Tibetan
་བཅས་བཅོས་མེད་པར་བཞག་ཙ་ན་མངོན་འགྱུའི་རྟོག་པ་འགགས་བདེ་གསལ་མི་རྟོགས་པར་སོང་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཟིན་འོང༌། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་མ་ཐོབ་པས་རེས་བསྒོམས་ཀྱང་མི་འོང་རེས་མ་བསྒོམས་ཀྱང་འོང་རེས་གསལ་རེས་མི་གསལ། དེའི་དུས་སུ་རྟོགས་པ་མ་ཐོབ་ངེས་ཤེས་ཆེན་པོ་མ་སྐྱེས། །དེས་ཀྱང་དང་བ་འདྲེན་ནུས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མགོ་ཙམ་དང་ལམ་གྱི་སྣ་ཙམ་ཡིན། རྩེ་གཅིག་གི་ཉམས་འདི་རྣམས་དཔེར་ན་ཚེས་གཅིག་གི་ཟླ་བ་ཟུར་ཙམ་མཐོང་བ་དང་འདྲ་སེམས་མ་བཅོས་པར་བཞག་པས་བདེ་སིང་ངེ་བ་གནས་ཏེ་བཤིགས་མི་འདོད་པ་འབྱུང་བས་དེ་མ་བཤིག་ན་སྒོམ་དོན་ཐུན་མི་སྐྱེ་བས་བཤིག་སྟེ་རྟོགས་པ་མི་འགེགས་པར་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་རང་བཞིན་མེད་པར་རང་ངོ་ཤེས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པར་བྱའོ། །དེའང་རྩེ་གཅིག་ཆུང་ངུའི་དུས་སེམས་གསལ་སྟོང་དང་བདེ་ཉམས་དང་བཅས་པའི་ངེས་བཟུང་ཅན་ཡོད་པ་དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོགས་ཤར་ཚེ་རང་དྭངས་སུ་འགྲོ་ཞིང་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་པའི་བློས་བྱས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱང་འོང༌། །རྗེས་སྣང་དུ་ཨ་འཐས་ཀྱི་དྲན་པ་བྱ་བ་འོང་བས་དགའ་སྤྲོ་དང་བཅས་པའི་སྣང་བ་ཕལ་ཆེར་ཨ་འཐས་སུ་འཆར། དྲན་པས་ནམ་ཟིན་ཉམས་དང་བཅས་ཏེ་སྟོང་པ་དང་སེམས་སྣང་ཡིན་སྙམ་པའི་འཛིན་སྟངས་དང་རྨི་ལམ་སྔར་ལས་གསལ་དངས་ཐོན་ཙམ་མ་གཏོགས་ཁྱད་ཆེར་མི་འབྱུང༌། རེས་སྒོམ་མི་ཡོང་བ་འདྲ་སྙམ་པའི་མཉམ་པར་འཇོག་དཀའ་བ་དང་འཕེལ་འགྲིབ་ཆེ་ཞིང་མོས་གུས་དག་སྣང་སྙིང་རྗེ་ཆེར་འགྲོ། ཆོས་ཐུན་དོན་དྲུག་པའོ།། ༈ །།འབྲིང་པོ་ནི་རེས་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེར་འགྲོ་ཞིང་བསྒོམས་པའི་ཚེ་བརྟན་པོར་འོང་བ་སྟེ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་སྦྱངས་པའི་དངས་ཆ་ལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་ཡོན་ཏན་དུ་མ་སྟོན་ནུས་པ་སྟེ་ཉམས་དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་སྔར་བས་འཆར་བ་ཉུང་ཞིང་གང་ཤར་དེ་རང་དྭངས་སུ་འགྲོ། རྗེས་སྣང་དུ་གསལ་སྟོང་གི་ཉམས་དང་བཅས་པའི་སྣང་བ་གུ་ཡངས་པ་ནམ་དྲན་སྒོམ་དུ་འཆར། རེས་ཨ་འཐས་སུ་འཆར། རྨི་ལམ་སྔར་བས་གྲངས་ཉུང་དུ་འགྲོ། ཉམས་དེས་རེས་སླེབ་རེས་མི་སླེབ་སྒོམ་ལ་དྲོད་པ་ཆེན་པོ་ཡོང་ངོ༌། །ཆོས་ཐུན་དོན་བདུན་པའོ།། ༈ །།རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོ་ནི་མཉམ་རྗེས་དང་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ལ་འཆལ་གྱིས་འགྲོ། གསལ་སྟོང་བདེ་ཉམས་དང་བཅས་པའི་ཉམས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འཆར་ཞིང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་དང་རྗེས་སྣང་དང་རྨི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་ངང
Chinese
如果就这样不做任何修改地安住，那么显现的分别念就会止息，进入乐明无分别的状态，心就能达到专注。因为没有获得对禅定的掌控，所以有时修习也不行，有时不修习也可以，有时清晰有时不清晰。在那个时候，没有获得证悟，也没有生起巨大的定解。即使这样，也只是引出欢喜的智慧的开端和道路的起点。这些专注的体验，比如像是看到初一的月亮的一角。不修改心地安住，就会产生一种轻松的安乐，不想打破它，如果不打破它，就不会产生修行的意义，所以要打破它，不要阻止证悟，无论生起什么分别念，都要认识到它的自性是空性，从而确定下来。而且，在专注的初期，心中会有明空和乐受的执着，在这种状态下，如果生起分别念，它会自然清净，也会产生一种认为是修行的虚假定解。在后得中，会产生一种迷乱的念头，所以大部分的景象都会以迷乱的方式显现，伴随着喜悦。当念头抓住时，会伴随着体验，产生一种认为是空性和心识显现的执着，除了梦境比以前更加清晰明亮之外，没有太大的差别。有时会觉得无法修行，难以安住，起伏很大，信心和清净的显现以及慈悲心会大大增加。这是第六个法类。 中间的，有时不修习也会进入禅定，修习的时候会变得稳定，也就是乐明无分别的禅定，通过修习，它的清净部分能够展现有漏的现量、神通和各种功德，在这种体验中，分别念比以前更少生起，生起的也会自然清净。在后得中，伴随着明空的体验，广阔的景象随时忆念都会显现为修行。有时会显现为迷乱。梦境比以前减少。这种体验有时会到来，有时不会到来，修行会变得非常温暖。这是第七个法类。 大的专注是，在入定和出定以及四种行为中，日夜持续不断地在明空的状态中自然而然地进行。伴随着明空乐受的体验持续不断地显现，所有的分别念、后得和梦境也都在其中
English
If you leave it as it is without any modification, then the manifest thoughts will cease, and you will enter a state of bliss, clarity, and non-discrimination, and the mind will be able to achieve concentration. Because you have not gained control over samadhi, sometimes you can meditate and sometimes you cannot, sometimes it is clear and sometimes it is not. At that time, you have not attained realization, and great certainty has not arisen. Even so, it is only the beginning of the wisdom that can bring joy and the starting point of the path. These experiences of one-pointedness are like seeing just a corner of the moon on the first day. By leaving the mind uncorrected, a comfortable bliss remains, and you do not want to break it. If you do not break it, the meaning of meditation will not arise, so you must break it and not prevent realization. Whatever thoughts arise, you must recognize their nature as emptiness and establish them firmly. Moreover, in the early stages of one-pointedness, there is a grasping at clarity, emptiness, and bliss in the mind. In this state, if conceptual thoughts arise, they will naturally become clear, and there will also be a false certainty that you are meditating. In post-meditation, there will be a confused memory, so most of the appearances will appear as confused, accompanied by joy. When the mind is grasped, it will be accompanied by experience, and there will be a grasping that it is emptiness and mental appearance. There is not much difference except that the dream is clearer and brighter than before. Sometimes it feels like you cannot meditate, it is difficult to settle down, there are great ups and downs, and faith, pure appearances, and compassion will greatly increase. This is the sixth Dharma discourse. The intermediate one is that sometimes you enter samadhi even without meditating, and when you meditate, it becomes stable, that is, the samadhi of bliss, clarity, and non-discrimination. Through practice, its pure part can show the contaminated direct perception, magical powers, and various qualities. In this experience, fewer conceptual thoughts arise than before, and whatever arises becomes naturally clear. In post-meditation, the vast appearance accompanied by the experience of clarity and emptiness appears as meditation whenever you remember it. Sometimes it appears as confusion. Dreams become fewer than before. This experience sometimes comes and sometimes does not, and the meditation becomes very warm. This is the seventh Dharma discourse. The great one-pointedness is that in both meditative and post-meditative states and in the four activities, day and night, continuously and naturally, you proceed in the state of clarity and emptiness. The experience of clarity, emptiness, and bliss arises continuously, and all conceptual thoughts, post-meditation, and dreams are also in it.
Tibetan
་དུ་སོང༌། སེམས་ཉིད་བདེ་སྟོང་རིག་སྟོང་སྣང་སྟོང་གསལ་སྟོང་སོགས་སྟོང་ཉམས་དང་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མང་པོ་གཙོ་བོར་འཆར། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་འདི་བས་བཟང་བའི་སྒོམ་མེད་པས་སྒོམ་མེད་ཆེན་པོ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པ་འབྱུང་ཡང་ཉམས་རྟོགས་དེ་དག་ལ་མ་ཞེན་པར་རྣམ་རྟོག་གསལ་སྟོང་དང་སྣང་བ་སྣང་སྟོང་དུ་རྟོགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་སེམས་སེམས་སྐྱེ་མེད་རང་གྲོལ་དུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་རྙེད་ཅིང་མངོན་འགྱུའི་རྟོགས་པ་འགགས་ཤིང་བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ། གསལ་སྟོང་དེའི་ངང་ལ་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་པ་ལོག་རྟོག་མེད་ལ་ངོ་བོ་མཐོང་ནས་བསྒོམ་དུ་མེད་པར་སོང་ན་རྩེ་གཅིག་གི་རྩལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བརྩོན་པ་བསྐྱེད་ནས་ཉམས་སུ་བླང་ངོ༌། །འདིའི་སྤང་བྱ་ནི་འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡིན་པས་ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེན་པ་སོགས་སྤངས་ཏེ་གཙང་སྦྲ་དང་ལྡན་པས་དབེན་པར་གནས་པར་བྱ་དགོས་ལ། །འདིའི་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་གནས་མ་གནས་ཀྱིས་འབྱེད་དེ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་དེ་མཉམ་བཞག །དེ་ལ་མི་གནས་ན་རྗེས་ཐོབ་མིན་ནོ། །ཆོས་ཐུན་དོན་བརྒྱད་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་སྤྲོས་བྲལ་ནི། དེ་ཡང་གནས་ཐོག་ཏུ་བདེ་ན་རྩེ་གཅིག་ཡིན་ལ་རྩེ་གཅིག་གི་ཉམས་དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བསྐྱངས་པས་འདི་ཞིག་ན་སྒོམ་དྲན་འཛིན་གྱི་རྩོལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གནས་འབྱུང་གཉིས་དང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་བཅོས་མིན་དུ་གོ །ཉམས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་སྟོང་པར་སོང༌། རིག་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཤུན་པ་བཤུས་པའམ་གཏེར་རྙེད་པ་ལྟར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྗེན་ལྷང་གིས་རྟོགས། སེམས་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་སྙམ་བྱེད་ཅིང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འདུག་པ་དང་པོ་ནས་ངོ་ཤེས་ཐང་བ་ལ་སྙམ་པ་དང་ཉམས་ལའང་འཕེལ་འགྲིབ་ཆེར་མི་འབྱུང་གལ་ཏེ་བྱུང་ཡང་དགའ་སྡུག་མེད། །ཕྱིའི་སྣང་བ་ལ་སེམས་བཏང་ན་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར། ཡང་སྟོང་པར་འགྲོ་མ་སོང་ཡང་འགལ་པ་མེད། དེ་ནི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་སྟེ་སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བར་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ཞིང་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་ཆུད་དེ་རྣམ་རྟོག་གི་མཚན་མ་རང་སར་གྲོལ་བས་རྟོག་པ་ཆོས་སྐུར་
Chinese
消失了。心性安乐空、觉性空、显现空、光明空等空性的体验，以及一切如梦如幻的体验，大多会显现。由于有漏的功德众多，且没有比这更好的修行，所以会想这是不是大无修。但是不要执着于那些体验和证悟，而是要了悟分别念是光明空，显现是显现空。要获得确信的忆念，相信一切都是心，心是无生自解脱，并且显现的证悟止息，对上师生起佛的想念。在那光明空的状态中，日夜不停地流逝，对于轮回没有执着，没有颠倒的想法，见到自性后，如果到了无法修行的地步，那就是圆满了唯一精进的功德，生起了见到自性。所以在没有达到那样之前，要精进修持。这里要断除的是五种妙欲，所以要断除对今生的执着，对享受的执着，对禅定的执着等等，要具有清净，住在寂静处。这里的止观两者的差别在于是否安住，安住在乐明无分别的状态就是正定。如果不安住于此，那就不是后得。这是第八个法类。 第二，离戏论：那也是在安住的状态中感到安乐，就是唯一精进，不要执着于唯一精进的体验而守护它，这样一来，就不依赖于修、忆念、执持的努力，而是了悟到安住、生起二者和心的自性是俱生智，以及分别念的生、灭、住三者都远离的自性，一切法都是远离戏论的，不做作地理解。一切体验都消失在无处可去的空性中。觉性的自性就像剥了皮或者找到了宝藏一样，赤裸裸地了悟到远离戏论。心中想着获得了自在，觉得只有这样才是，从一开始就认识了，感到轻松，而且体验也没有太大的增减，即使有，也没有喜欢和不喜欢。如果对外境放下心，一切都会像幻觉一样显现。即使又进入空性，也没有矛盾。这是因为对显现没有确定，生起了远离增益的确信，生起觉得就是那样的证悟，止观双运，分别念的相状在自身解脱，所以念头就是法身。
English
Disappeared. Experiences of emptiness such as the bliss-emptiness of mind itself, awareness-emptiness, appearance-emptiness, clarity-emptiness, and all experiences like dreams and illusions, mostly arise. Because there are many contaminated qualities and there is no better meditation than this, one might think, "Is this great non-meditation?" But without clinging to those experiences and realizations, realize that conceptual thoughts are clarity-emptiness and appearances are appearance-emptiness. Gain the memory of certainty that everything is mind, mind is unborn and self-liberated, and the realization of manifestation ceases, and generate the perception of the lama as the Buddha. In that state of clarity-emptiness, days and nights pass by, and without attachment to samsara, without inverted thoughts, having seen the essence, if it reaches a point where there is no meditation, then it is the perfection of the skill of one-pointedness, the qualities are born, and the essence is seen. So until that happens, exert effort and practice. What is to be abandoned here are the five objects of desire, so abandon attachment to this life, attachment to enjoyment, attachment to samadhi, etc., and with purity, one must dwell in solitude. The difference between samatha and vipassana here is distinguished by whether one abides or not. Abiding in a state of bliss, clarity, and non-conceptuality is samatha. If one does not abide in that, then it is not post-meditation. This is the eighth Dharma teaching. Secondly, freedom from elaboration: That is also, if one feels comfortable in the state of abiding, it is one-pointedness, and without clinging to that experience of one-pointedness, protect it. In this way, without relying on the effort of meditation, mindfulness, and retention, one realizes that the nature of abiding and arising, and the nature of mind, are co-emergent wisdom, and that all phenomena are free from elaboration, understanding them without artificiality. All experiences disappear into emptiness where there is nowhere to go. The nature of awareness, like peeling off a husk or finding a treasure, is realized nakedly as freedom from elaboration. One thinks that one has gained freedom in the mind, and feels that this is the only way, recognizing it from the beginning, feeling relieved, and there is not much increase or decrease in experience. Even if there is, there is no happiness or sadness. If the mind is released to external appearances, everything will appear like an illusion. Even if it goes into emptiness again, there is no contradiction. This is because there is no certainty about appearances, and a certainty arises that is free from imputation, and a realization arises that feels like that is the way it is, uniting shamatha and vipassana, the characteristics of conceptual thoughts are liberated in their own place, so thoughts are the Dharmakaya.