Tibetan
ལྟར་འབྱུང་བ་བཞིན་སེམས་རང་མལ་དུ་གཞག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ། དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཕྲོས་པ་རྣམས་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱ་ཞིང༌། གོང་གིས་འོག་སྤྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་དེའང་བྱ། བྱིང་བ་ནི་གཉིད་མི་བྲོ་ཡང་རིག་པའི་དྭངས་ཆ་མེད་པའམ་རྨུགས་པ་ནི་གཉིད་རྨུགས་སུ་འཐིབས་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་འགྱུས་པའང་མི་ཚོར། ཉམས་བཟང་ངན་ཀྱང་ཤན་མི་བྱེད་དོ། །དེའི་གཉེན་པོར་གོང་གི་དམིགས་པ་སྤྱོད་ལམ་རྣམས་དང་རང་གི་མལ་སའི་ལོགས་སུ་བུག་པ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཚུར་རླུང་འབྱུང་བ་ལུས་ལ་བོག་བར་བྱས། བྱིང་རྨུགས་ཀྱི་རྒྱུའམ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཕན་ཆད་དུ་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པ་ཡིན་པས་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱན་སྔར་བཤགས་ཤིང༌། ཡིག་བརྒྱ་དང་རྡོར་སེམས་ཀྱི་སྒོམ་བཟླས་སྡིག་བཤགས་སོགས་ལ་ནན་ཏན་བྱ་ཞིང༌། མཆོད་རྟེན་ལ་སྐུ་ཕྱིས་དང་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་སེལ་ལོ། །ཡང་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལོགས་སུ་མི་བཙལ་བར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་དེ་རང་སེམས་སུ་ཤེས་སམ་སེམས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མ་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་སེམས་མི་ཟིན་ཀ་མེད་ཡིན། དེར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་གསུམ་འབྱུང་ཞིང་ང་ལ་སྒོམ་བྱུང་ང་རྟོགས་ལྡན་ཡིན་སྙམ་པ་འོང་ཡང༌། རྗེ་ལ་གསོལ་བ་མ་ཐེབས་ཤིང༌། །ཞེན་པ་གཏིང་ནས་མ་ལོག་ན། །སྒོམ་ཉམས་བཟང་ཡང་ཉུང་མའི་གཡོས། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་སྒོམ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པ་ལ་མོས་གུས་ཀྱི་གསོལ་འདེབས་དང་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པ་བཟློག་སྟེ་རི་ཁྲོད་འགྲིམ་པ་གལ་ཆེ་ཞིང༌། མོས་གུས་མ་སྐྱེས་པའི་སྒོམ་དེ་མགོ་མེད་ཡིན། ཞེན་པ་མ་ལོག་པའི་སྒོམ་དེ་རྐང་མེད་ཡིན། མགོ་རྐང་མེད་པའི་ལུས་དེས་ཅི་ཡང་མ་བཏུབ་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཤར་བའི་མཐུ་ལས་འདོད་ཡོན་ལ་ཞེན་པ་ལོག །ཟས་ཀྱང་ཟ་མི་དགོས། དབུགས་འགྱུ་བའང་མི་ཚོར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པའང་འདི་ཀ་ཡིན་སྙམ་པའི་དགའ་ཚོར་ཆེན་པོ་སྐྱེ། བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་འདུག་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡོང༌། ཟག་བཅས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱང་འཆར་བས་དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བྱའོ། །རྩེ་གཅིག་གི་ཉམས་འདི་ལོ་རེ་བསྐྱངས་ན་ཕྱིས་རྟོགས་པ་ཐོབ་ནས་བརྟན་པོ་ཞིག་ཡོང་བ་ཡིན། ཞི་གནས་བརྟན་པའི་ཚད་རབ་རླུང་དང་ལུས་འགྲོ་འོང་དང་ཡོད་པ་མི་ཚོར
Chinese
应当想，就像（事情）发生的那样，让心安住于其自身的位置。因此，要断定所有散乱的念头都没有意义，并一心专注于禅定。也要做上方利用下方的禅定目标。昏沉是指没有睡意，但没有觉知的清晰度，或者迟钝是指陷入昏睡状态，因此在这种状态下，甚至感觉不到念头的流动。也无法区分体验的好坏。作为对治，要做以上的目标和行为，并在自己睡觉的地方开一个洞。然后，让风从那里吹来，吹拂身体。昏沉或迟钝的原因，或者说前世的业力，是对上师和三宝的诽谤，因此要在特殊的所依面前忏悔。并努力进行百字明和金刚萨埵的修持和念诵，忏悔罪业等。通过擦拭佛塔、磕头和供养等来消除（昏沉和迟钝）。或者，不另外寻找对治昏沉和散乱的方法，而是观察它本身的本质，从而认识到它是自心，或者认识到心是离戏的空性，这样，昏沉和散乱的觉知本身就会显现为未被舍弃的智慧。这样，心就一定会被控制住。在那里，会生起乐、明、无念的三种体验，并且会产生“我修得很好，我是证悟者”的想法。但是，如果对上师没有祈请，如果对世俗的执着没有从根本上转变，那么，即使禅修体验再好，也只是少许的扰动。因此，为了培养禅修，重要的是要有虔诚的祈请，并断除对今生的执着，去到寂静的地方。没有虔诚产生的禅修是没有头的。没有断除执着产生的禅修是没有脚的。没有头和脚的身体什么也做不了。这样，由于乐、明、无念的体验生起的力量，对世俗享乐的执着就会消失。甚至不需要吃饭。也感觉不到呼吸的流动。会生起巨大的喜悦，认为这就是佛陀的意图。会对上师生起他是佛陀的坚定信念。也会显现出有漏的神通和神变等，但不要执着于此。如果坚持这种专注的体验一年，以后获得证悟后，就会变得稳定。寂止稳固的标准是感觉不到风、身体的来回移动和存在。
English
One should think, "Just as things happen, let the mind rest in its own place." Therefore, one should decisively determine that all scattered thoughts are meaningless and focus single-pointedly on samadhi. One should also practice the samadhi object that uses the above to control the below. Dullness is when there is no sleepiness, but there is no clarity of awareness, or lethargy is when one sinks into a drowsy state, so in that state, one doesn't even feel the flow of thoughts. One also cannot distinguish between good and bad experiences. As an antidote, one should do the above object and conduct, and make a hole in the side of one's sleeping place. Then, let the wind come from there and blow on the body. The cause of dullness or lethargy, or the karma from previous lives, is slandering the guru and the Three Jewels, so one should confess before a special object of refuge. And diligently practice and recite the Hundred Syllable Mantra and Vajrasattva practice, confessing sins, etc. Eliminate (dullness and lethargy) by wiping stupas, prostrating, and making offerings, etc. Or, without seeking a separate antidote to dullness and agitation, but by looking at its own essence, thereby recognizing it as one's own mind, or recognizing that the mind is emptiness free from elaboration, in this way, the awareness of dullness and agitation itself will arise as wisdom that has not been abandoned. In this way, the mind will surely be controlled. There, the three experiences of bliss, clarity, and non-thought will arise, and the thought will arise, "I have meditated well, I am an enlightened one." However, if there is no prayer to the guru, and if attachment to worldly things has not fundamentally changed, then even if the meditation experience is good, it is only a slight disturbance. Therefore, in order to cultivate meditation, it is important to have devout prayer, and to renounce attachment to this life and go to a solitary place. Meditation that arises without devotion is headless. Meditation that arises without renouncing attachment is footless. A body without a head and feet can do nothing. Thus, due to the power of the arising of the experiences of bliss, clarity, and non-thought, attachment to worldly pleasures will disappear. One doesn't even need to eat. One doesn't even feel the flow of breath. Great joy will arise, thinking that this is the intention of the Buddha. One will have a firm conviction that the guru is a Buddha. Also, contaminated clairvoyance and miraculous powers, etc., will arise, but one should not be attached to them. If one persists in this focused experience for a year, later, after gaining realization, it will become stable. The standard for stable shamatha is that one does not feel the wind, the movement of the body back and forth, and existence.
Tibetan
། འབྲིང་བརྟགས་ན་ཚོར། ཐ་མ་རླུང་འགྲོ་འོང་དང་ལུས་ཀྱི་ལྕིད་ཀྱིས་མི་གནོད་པའོ། །ཆོས་ཐུན་སོ་དྲུག་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་བརྟན་པ་བོགས་དབྱུང་བ་ནི། དང་པོར་རང་གི་མིག་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བཟང་ངན་གང་གསལ་བ་ཞིག་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད། དེ་གསལ་ནས་གཟུགས་མཐོང་ཚད་ལ་གཏད། དེ་བརྟན་པ་ན་རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་སྒྲ་དང་སྣའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་དྲི་དང་ལྕེའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རོ་དང་ལུས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རེག་བྱ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་གང་སྐྱེས་པ་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྤང་བྱའི་རྟོག་པ་ཆགས་སྡང་དུག་ལྔ་སོགས་དང༌། བླང་བྱའི་རྟོག་པ་སྦྱིན་སོགས་དགེ་བ། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་སོགས་ཡིད་ཡུལ་དུ་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་བ་ཞིག་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་དེ་བཞག་གོ་ཁ་ཅིག་སྤང་བྱའི་རྟོག་པ་དེ་ནན་གྱིས་བཀག་དགོས་ཟེར་ཡང༌། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྟོག་པ་མང་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་དཀའ་བ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བར་དེ་རང་གི་ཐོག་ཏུ་ལྷོད་ཀྱི་གློད་བཙན་གྱི་བཞག །དྲན་ཐག་མ་ཆད་པར་རྟོག་པ་འགྱུས་ཚད་འགྱུ་རུ་བཅུག །རྒྱ་ཡན་དུ་གཅིག་ཀྱང་མ་ཤོར་བར་གཅིག་སྐྱེས་གཉིས་སྐྱེས་ངོས་བཟུང༌། ཡང་ཅུང་ཟད་ངལ་བསོ། །ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་རྟོག་པ་རང་སེམས་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་སོང་ནས་རྟོག་པ་རྒྱུན་ཆད་དེ་གནས་པ་མི་རེ་བ་ཡོང༌། དེ་མ་བྱུང་བར་ད་རུང་རྟོག་པ་མང་དུ་སོང་ན་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བར་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་པས། སྔར་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་དང་ད་ལྟ་རྟོག་པ་ལ་ལྟ་བ་ཁྱད་མེད་པས་དེ་ཉིད་སེམས་འཛིན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གང་ཕྱིར་ཆགས་སོགས་དེ་ཉིད་ལ། །ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ལས་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར་དེ་བཞིན། །དེ་ཡི་དེ་དག་ལས་ངེས་འབྱུང༌། །ཞེས་དང༌། ཧེ་བཛྲ་ལས། ནགས་བུས་འཇིག་རྟེན་འཆིང་འགྱུར་ལ། །འདོད་ཆགས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར། །ཞེས་དང༌། རྒྱལ་བ་ཡང་དགོན་པས། བློ་རྣམ་རྟོག་ལ་སྡང་བྱར་མི་འཛིན་ཞིང༌། །མི་རྟོག་པ་ཆེད་དུ་མི་སྒྲུབ་པར། །དྲན་པའི་རྒྱང་སོ་ཞིག་ཚུགས་ལ་ཞོག་དང༌། །སྒོམ་ཞི་གནས་གྱི་ཐོག་ཏུ་འཁྱོལ་བ་ཞིག་ཡོང་གི །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐུན་བསྟུང་གིན་མཐུད་པ་གལ་ཆེ་ཞིང་སྒྲིམ་གློད་གཉིས་ཀྱང་སྤེལ་མར་བྱ་སྟེ། བསྒྲིམ་པ་ནི་དམིགས་པ་གང་རིག་གཅིག་ལ་གྲིམ་ཀྱིས་བསྒྲིམས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཡེངས་སུ་མི་འཇུག་ཁ
Chinese
中间观察感受，最后风的来往和身体的沉重不会造成妨碍。这是第三十六个法门。第三，稳固增长的方法是：首先，将意识专注在自己眼界中显现的任何清晰的景象上，无论是好是坏。当它清晰后，专注于所能见到的所有景象。当它稳固时，将专注放在耳界中显现的声音、鼻界中显现的气味、舌界中显现的味道、身界中显现的触觉以及意界中显现的任何事物上。特别地，对于应断除的念头，如贪嗔等五毒；对于应采纳的念头，如布施等善行；以及对于非善非恶的念头等等，将意识专注在心中生起的任何念头上。有些人说必须严厉禁止应断除的念头，但这样做会增加念头，难以生起禅定。因此，无论生起什么念头，都不要将念头视为过错，而是在念头本身上放松，既不放纵也不压制。在不失去正念的情况下，让念头随其自然地流动。不要让任何一个念头失控，要识别每一个生起的念头。然后稍微休息一下。再次这样修习，念头就会成为心识的支撑，念头就会停止，这是意想不到的。如果这种情况没有发生，念头仍然很多，不要将其视为过错，而要保持不散乱。这样，以前看待事物的方式和现在看待念头的方式没有区别，因此它本身就变成了心识专注的极致。如《经庄严论》中所说：因为贪等就在那里，如理作意就在那里，因此从中解脱，就像那样，从中确定解脱。以及《喜金刚》中所说：森林之火束缚世间，而贪欲本身就是解脱。以及嘉瓦扬衮巴所说：不要将智慧的念头视为敌人，不要特意去追求无念，竖起正念的篱笆，禅修就会在止观的基础上得以实现。这就是所说的意义。而且，持续不断地修习非常重要，收紧和放松两者也要交替进行，收紧是指将专注力集中在一个所缘上，一丝不苟地收紧，片刻也不允许散乱。
English
The middle observes the feeling, and finally the coming and going of the wind and the heaviness of the body will not cause hindrance. This is the thirty-sixth Dharma teaching. Third, the method of increasing stability is: First, focus your awareness on any clear image that appears in your field of vision, whether good or bad. When it is clear, focus on all the images that can be seen. When it is stable, focus on the sound that appears in the ear realm, the smell that appears in the nose realm, the taste that appears in the tongue realm, the touch that appears in the body realm, and whatever arises in the mind realm. In particular, for thoughts that should be abandoned, such as the five poisons of attachment and aversion; for thoughts that should be adopted, such as generosity and other virtues; and for thoughts that are neither virtuous nor non-virtuous, focus your awareness on any thought that arises in the mind. Some say that thoughts that should be abandoned must be strictly prohibited, but doing so will increase thoughts and make it difficult to generate samadhi. Therefore, no matter what thought arises, do not regard the thought as a fault, but relax on the thought itself, neither indulging nor suppressing it. Without losing mindfulness, let the thoughts flow naturally. Do not let any thought get out of control, and identify each thought that arises. Then rest for a while. Practicing in this way again, the thought will become the support of the mind, and the thought will cease, which is unexpected. If this does not happen and there are still many thoughts, do not regard it as a fault, but maintain non-distraction. In this way, there is no difference between the way of looking at things before and the way of looking at thoughts now, so it itself becomes the ultimate of mind concentration. As stated in the Ornament of the Sutras: Because attachment and so on are there, appropriate attention is there, therefore liberation from it, just like that, definitely arises from it. And as stated in the Hevajra: The fire of the forest binds the world, and desire itself is liberation. And as stated by Gyalwa Yang Gonpa: Do not regard the thoughts of wisdom as enemies, do not deliberately pursue non-thought, erect the fence of mindfulness, and meditation will be realized on the basis of calm abiding. This is the meaning of what is said. Moreover, it is very important to practice continuously, and tightening and loosening should also be alternated. Tightening means focusing on one object of focus, tightening meticulously, and not allowing distraction for even a moment.