Tibetan
་ཁོ་ན་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡེངས་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཞག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་སུམ་ཅུ་པ། དམིགས་པ་ཉེར་བདུན་པའོ།། ༈ །།ཡང་རྟོག་པ་མང་པོ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བྱུང་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བར་རྟོག་པ་ཁོ་རང་ཇི་ཙམ་འགྱུ་ནུས་པ་འགྱུས་ཤིག་སྙམ་དུ་དགའ་བ་བསྒོམས་ལ་འགྱུས་ཚད་དྲན་པས་རྒྱ་ཡན་དུ་མ་ཤོར་བར་ངོས་བཟུང་སྟེ་གཞི་མེད་དུ་བཞག་པས་རྟོག་པ་རང་སེམས་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་སོང་ནས་གཞི་མེད་དུ་གྲོལ་ཏེ་གནས་པ་སྐྱེའོ། །འདི་དག་གི་སྐབས་སུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་ཡེངས་པར་ཁབ་མིག་ཏུ་སྐུད་པ་འཛུད་པ་ལྟ་བུའམ། རལ་སྐོར་མཁན་གཡུལ་དུ་འཇུག་པ་ལྟ་བུ། སེམས་ཉིད་གཡོ་འགུལ་མེད་ཅིང་ཅི་དགར་གཏོང་བ་གཟིངས་ཐོག་ནས་འཕུར་བའི་བྱ་ལྟ་བུའམ་རྒྱ་མཚོ་རླབས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བ་ཁྱུང་རྣམ་འཕང་གཅོད་པའམ་མཁས་པ་གླང་པོ་ཆེ་སྐྱོང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ་འདི་རྣམས་ཞི་གནས་ཀྱི་སྐབས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱའོ། །འདི་དག་གི་སྐབས་སུའང་བདག་གིས་སེམས་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་འཕན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་དངོས་ཀྱི་ཚེ་དྲན་པའི་སོ་པ་བཀོད་དེ་ཅི་ཁོ་བོའི་སེམས་གནས་སམ་མི་གནས། བྱིང་ངམ་རྒོད་སྙམ་དུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཞིབ་ཏུ་བརྟགས་པས་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པར་མཐོང་ན་དེ་ཉིད་ལས་མི་སྒུལ་བར་བཞག །གལ་ཏེ་མི་གནས་པར་བྱིང་རྒོད་གང་རུང་གི་སྐྱོན་འདུག་ཚེ་སྐྱོན་སོ་སོར་བསལ་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །ཐབས་ནི་ཞལ་ལས་ཤེས་སོ། །སྒོམ་པ་དེ་ཡང་ཐོག་མར་དབུགས་ཐེངས་རེ་ལ་ཐུན་རེ་ཙམ་དེ་ནས་རིམ་པས་ཐུན་རིང་དུ་གཏོང་པ་མ་གཏོགས་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་རྒྱུན་བསྲིངས་ན་དམིགས་པ་རྣམས་འདྲེས་ཤིང་ཉོགས་ཏེ་སྐྱིད་ལུག་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པས་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཐུན་ཐུང་ལ་གྲངས་མང་བ་གསལ་དངས་ངར་དང་བཅས་པའི་ངང་ནས་ངལ་གསོ་ཞིང་ཡང་ཡང་མུ་མཐུད་དེ་སྒོམ་དང་འཁོན་གྱེས་སུ་མ་སོང་བར་འཕྲོས་གཤིན་པོས་སེམས་བྲོད་ཁ་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་གལ་ཆེའོ། །ཆོས་ཐུན་སོ་གཅིག་པ། དམིགས་པ་ཉེར་བརྒྱད་པའོ།། ༈ །།དེ་ལྟར་མ་ཟིན་པ་ཟིན་པར་བྱེད་པའི་མན་ངག་བསྒོམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་པ་གསུམ་རིམ་གྱིས་འཆར་ཏེ། དང་པོར་དམིགས་པ་ལ་སེམས་དམ་དུ་མ་གནས་པ་འདི་པ་ཞིག་ཡོད་དེ་སྣ་ཟིན་ཙམ་ཡིན། དེ་ནས་རིག་པ་བག་ཙམ་དངས་ཙ་ན་རྟོག་པ་སྔར་བས་མང་དུ་སོང་བ་འདྲ་ཞིག་བྱུང་ན་དེ་མང་དུ་སོང་བ་མིན། སྔར་ཕན་ཆད་མ་བསྒོམས་པས་རྣམ་རྟོག་བྱུང་ཡང་མ་ཚོར། ད་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་སྟེ་རིག་པ་དངས་པས་ཚོར་བ་ཡིན། དེ་ལ་རྟོག་པའི་སྣམ་བསྐྱིལ་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པར་བཞག་པས་རྟོག་པ་འོག་འགྱུ་ལ་མི་འཆོར་བར་སྐྱེས་ཚད་ངོས་ཟིན། ཐུན་བསྟུང་མ་དགོས་པར་རིག་པ་སྦུན་སི་ལི་ལིར་འགྲོ་བ་འདྲ་ཞིག་འདུག་ཀྱང་སྒོམ་གྱི་རྒྱུན་དེ་མ་ཆད་པར་བྱུང་ན་གནས་པ་དང་པོ་རི་གཟར་གྱི་ཁ་ནས་ཆུ་འབབ་པ་འདྲ་ཟེར་བ་ཡིན། རི་གཟར་གྱི་ཆུ་རྦ་ཀློང་དང་བཅས་འབབ་པ་དེའི་གསེབ་ཏུ་རང་རེ་ཚུད་ནས་ཁྱེར་བ་འདྲ་ཞིག་བྱུང་ན་མིན། དེ་ལ་གལ་མེད་དུ་ལྟ་བ་འདྲ་ཞིག་འདུག་ན་ཡིན། དེ་ལ་ལྟ་ལུགས་གོང་ལྟར་བྱས་པས་རྣམ་རྟོག་དེ་ཕྲ་ཉལ་གྱི་སོང་ནས་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་འགྲོ། སྐབས་སྐབས་སུ་རྟོག་པ་རེ་ཏོལ་ཏོལ་གྱི་འབྱུང་ཡང་རྒྱུན་མི་འབྲེལ་བར་རྡོ་ཚན་ལ་ཁ་བ་བབ་པ་ལྟར་ཡལ་འགྲོ། རྟོག་པ་ཙམ་འགྱུས་སྤུ་རིས་དང་གྲངས་སུ་ཐེབས་པ་ཡོད་ཞིང་རང་གི་སྒོམ་རྒྱུན་དེ་ན་རེ་རེ་འགྲོ་བ་འདྲ་ཞིག་བྱུང་ན་གནས་པ་བར་པ་ཆུ་ཀླུང་དལ་གྱིས་འབབ་པ་ལྟ་བུ་ཟེར། དེའང་རང་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ཏུ་འདུག་ནས་དེའི་འབབ་ལུགས་ལེགས་པོ་མི་མཐོང་བ་འདྲ་ན་མིན། རྩར་འདུག་ནས་མཐོང་བ་འདྲ་ན་ཡིན། དེ་ལ་གོང་བཞིན་བསྐྱངས་པས་ཕྲ་རགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ཆད་དེ་མི་རྟོག་པའི་ངང་ལ་མེ་རེ་གནས། ལུས་བདེ་བའམ་ཡོད་དུ་མེ་ཚོར། རླུང་འགྲོ་འོང་འགགས་པའམ་མི་ཚོར། སེམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ལ་ཆམ་ཆམ་འགྲོ། །རྗེས་ཐོབ་ཏུའང་ལེགས་པར་མ་དཔྱད་ན་ཡུལ་གྱི་སྤུ་རིས་མི་ཟིན། རྣམ་གཡེང་ལ་བློ་མི་འཇུག་བརྗེད་ངས་ཆེར་སོང་བ་འདྲ་བ། མ་བསྒོམས་ཀྱང་སྒོམ་དུ་ཆམ་ཆམ་འགྲོ་བ། དྭངས་ཆ་ཡོད་པ་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་དྭངས་པའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་ཉམས་ལ་ཁ་གཏིང་མེད་པ་གསལ་མེ་རེ་བ་བྱུང་ན་གནས་པ་ཐ་མ་མི་གཡོ་བ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་བྱ་བ་ཡིན། དེའང་མུན་ནང་གི་རྒྱ་མཚོ་འདྲ་ན་མིན། ཉིན་བར་གྱི་རྒྱ་མཚོ་འདྲ་ན་ཡིན། འདི་བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་ཡིན་པས་ཡུན་བསྲིངས་ན་མངོན་ཤེས་སོགས་འཆར་ཞིང་བདེན་པ་མཐོང་བའི་རྟེན་བྱེད་དོ། །གནས་པ་གསུམ་པོ་དེ་གང་སྐྱེས་འདུག་ཙ་ན་ངོ་སྤྲད་པས་རང་ངོ་ཤེས། ཕྲོད་ཁ་རྙེད། སྒྲོ་འདོགས་ཆོད། མ་སྐྱེས་པར་ངོ་སྤྲད་ན་དེ་འདོད་ནས་ཉམས་ལེན་འཆུགས། གནས་པ་དང་པོ་དེས་ཆུང་གྲུལ་མི་ཐུབ། ཁྲིད་ཐེངས་གཅིག་ལ་ཐ་མའང་གནས་པ་བར་པ་ཙམ་མ་སྐྱེས་པའི་ཐབས་མེད། དེ་གཉིས་སྐྱེས་ནས་མཐའ་མ་གསུམ་པ་མ་སྐྱེས་ན་ཟིན་པ་བརྟན་བྱེད་ཀྱི་མན་ངག་སྒོམ་དགོས་པས། ཉམས་འདི་དག་ཀྱང་ཐོག་མར་སྐྱེ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱུང་དྲིས་ནས་ལན་དང་ལྟག་བསྟུན་སྐྱོན་སེལ་བ་དང་བོགས་འདོན་ལུགས་མ་སྟོན་པ་
Chinese
应当一心不乱地专注于此。第三十讲，第二十七个目标。༈。如果产生许多连续不断的念头，不要将此视为过错，而是观想喜悦，心想念头能生起多少就让它生起。以正念觉知念头生起的程度，不要让它放纵，要认识到它的基础，安住在无根之中，如此念头便成为心之所系的所依，在无根中解脱，从而生起安住。在这些时候，一刹那也不要散乱，如同穿针眼一般，或者像勇士投入战场一般。心性不动摇，随心所欲地放任自如，如同从船上起飞的鸟儿，或者像远离波浪的海洋一般，远离勤作，如同鹏鸟展翅高飞，或者像智者驯服大象一般，这些都应在修习止的时候进行。在这些时候，也要树立“我应当摄持心”的意念，并在实际行动中安排正念的哨兵，仔细观察自己的心是否安住，是否沉没或掉举。如果发现心安住，就不要动摇它。如果发现心不安住，有沉没或掉举的过失，就要努力采取措施消除这些过失。方法可以从上师处得知。禅修也应首先每次呼吸修一小段时间，然后逐渐延长，如果一开始就长时间持续，目标就会混淆和混乱，产生不适的过失。因此，初学者应以简短而次数多、清晰明了、充满活力的方式进行，在休息的同时，不断地重复，不要让禅修和烦恼分开，努力通过后续的修习来激发内心的喜悦，这一点非常重要。第三十一讲，第二十八个目标。༈。如此，依靠修习使未把握的得以把握的窍诀，次第生起三种安住。首先，有一种心没有牢固地安住在目标上的情况，这只是一种初步的把握。然后，当觉性稍微清晰时，似乎会产生比以前更多的念头，但这并不是念头增多了。以前没有禅修时，即使产生了分别念也没有察觉。现在，心安住下来，觉性清晰了，所以能察觉到。对于此，念头的...
English
One should focus single-mindedly without distraction. Thirtieth session, twenty-seventh object. ༈. Furthermore, if many thoughts arise continuously, do not regard this as a fault. Instead, cultivate joy, thinking, "Let thoughts arise as much as they can." With mindfulness, recognize the extent to which they arise, without letting them run wild. By placing them without a basis, the thoughts become a support for holding the mind itself, and by dissolving into the groundlessness, abiding arises. During these times, do not be distracted for even a moment, like threading a needle, or like a warrior entering battle. The nature of mind is unwavering, and letting it go as it pleases is like a bird flying from a ship, or like an ocean free from waves. Free from effort, like a garuda soaring through the sky, or like a wise person training an elephant. All of these should be done during all times of shamatha. During these times as well, with the intention of "I shall hold the mind," and in actuality, station a sentinel of mindfulness, carefully examining whether my mind is abiding or not abiding, whether it is sinking or agitated. If you see that the mind is abiding peacefully, leave it without disturbing it. If it is not abiding, and there is a fault of sinking or agitation, strive to apply methods to eliminate each fault. The methods can be learned from the guru. The meditation should also initially be done in short sessions, one session for each breath, and then gradually lengthen the sessions. If you continue for a long time from the beginning, the objects will become mixed and confused, and there will be a fault of becoming uncomfortable. Therefore, beginners should do short sessions with many repetitions, in a clear, bright, and energetic manner, resting while continuously repeating, without letting meditation and affliction become separate. It is important to strive to generate joy in the mind through subsequent practice. Thirty-first session, twenty-eighth object. ༈. Thus, relying on the practice of the instructions for grasping what has not been grasped, three abidings arise in succession. First, there is a state where the mind does not firmly abide on the object, which is just a slight grasp. Then, when awareness becomes slightly clearer, it seems that more thoughts arise than before, but this is not that the thoughts have increased. Previously, without having meditated, even if conceptual thoughts arose, you did not notice them. Now, having placed the mind evenly and awareness being clear, you are aware of them. Regarding this, the spreading out of thoughts...
Chinese
不跟随之后，安住于此，念头不落入下流，生起之量得以确认。无需缩短时间，觉性似乎如细丝般流动，但若禅修的持续不断，则称为第一种安住，如从陡峭山崖倾泻而下的流水。若我们身处山崖流水之中，被其裹挟，则不然。若对此视若无睹，则可以。若如前观察，则念头变得微细，进入无念状态。有时会突然生起念头，但不会持续，如雪落在石头上般消逝。念头仅仅动摇，便会产生分别和数量，若自己的禅修如涓涓细流般进行，则称为第二种安住，如河流缓慢流淌。若感觉距离遥远，无法清晰看到其流动方式，则不然。若靠近观察，则可以。若如前修持，则粗细念头断绝，在无念状态中明亮地安住。身体感到舒适或存在，气息的出入停止或不觉知。心在舒适、清晰、无念中流畅运行。后得位中，若不善加观察，则无法把握对境的细节。心不投入散乱，似乎变得健忘。即使不禅修，也能流畅地进入禅修状态。若体验到一种清澈，如无云晴空的中心，没有深度和表面，明亮而清晰，则称为第三种安住，如不动摇的海洋。若如黑暗中的海洋，则不然。若如白昼的海洋，则可以。这是禅定的正行，若长期修持，则会生起神通等，成为证悟真理的基础。当这三种安住中的任何一种生起时，通过介绍，便能认识自性。找到线索，断除增益。若在未生起时介绍，则会因渴望而导致修持错误。第一种安住无法阻止细小的烦恼。一次传授，最终也无法避免生起第二种安住。若已生起前两种，而未生起第三种，则需要修持稳固把握的窍诀。因此，对于这些体验，首先询问如何生起，然后根据回答进行纠正和提升，而不展示方法。
English
Without following after, remaining in that state, thoughts do not fall into the lower currents, and the measure of arising is confirmed. Without needing to shorten the sessions, awareness seems to flow like a fine thread, but if the continuity of meditation is unbroken, then it is called the first abiding, like water flowing from the face of a steep cliff. If we are caught in the midst of that cliff's flowing water, being carried away by it, then it is not right. If one regards it as unimportant, then it is acceptable. If one observes in the manner described above, then thoughts become subtle and enter a state of non-thought. Occasionally, thoughts arise abruptly, but they do not continue, vanishing like snow falling on a rock. The mere movement of thoughts gives rise to distinctions and numbers, and if one's meditation flows like a gentle stream, then it is called the intermediate abiding, like a river flowing slowly. If it seems far away, and one cannot clearly see its manner of flowing, then it is not right. If one is close and can see it, then it is acceptable. If one cultivates in the manner described above, then coarse and subtle thoughts cease, and one abides brightly in a state of non-thought. The body feels comfortable or one is aware of its existence, the movement of breath stops or one is unaware of it. The mind flows smoothly in comfort, clarity, and non-thought. In the post-meditation state, if one does not examine well, one cannot grasp the details of objects. The mind does not engage in distraction, and one seems to become forgetful. Even without meditating, one smoothly enters a state of meditation. If one experiences a clarity, like the center of a clear, cloudless sky, without depth or surface, bright and clear, then it is called the final abiding, like an unmoving ocean. If it is like an ocean in the dark, then it is not right. If it is like an ocean in the daytime, then it is acceptable. This is the main practice of meditation, and if one practices it for a long time, then clairvoyance and other abilities will arise, and it will become the basis for seeing the truth. When any of these three abidings arise, by introducing them, one will recognize one's own nature. One will find the thread, and cut off superimpositions. If one introduces them before they have arisen, then one will be mistaken in practice due to desire. The first abiding cannot prevent small afflictions. In a single transmission, it is impossible to avoid the arising of at least the intermediate abiding. If the first two have arisen, but the final third has not, then one must meditate on the instructions for stabilizing what has been grasped. Therefore, for these experiences, one should first ask how they arise, and then, based on the answers, correct and improve them, without showing the method.