Tibetan
འཆར། སྣང་བ་ཡང་རང་གི་སེམས་སུ་རྟོགས། སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུར་ཤེས། ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་ཤས་ཆེ་བས་སྣང་བ་འདི་ཡང་སྟོང་པ་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཏུ་གཤིས་བྱེད་ཅིང་སྟོང་ཐོག་ཏུ་བདེ། །རྒྱུ་འབྲས་དང་སྟོང་པ་ཤས་ཆེར་རྟོགས་པ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་ཞིང༌། དེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། སྣང་སེམས་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་སྟོང་ཕྱོགས་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པའི་འཁྲིས་ཤིག་ཞུགས་ཤིང་དེ་དང་མ་བྲལ་བས་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་ཤན་ཆེར་མ་ཕྱེད། རྗེས་ཤེས་སུ་དྲན་པས་མ་ཟིན་པའི་དུས་དགྲ་གཉེན་དུ་འཛིན་པ་མ་འགགས་ཤིང་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཆོད་པས་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་གང་ཤར་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་པར་ཆགས། མི་ལེགས་པར་འཛིན་པ་སྡང༌། རྨོངས་སེ་འདུག་པ་གཏི་མུག་པ་ཡིན་པས་དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་གི་འཛིན་པ་འབྱུང་སྟེ། ཕྱག་ཆེན་གྱི་ཉམས་ལེན་དང་བྲལ་ན་མི་དགེ་བ། མ་བྲལ་ན་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐབས་འདིར་ལུང་མ་བསྟན་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་ཆེར་མི་འབྱུང་བར་གསུངས། གཉིད་དང་རྨི་ལམ་ཡང་འཁྲུལ་ཤས་ཆེ་ཙམ་ཡོང༌། དགེ་སྦྱོར་ལ་མཐོ་དམན་ཅུང་ཟད་འབྱུང་ངོ༌། །ཆོས་ཐུན་དོན་དགུ་པའོ།། ༈ །།སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་ནི་སྔར་སེམས་སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་མྱོང་ཚོར་རགས་པ་དང་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་རགས་པ་དེ་དག་ནས། དགའ་ཚོར་རམ་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡུལ་མེད་དུ་ལྷང་སོང༌། སྣང་སྟོང་གི་འཛིན་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་རང་སར་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ཆོག །ད་དུང་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལ་ཅུང་ཟད་འཕྲིགས་མ་ཚུད་པས་སྣང་ཐོག་ཏུ་ཅུང་མི་བདེ། སྣང་བ་འདི་གང་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་སྟོང་པ་ཡིན་ཡང་སྣང་བ་འདི་འགགས་ཏེ་གཏན་བྲལ་དུ་མ་སོང་སྙམ་པ་སོགས་རེ་དོགས་ཕྲན་བུ་ཡོང༌། རྗེས་ཤེས་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཚེ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང༌། དེའི་རྗེས་ཤེས་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཟེར། མཉམ་གཞག་ངོ་ཤེས་ཀྱི་ངང་ལ་རྩོལ་མེད་དུ་གནས་པ་དེའོ། །ཆོས་ཐུན་བརྒྱད་ཅུ་པའོ།། ༈ །།སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་དེ་སྣང་བ་རང་སེམས་སུ་ཤེས། སེམས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡུལ་དམིགས་གཏད་དང་བྲལ་ཞིང་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར་བདེ་ཆམ་གྱིས་རྟོགས། སྔར་སྣང་ཐོག་ཏུ་མ་བདེ་རིག་ཐོག་ཏུ་བདེ་ཉམས་ལེན་རིག་ཐོག་ཏུ་བྱེད་པ་དེ། འདིར་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཤེས་སེམས་སྟོང་པར་ཤེས་སྣང་བས་སྟོང་པ
Chinese
顯現。顯現也了悟為自己的心。心性知為法身。見解空性分量大，故此顯現也安住於空性無有、不成立之體性中，且安樂於空性之上。若能多分了悟因果與空性，即名為離戲瑜伽。彼亦有小、中、大三種。初者，僅了悟顯現、心、覺性之自性遠離生滅，然於空性方面，有少許定解之執著滲入，且未曾遠離彼，故未大分判修證之差別。於後得時，於未為念所攝之時，執敵為敵、執親為親未止息，且於境上之執著未斷除，故於六識之顯現，凡所生起，則執為善妙。執為不善妙則嗔恨。茫然住留則為愚癡，故生起善與不善任一之執著。若離大印之修持則為不善，未離則為善，故於此時，未授記之法不常生起於見真實義上，如是宣說。睡眠與夢境亦多為錯亂。於善行上，稍有高低之別。法會第九十九講竟。 ༈ །།離戲中者，從前心之生、滅、住三者遠離之粗分體驗，以及粗分之空執垢染中解脫。遠離喜樂或貪執，且庸常之覺性朗然無有對境。顯空之執著、煩惱與分別念一切皆為無基、斷根，僅於自處認出自性即可。然仍有少許未融入外境，故於顯現上稍有不安樂。此顯現從何而來耶？雖是空性，然此顯現已滅盡而未成永斷耶？如是等等稍有希冀與疑慮。於後得與夢境之時，生起錯與不錯種種。彼之後得認識，即是所謂的認識。安住於等持認識之狀態中，無有造作。法會第八十講竟。 ༈ །།離戲大者，於內外一切法上斷除增益，故知顯現為自心。了悟心與顯現無有自性，遠離對境與目標，且如虛空之中央般安樂舒坦。從前於顯現上不安樂，於覺性上安樂，修持於覺性上。於此，知顯現為心，知心為空性，以顯現
English
Appears. The appearance is also realized as one's own mind. The nature of mind is known as the Dharmakaya. Since the view is mostly emptiness, this appearance also dwells in the nature of emptiness, without existence or establishment, and is comfortable in emptiness. Realizing cause and effect and emptiness to a great extent is called the yoga of non-elaboration. It also has three types: small, medium, and large. The first is: Even if one only realizes that the essence of appearance, mind, and awareness is free from arising and ceasing, a slight attachment of definite understanding enters the side of emptiness, and because one is not separated from it, the distinction between experience and realization is not clearly distinguished. In the post-meditation state, when one is not caught by memory, the grasping of enemies as enemies and friends as friends does not stop, and the grasping of objects is not cut off, so whatever arises from the appearances of the six consciousnesses, one becomes attached to grasping it as good. One hates grasping it as not good. Being in a daze is ignorance, so grasping of either virtue or non-virtue arises. If one is separated from the practice of Mahamudra, it is non-virtue, and if one is not separated, it is virtue, so at this time, it is said that the unpredicted does not often arise in seeing the truth. Sleep and dreams are also mostly confused. There are slight differences in the level of virtue. End of the ninety-ninth Dharma session. ༈ །། The middle non-elaboration is from the previous rough experience of the mind being separated from the three states of arising, ceasing, and abiding, and from those rough stains of grasping emptiness. Free from joy or attachment, ordinary awareness becomes clear without an object. The grasping of appearance and emptiness, all afflictions and thoughts are baseless and rootless, and it is enough to recognize one's own nature in one's own place. However, since one has not yet fully integrated into the external environment, one is slightly uncomfortable with the appearance. Where did this appearance come from? Although it is emptiness, has this appearance been extinguished and not become permanently separated? There are slight hopes and doubts such as these. In the post-meditation and dream states, various kinds of confusion and non-confusion arise. That is called recognizing the post-meditation. It is to abide effortlessly in the state of recognizing equanimity. End of the eightieth Dharma session. ༈ །། The great non-elaboration is: Cutting off the imputation of all inner and outer dharmas, one knows appearance as one's own mind. Realizing that mind and appearance have no nature, being free from objects and targets, and being comfortably relaxed like the center of the sky. Previously, one was not comfortable with appearance, but comfortable with awareness, and practiced on awareness. Here, knowing appearance as mind, knowing mind as emptiness, with appearance
Tibetan
འི་གོ་ཆོད་སྟོང་པ་ལ་སྒོམ་གྱི་གཙོ་བོ་བྱེད་སྟོང་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའམ་མ་གྲུབ་པ་འདི་ལ་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་ཐོག་སོ་མ་ཉམས་པ་འདི་ཅུང་མི་བདེ། སྣང་བ་འདི་གཞི་མེད་འཁྲུལ་སྣང་དུ་འདོད་པ་འབྱུང༌། འདིའི་སྐབས་སུ་ཉིན་པར་སྒོམ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད་མཚན་མོ་རྨི་ལམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་ལ་རྗེས་ཤེས་སུ་འཁྲུལ་པ་དང་རྟོགས་པ་དུ་མ་རེ་འཆར། དེ་འབྱུང་བའང་གཉིད་ཀྱིས་དྲན་འདུན་ཉམས་པས་ལན་པ་ཡིན། ཡུལ་རྐྱེན་དྲག་པོས་དཀྲུགས་པའི་དུས་སུའང་རྗེས་ཤེས་སུ་ཅུང་ཟད་འགྲོ་བའང་འབྱུང་འདི་ཡན་ཆད་ལ་སྒོམ་སྐྱེས་བདག་པོ་མེད་པར་མ་སོང་ན་དུས་ཀུན་ཏུ་འབྲལ་མེད་དུ་ཡོང༌། དྲན་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་མི་ཡོང་བར་བཟུང་དྲན་ལ་ཅུང་ཟད་ལྟོས་པས་དྲན་པ་གལ་ཆེ། སྤྲོས་བྲལ་མཉམ་རྗེས་དྲན་པས་འབྱེད་སྤྲོས་བྲལ་དང་འཁོར་འདས་ཀྱི་བར་ན་དྲན་མ་དྲན་ལས་མེད། གདམས་ངག་གི་གཙོ་བོ་དྲན་པ་ཡིན། གང་ཤར་ལ་འཛིན་པ་མ་ཞུགས་ན་ཞེ་སྡང་ཀར་རེ་བའང་རང་སྟོང་ཡིན། ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་འཛིན་པ་ཞུགས་ན་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་མ་རིག་པ་ཡིན། དེ་ངོ་ཤེས་དང་མ་བྲལ་ཚེ་ཉོན་མོངས་སུ་སྣང་བ་རྒྱུན་ཆད་མེད་ཀྱང་དགག་སྒྲུབ་ཏུ་བྱར་མེད་དེ་དེའི་རྟགས་སུ་གང་ཤར་ལས་སྟོང་པ་ལོགས་སུ་འཚོལ་བའི་བློ་མི་སྐྱེ། རྟོག་པ་དག་པའི་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པའི་འཆར་སྒོ་དྭངས་སིང་ངེ་བ་དེའི་ངང་དུ་དུས་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བ་མི་ཡོང་བས་བཟུང་དྲན་ལ་བལྟོས་རིང་རྟོག་པ་རེ་ལ་དྲན་པ་རེས་ཟིན་པའང་དཀའ། དེས་ན་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་བསྟེན། ཉིན་བར་གྱི་རྐྱེན་གྱིས་མི་གནོད་པར་གྱུར་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་བློ་འདས་སུ་མཐོང༌། འཇིག་རྟེན་བློས་ཐོངས་གཞན་ལ་ཕྲག་མི་དོག་མངོན་ཤེས་སོགས་དུ་མའི་ཡོན་ཏན་འཆར་རྗེས་ཐོབ་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་འཆར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་རེ་དོགས་དང་བྲལ་འཛིན་པའི་རྩ་བ་ཆོད། མཐོང་སྤང་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སྤངས་འཁོར་བར་ཕྱིར་མི་ལྡོག་སྨོན་ལམ་དབང་གིས་མ་གཏོགས་སྲིད་པར་ལས་དབང་གིས་མི་སྐྱེ་ན་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་ཤིང་རྩལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྩེ་གཅིག་དང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུར་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཡིན། འདིར་ཡང་ཞེན་པ་གསུམ་བཏང་སྟེ་དབེན་པ་དང་འདག་སྦྱར་དགོན་པ་བསྟེན་པ་དང་སྨྲ་བཅད་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་གྱ་གཅིག་པའོ།། ༈ །།གསུ
Chinese
认为有用的空性作为禅修的主要内容，断除了在空性上附加概念，因为一切法无自性或不成立，对于此，现在显现的景象原封不动，这有点不舒服。会认为此显现是无根的错觉。在这种情况下，白天禅修不断，夜晚执持梦境，会误以为是后得智，会生起许多证悟。之所以会这样，是因为睡眠使忆念减弱。在被强烈的外境扰乱的时候，也会稍微进入后得智，到此为止，如果没有成为无主之禅修生起，那么会一直不分离。因为忆念不会持续不断，稍微依赖于执持忆念，所以忆念很重要。离戏平等之后，忆念进行区分，在离戏和轮回涅槃之间，只有忆念和不忆念。诀窍的主要内容是忆念。如果不对任何显现的事物产生执着，那么即使是微小的嗔恨也是自空的。如果不认识实相而产生执着，虽然看起来没有烦恼和分别念，但那是无明。当它没有与认识实相分离时，虽然显现为烦恼持续不断，但却无法进行破立，作为那个标志，不会生起从任何显现的事物中单独寻找空性的想法。在清净分别念之后，智慧的显现之门清澈明亮，如果不能始终处于那种状态，就要依赖于执持忆念，长时间地用忆念抓住每一个分别念也很困难。因此，要不断地依赖忆念。如果白天不受外缘的损害，就称为证悟了伟大的离戏。也就是，认识到心的自性与生灭分离，看到超越了思维。放下世间，不嫉妒他人，显现神通等许多功德，后得显现如幻，证悟菩提心的自性，远离希望和怀疑，斩断执着的根本。断除了八十二种见道所断之法，除非是愿力的作用，否则不会再回到轮回，不会因为业力而转生于有，那么就称为见到了离戏的自性，圆满了能力，生起了功德。专注和离戏的区别在于是否认识到分别念是法身。在这里也要放下三种贪执，依止寂静处和闭关修行，并且禁语。第一百零一讲。
English
Taking the realization of emptiness as the main focus of meditation, cutting off the attachment of concepts to emptiness, because all phenomena are without inherent existence or unestablished, it is somewhat uncomfortable that the appearances remain as they are. One might think that these appearances are baseless illusions. In this case, if one meditates continuously during the day and holds onto dreams at night, one might mistake it for post-meditation wisdom, and many realizations might arise. This happens because sleep weakens mindfulness. Even when disturbed by strong external circumstances, one might slightly enter into post-meditation wisdom. Up to this point, if the arising of meditation has not become ownerless, then it will always be inseparable. Since mindfulness does not come continuously, mindfulness is important because it relies slightly on holding onto mindfulness. After equality beyond elaboration, mindfulness distinguishes. Between elaboration and samsara and nirvana, there is only mindfulness and non-mindfulness. The main point of the instruction is mindfulness. If one does not become attached to whatever appears, then even a small amount of hatred is self-empty. If one does not recognize reality and becomes attached, although it seems like there are no afflictions and no conceptual thoughts, it is ignorance. When it is not separated from recognizing reality, although it appears as afflictions continuously, there is no need to affirm or negate it. As a sign of that, the thought of seeking emptiness separately from whatever appears does not arise. After purifying conceptual thoughts, the doorway of the arising of wisdom is clear and bright. If one cannot always remain in that state, one must rely on holding onto mindfulness. It is also difficult to grasp each conceptual thought with mindfulness for a long time. Therefore, one should constantly rely on mindfulness. If one is not harmed by circumstances during the day, it is called the realization of great non-elaboration. That is, realizing that the nature of the mind is separate from arising and ceasing, seeing beyond thought. Abandoning the world, not being jealous of others, manifesting many qualities such as clairvoyance, post-meditation appearances appear as illusions, realizing the nature of the mind of enlightenment, being free from hope and doubt, cutting off the root of attachment. Cutting off the eighty-two things to be abandoned on the path of seeing, unless it is the power of aspiration, one will not return to samsara, one will not be born into existence due to karma, then it is called seeing the nature of non-elaboration, perfecting abilities, and generating qualities. The difference between one-pointedness and non-elaboration is whether or not one recognizes conceptual thoughts as the dharmakaya. Here too, one must abandon the three attachments, rely on solitary places and secluded retreats, and observe silence. The one hundred and first teaching.