Tibetan
ས་དང་པོ་ནི། དམིགས་པ་གང་རུང་ཞིག་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་དེ་འཇོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་རྒྱུན་མཐུད་དེ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཕྲོ་ན་མོད་ལ་དྲན་པས་བཟུང་སྟེ་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །བཞི་པ་ནི། མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་དེའང་སྔར་གྱི་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་བསྲེས་ཏེ་མཉམ་པར་འཇོག་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། སེམས་གནས་པ་དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་རྣམས་གསལ་བར་དྲན་པས་དགའ་སྤྲོ་བསྐྱེད་དེ་དེའི་ངང་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །དྲུག་པ་ནི། གང་དང་གང་ལ་འཕྲོ་བའི་རྐྱེན་དེ་དང་དེའོ་ཞེས་ངེས་ཤིང་དེ་ལ་ཞེན་པ་བཟློག་སྟེ་གནས་པར་བྱ་བའོ། བདུན་པ་ནི། བརྣབ་སེམས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྒྱུ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་གཡེང་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཅིའང་རུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་སྟེ་རང་གྲོལ་དུ་བྱ་བའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་མཐུས་རང་ཤུགས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཇུག་ཅིང་འབད་རྩོལ་དྲག་པོ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གནས་པའོ། །དགུ་པ་ནི། མཐར་མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་མ་བཞག་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་མེད་པའོ། །དེ་དག་ནི་སེམས་གནས་པའི་ཐབས་དགུའོ། །ཆོས་ཐུན་སོ་ལྔ་པ། དམིགས་པ་སོ་གཅིག་པའོ།། ༈ །།སེམས་འཛིན་གྱི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པའི་སོ་པ་བཀོད་དེ་བྱིང་རྨུགས་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་འདུག་གམ་མི་འདུག་ལྟ་ཞིང་མི་འདུག་ན་དེ་ཀར་འཇོག་པ་དང༌། འདུག་ཚེ་སྐྱོན་སེལ་དགོས་ཤིང་སྐྱོན་དེའང་སྤྱིར་སེམས་མི་གནས་པ་སྒོམ་མི་སྐྱེ་ཚད་མི་རྟག་འཆི་བ་མ་དྲན། ཆོས་བརྒྱད་མགོ་མ་སྙོམས། མོས་གུས་རྣལ་མ་མ་སྐྱེས། སྙོམས་ལས་དང་ལེ་ལོར་ལས་ཏེ་བདག་འཛིན་མ་སྤངས་པས་ལེན་པ་ཡིན། དེའི་གཉེན་པོར་སྐྱོ་ཤས་བསྐྱེད། ཚེ་འདིའི་འཁྲི་བ་བཙན་ཐབས་སུ་བཅད། འཁོར་བ་ལ་ཞེན་པ་བཟློག་སྟེ་ཆོས་བརྒྱད་མགོ་སྙོམས། བླ་མ་རྗེ་ལ་སྙིང་ཁུང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་གསོལ་འདེབས་དང་མོས་གུས་བྱ། སྒོམ་སྲན་བསྐྱེད་བདག་ལས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་གལ་ཆེ་ཞིང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒོམ་སྐྱོན་སེལ་ཐབས་ནི། སྒོམ་སྐྱོན་བྱིང་རྨུགས་རྒོད་དང་གསུམ། །བྱིང་ན་འདུག་ས་བསེང་བར་བྱ། ཆུ་ལྕག་བཏབ་དང་བྱབ་པར་བསྒོམ། །རྨུགས་ན་གློ་ཁར་སེར་བུ་བརྡེག །ཅེས་གསུངས་པས། ཤེས་པ་བྱིང་ན་ས་མཐོ་ས་དང་སྣང་གཡེལ་ཆེ་སར་བསྡད་ཕོ་བ་དགྱི་ལོག་བྱ། སྒལ་ཚིགས་བསྲངས་ལ་རིག་པ་དར་དང་ལྡན་པས་མིག་ཕ་རིའི་རི་རྩེ་ལ་གཏད་དེ་དངོས་སུའང་ཆུ་ལྕག་འདེབས་ཤིང་དམིགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཏབ་པར་བསྒོམ། ལྷག་པར་བླ་མ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བསྒོམས་ནས་རིག་པ་དར་དང་ལྡན་པས་གསོལ་བ་དྲག་འདེབས་བྱ། ས་བསིལ་སར་སྡོད་ཅིང་གིས་སྲབ་པར་བྱ། ཐུན་བསྟུང་གིན་བསྒོམ། སྐྱོ་ཤས་དང་ངེས་འབྱུང་བསྐྱེད། བཟའ་བཏུང་མ་མང་བ་བྱ། མེ་དང་ཉི་མ་ལ་མི་སྡོད། འཁྲུལ་འཁོར་དྲག་པོའང་བྱ་ཞིང༌། སྐབས་སུ་འཆག་ཅིང་ངལ་གསོས་ལ་དྲན་འཛིན་མ་དོར་ཙམ་བྱ། གོང་དུ་བསྟེན་པའི་ཚངས་པའི་གཙུག་རྒྱན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་བྱ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱིང་རྨུགས་སེལ་ཞིང་སེམས་རྣལ་དུ་ཕེབས་པར་འགྱུར་རོ། །རྒོད་ན་ཤེས་པ་གློད་ལ་ཁ་ཟས་བཅུད་ཅན་ཟ། བསྐུ་མཉེ་བྱེད། གོས་དྲོ་བར་བྱ་ཞིང་སེམས་དམིགས་རྟེན་གང་རུང་ལ་གནས་གང་ཐུབ་ཏུ་འཇོག །སྐབས་སུ་ངལ་གསོ། །གལ་ཏེ་མ་ཐུབ་པར་འཕྲོ་ན། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འཕྲོའམ། ཆོས་ཕྱོགས་སུ་འཕྲོ་གཞིག །དང་པོ་ལྟར་ན་དགྲ་ཕྱོགས་སམ་གཉེན་ཕྱོགས་སམ་ནོར་ཟང་ཟིང་གི་ཕྱོགས་སུ་འཕྲོ་ཞེས་བརྟགས་ནས་དེ་དག་གང་དུ་འཕྲོ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་དེ། ནང་དུ་རང་རྒྱུད་མ་ཐུལ་ན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་དགྲ་བཏུལ་ཡང་ཟད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གི་ཉམས་རྟོགས་མི་སྐྱོང་ན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གཉེན་བསྐྱངས་ཀྱང་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནོར་རྫས་ནི་ནམ་མཁའི་འཇའ་ཚོན་བཞིན་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་བསམས་ཀྱང་དོན་མེད་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་བསྒྱུར་ཙམ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པས་སེམས་རྣམ་གཡེང་དང་ཆོས་མིན་གྱི་བྱ་བ་གང་ལའང་མི་འཇུག་པ་ཞིག་དགོས་སྙམ་དུ་བསམ་ཞིང་དྲན་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཐོས་བསམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སེམས་པའམ་མཁས་བཙུན་བཟང་བ་སོགས་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་བྱས་སོ་བྱེད་དོ་ཞེས་སེམས་པར་གྱུར་ན་དེའང་སྙིང་པོ་མེད་དེ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འདི། །ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། སྔགས་སུ་སྨྲ་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དང༌། །འདུལ་བ་མདོ་སྡེ་མངོན་པ་ལ་སོགས་པ། །རང་རང་གཞུང་དང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིས་ནི། །འོད་གསལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཞེ་འདོད་བྱུང་བས་འོད་གསལ་མ་མཐོང་བསྒྲིབས། །རྟོག་པས་བསྲུང་སྡོམ་དམ་ཚིག་དོན་ལས་ཉམས། །ཞེས་ཏཻ་ལོ་པས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འཆི་བ་མི་རྟག་པ་མ་དྲན་ཅིང་འཁོར་བ་ལ་བློ་མ་ལོག་པར་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་བཅིངས་ན། མཁས་བཙུན་བཟང་པོའི་ཁྱུར་མི་ཚུད་པས་དེ་ཕྱོགས་ལ་འཕྲོ་བ་འབད་དེ་སྤངས་ལ་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་ཇི་
Chinese
第一是：将心专注于任何一个所缘境上。第二是：持续不断地安住于该所缘境上。第三是：如果生起分别念，也要以正念抓住它，并安住于所缘境上。第四是：将已安住的心，与之前的状态融合，并安住于所缘境上。第五是：以清晰的正念忆念心安住的功德，生起欢喜，并安住于此状态中。第六是：确定是什么原因导致心散乱，并断除对它的执着，安住于所缘境上。第七是：无论是贪心等散乱之因，还是不悦意的感受等散乱之果，都要认识它们的自性，并使其自然解脱。第八是：通过如此修习的力量，心自然而然地专注于所缘境，无需费力即可安住。第九是：最终达到无论是否处于禅定状态，都不会有散乱。这些是安住心的九种方法。第三十五讲法，第三十一所缘境。༈ །།在所有摄心的过程中，都要安排正念的哨兵，观察是否存在昏沉、掉举等过失，如果没有，就保持现状；如果存在，就要消除过失。一般来说，心不安住、修不成、没有节制、不忆念死亡、被八法所左右、没有端正心态、没有生起真实的信心、懒惰懈怠以及没有断除我执，都是导致过失的原因。为了对治这些过失，要生起厌离心，强制断除对今生的执着，断除对轮回的贪恋，端正心态，从内心深处向喇嘛仁波切祈祷并生起信心，培养修行的耐心，修习珍爱他人胜过自己的菩提心非常重要。具体来说，消除修行过失的方法是：修行的过失有昏沉、掉举和沉没三种。如果昏沉，就要在通风的地方坐禅，用水鞭打或用水洗脸。如果沉没，就拍打胸口。如是说。如果觉知昏沉，就要坐在地势较高、视野开阔的地方，做腹部回旋运动，挺直脊梁，以敏锐的觉知，将目光投向远处的山顶。
English
The first is: to fix the mind single-pointedly on any object of focus. The second is: to continuously maintain that focus for a long time. The third is: if conceptual thoughts arise, to seize them with mindfulness and remain in equanimity. The fourth is: to blend the mind that has been placed in equanimity with its previous state and remain in equanimity. The fifth is: to clearly remember the qualities of that abiding mind, generating joy and remaining in that state. The sixth is: to ascertain what causes the mind to wander and to abandon attachment to those causes, remaining in the present state. The seventh is: to recognize the nature of all causes of distraction, such as greed, and all results of distraction, such as unpleasant feelings, and to allow them to self-liberate. The eighth is: through the power of such meditation, the mind spontaneously engages with the object of focus and remains without the need for intense effort. The ninth is: ultimately, there is no distraction, whether in a state of meditative equipoise or not. These are the nine ways of abiding the mind. Thirty-fifth Dharma discourse, thirty-first object of focus. ༈ །། In all instances of mind-holding, station a sentinel of mindfulness to observe whether faults such as dullness or excitement are present. If not, leave it as it is. If they are present, the faults must be remedied. Generally, the faults arise from the mind not abiding, meditation not arising, lack of moderation, not remembering impermanence and death, being swayed by the eight worldly concerns, not straightening the head, not generating genuine devotion, being overcome by laziness and idleness, and not abandoning self-grasping. As an antidote to these, generate renunciation, forcibly cut off attachment to this life, turn away from attachment to samsara, straighten the head, pray to and have devotion for the Lama Rinpoche from the depths of your heart and bones, cultivate perseverance in meditation, and it is very important to meditate on the mind of enlightenment that cherishes others more than oneself. Specifically, the methods for remedying faults in meditation are: the faults in meditation are dullness, excitement, and sinking. If there is dullness, sit in a ventilated place, whip yourself with water, or meditate on bathing. If there is sinking, slap your chest. As it is said. If awareness is dull, sit in a high place with a wide view, do abdominal exercises, straighten the spine, and with sharp awareness, fix your eyes on the distant mountain peak.
Chinese
而且用水鞭抽打并专注，也观想成那样种植。特别是观想上师在面前的虚空中，以觉性具足的力量猛烈祈请。住在凉爽的地方，并使之稀薄。缩短时间而修习。生起厌离和出离心。饮食不要过多。不要靠近火和太阳。也要猛烈地做转轮。有时走动休息，保持不舍弃正念。也修习以上所说的梵天顶髻的等持。那样做就能消除昏沉，心也能平静下来。如果散乱，就放松觉知，吃有营养的食物。进行按摩。穿暖和的衣服，尽可能地让心安住在任何一个所缘上。有时休息。如果不能控制而散乱，是散乱到非佛法的方面呢？还是散乱到佛法方面呢？如果像第一种情况那样，就观察是散乱到敌方、亲友方，还是散乱到财物纷乱的方面，无论散乱到哪里都没有意义。因为如果内心没有调伏，即使在外面战胜敌人也没有穷尽之时。如果不修持自己的证悟，即使在外面帮助亲友也没有意义。财物就像天空的彩虹一样，刹那间无常，所以思考那些也没有意义。我们进入佛的教法，不仅仅是改变身体的装束，所以要想着不让心散乱，不让它进入任何非佛法的行为，并生起正念。如果像第二种情况那样，如果心想着听闻思维的方面，或者想着成为贤善等等，像那样做了，正在做，那么也没有意义。因为：真正的佛陀教法，仅仅听闻不能成就。以及：口诵密咒与波罗蜜多，持律经藏及俱舍等等，各自的论典和宗义，不能得见光明大印。贪求生起遮蔽未见光明，以分别念守护誓言失去意义。如帝洛巴所说。如果不忆念死亡无常，不回心于轮回，被八法束缚，就不会进入贤善的行列，所以要努力断除散乱到那方面，从上师的口诀中
English
Moreover, contemplate planting in that way, even by whipping with water and focusing. In particular, contemplate the lama in the sky in front of you, and with awareness and power, make strong supplications. Stay in a cool place and make it thin. Meditate by shortening the sessions. Generate weariness and renunciation. Do not eat too much food. Do not stay near fire and the sun. Also do strong whirling. Sometimes walk and rest, just enough to not abandon mindfulness. Also do the samadhi of the Brahma crest jewel mentioned above. By doing that, dullness will be eliminated and the mind will become calm. If agitated, relax awareness and eat nutritious food. Do massage. Wear warm clothes and keep the mind as much as possible on any object of focus. Rest sometimes. If you cannot control it and it wanders, does it wander to non-Dharma aspects? Or does it wander to Dharma aspects? If it is like the first case, then examine whether it wanders to the enemy's side, the friend's side, or the side of wealth and confusion, wherever it wanders, it is meaningless. Because if the inner self is not subdued, even if you defeat enemies outside, there is no end to it. If you do not cultivate your own realization, even if you help relatives outside, it is meaningless. Wealth is like a rainbow in the sky, impermanent in an instant, so thinking about those is also meaningless. We who have entered the Buddha's teachings are not just changing the appearance of the body, so we must think that we should not let the mind wander and not let it enter any non-Dharma activities, and generate mindfulness. If it is like the second case, if the mind thinks about the aspect of hearing and thinking, or thinks about becoming wise, virtuous, and good, etc., like that, doing that, then that is also meaningless. Because: This true Buddha's teaching, cannot be accomplished by merely hearing. And: Speaking mantras and paramitas, Vinaya, Sutra, Abhidharma, etc., each with its own texts and tenets, cannot see the clear light Mahamudra. Desire arises, obscuring the unseen clear light, protecting vows with concepts, losing the meaning of samaya. As Tilopa said. If you do not remember death and impermanence, and do not turn your mind away from samsara, and are bound by the eight worldly dharmas, you will not enter the ranks of the wise, virtuous, and good, so strive to abandon wandering to that side, from the lama's instructions