished is manifested. Free from all grasping, having grasped the original self-ground, the wheel of equanimity-wisdom turns without day or night, and the after-image of non-conceptual unknowing, propelled by the force of equanimity or wisdom, is subtle, even more subtle than before, with no time to engage with objects, appearing like the sound of a bell, self-luminous like an illusion.