Tibetan
ཅི་ཕན་གཤེས་ཅི་ཕན། །དེ་ཚེ་བསོད་ནམས་གཅིག་སྐྱབས་ན། །དེ་ཡང་བདག་གིས་མ་བསྟེན་ཏོ། །ཞེས་དང༌། དཀའ་བ་མང་པོས་བསྒྲུབས་པ་ཡི། །ཟས་དང་གོས་ཀྱིས་བསྐྱངས་པའི་ལུས། །ཁྱོད་དང་མི་འགྲོགས་བྱ་ཁྱིས་ཟ། །ཡང་ན་འབར་བའི་མེ་ཡིས་འཚིག །ཡང་ན་ཆུ་ཡི་ནང་དུ་འདྲུལ། །ཡང་ན་ས་ཡི་དོང་དུ་སྦ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཆོས་ཐུན་དང་དམིགས་ཐུན་གཉིས་པའོ།། ༈ །།འཆི་ཚུལ་དངོས་ཀྱང་མེ་ཆུ་དུག་མཚོན་གཟའ་སོགས་ཀྱིས་གློ་བུར་དུ་འཆི་བའམ་ཡང་ན་འགའ་ཞིག་ཡུན་རིང་ནད་ཀྱིས་བཏབ་རིམ་གྲོ་སྨན་དཔྱད་བྱས་ཀྱང་མ་ཕན་ལུས་སེམས་བཟོད་གླགས་མེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནོན། །གཏམ་གྱི་ཤེད་ཤོར། ཟས་ཀྱིས་ཕན་ཡང་དང་ཁར་མི་འགྲོ། །སྐོམ་འཐུང་འདོད་ཀྱང་སྨན་པས་བཀག །ཨ་ན་ཧུ་ཁྱུའི་སྒྲ་འབྱིན། ནུབ་གཉིད་མི་ཡོང༌། ཉིན་དབང་མེད་དུ་འཐིབས། མལ་གྱི་ཐ་མར་ཉལ། ཟས་ཀྱི་ཐ་མ་ཁར་སྙོད། གཏམ་གྱི་ཐ་མ་འོར་སྐྱེད་བྱེད། གདོང་ལ་རྡུལ་ཆགས་གོས་ལ་ནོམ་ནོམ་འཇུ། ས་འོག་ཏུ་ལྷུང་བ་སྙམ་བྱེད། །དབུགས་ཁ་ནས་བཤོ་ཞིང་ཕྱིར་ལྡོག་པ་མེད་པར་མིག་སྐྱ་ལོག་གེར་ཤི །ལུས་དེ་དུར་ས་ཞིག་ཏུ་བསྐྱལ། ལུས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་དེ་རང་གིས་བསགས་པའི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བར་དོར་དབང་མེད་འཕྱོ། །ལས་དབང་གིས་ཕྱི་མའི་སྐྱེ་གནས་འཛིན་ནོ། །དེའང་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་འདོར། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དུ་ནི་འགྲོ། །སྐྱེས་ཆེན་པོས་ནི་འདེགས། མུན་པ་ཆེན་པོར་ནི་ཞུགས། ཕ་མ་ཕུ་ནུ་སྲིང་མོ་བུ་བུ་མོས་ནི་བསྐོར། དབུགས་ནི་ཆད། ནོར་རྣམས་ནི་བགོ་བཤའ་བྱེད་ཟེར། །ཀྱི་ཧུད་ཕ་ཀྱི་ཧུད་མ་ཀྱི་ཧུད་བུ་ཞེས་ནི་ཟེར། སྐྲ་ནི་བཤིག །དེའི་ཚེ་ཆོས་མ་གཏོགས་སྐྱབས་དང་གནས་དང་དཔུང་གཉེན་གཞན་མེད་དོ། །དེའི་དུས་ན་ཆོས་ནི་གླིང་དང་མགོན་དང་གནས་དང་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་བྱོན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རྟག་པས་ཐུགས་བརྒྱུད་བསྐུལ་ཚེ་འདི་བློས་བཏང་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་མཛད་པས་དོན་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པས། ཇོ་བོ་རྗེ་དང་ལོ་ཆེན་རིན་བཟང་དང༌། ཆག་ཁྲི་མཆོག །ཨ་མེས་བྱང་ཆུབ་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ། འཛེང་སྒོམ་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་མཚན། པོ་ཏོ་བ། ཁ་རག་པ་སོགས་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་དུ་མ་མི་རྟག་པས་ཐུགས་རྒྱུད་བསྐུལ་ལོང་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་མཛད་པས་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པ་ཡིན། རང་རེ་རྣམས་ཟས་གོས་ཡོད་པས་མི་ཆོག་ལེགས་པ་ཞིག་དགོས་ནོར་ལ་བེད་སྤྱོད་རྒྱུ་ཡོད་པས་མི་ཆོག་ཕུགས་ཐེས་དགོས
Chinese
有何用啊有何用！那时若有福德可作救护，我也未曾依止啊！如是说。以众多苦行所成就的，以饮食衣服养育的身体，不与你同行，将被鸟犬所食，或者被燃烧的火焰所焚，或者在水中腐烂，或者被埋在土坑中。如是说。这是法类和观修的第二部分。 ༈ 死亡的方式，要么被火、水、毒药、兵器、星曜等突然夺去生命，要么有些人长期被疾病缠身，即使进行仪轨、医药治疗也无济于事，身心被难以忍受的痛苦所压迫。说话的力气消失，食物有益也难以下咽。想喝水却被医生阻止。发出“啊那呼呼”的声音。晚上无法入睡，白天不由自主地昏沉。躺在床的末端，把最后的食物送入口中，最后的谈话是胡言乱语。脸上沾满灰尘，衣服上沾满污垢。感觉自己要掉入地下。从口中呼出气息，无法返回，眼睛翻白而死。将尸体送到坟地。与身体分离的心识，不由自主地随着自己所积累的业力在中阴界漂泊。因业力而执取来世的生处。对此，经中说：将要舍弃这个世间，将要前往另一个世间，大士们将会抬起，进入大黑暗中，父母兄弟姐妹儿女们将会围绕，气息将会断绝，财产将会被瓜分。会说“可怜的父亲，可怜的母亲，可怜的孩子”。头发会被拔掉。那时除了佛法，没有其他的救护、处所和亲友。那时佛法将会成为洲渚、怙主、处所和导师。如是说，将会变成那样。此外，以前的圣贤们也因无常而策励自心，舍弃今生，以修行作为核心，从而使二利达到究竟。如乔沃·杰（Atiśa，约982-1054），洛钦·仁桑（Rinchen Zangpo，958-1055），恰克·赤钦（Chakri Chenpo），阿弥·绛曲协饶多吉（Amé Jangchub Sherab Dorje），增贡·旺秋嘉参（Zenggom Wangchuk Gyaltsen），博多瓦（Potowa，1031-1105），喀喇巴（Kharakpa）等众多智者和成就者，因无常而策励自心，不懈地修行，从而获得了成就。我们这些人，有了饮食还不够，还需要更好的；有了可以使用的财产还不够，还需要有积蓄。
English
What's the use, what's the use! At that time, if there was merit to rely on for protection, I didn't rely on it! Thus it is said. This body, achieved through many hardships, sustained by food and clothing, will not go with you, it will be eaten by birds and dogs, or burned by a blazing fire, or rot in the water, or be buried in a pit in the ground. Thus it is said. This is the second part of the Dharma session and meditation session. ༈ The actual way of dying is either being suddenly killed by fire, water, poison, weapons, planets, etc., or some are afflicted by long-term illnesses, and even if rituals and medical treatments are performed, they are of no help, and the body and mind are oppressed by unbearable suffering. The strength to speak is lost. Food is beneficial but difficult to swallow. One wants to drink water but is stopped by the doctor. Sounds of "Ah na hu khu" are emitted. One cannot sleep at night, and one involuntarily becomes drowsy during the day. One lies at the end of the bed, puts the last food into one's mouth, and the last words are nonsensical. Dust accumulates on the face, and dirt sticks to the clothes. One feels as if one is falling underground. The breath is exhaled from the mouth and cannot return, and the eyes roll back and one dies. The body is taken to a graveyard. The mind, separated from the body, involuntarily wanders in the bardo following the karma it has accumulated. Due to karmic force, it takes hold of the place of rebirth in the next life. In this regard, the sutra says: "This world will be abandoned, one will go to the other world, great beings will lift one up, one will enter into great darkness, parents, siblings, sons and daughters will surround one, the breath will be cut off, and the wealth will be divided." They will say, "Alas, father, alas, mother, alas, child." The hair will be pulled out. At that time, there is no other refuge, place, or friend except for the Dharma. At that time, the Dharma will become an island, a protector, a place, and a teacher. Thus it is said, it will become like that. Furthermore, the holy beings of the past also encouraged their minds due to impermanence, abandoned this life, and made practice the essence, thereby perfecting the two benefits. Such as Jowo Je (Atiśa, c. 982-1054), Lochhen Rinchen Zangpo (958-1055), Chakri Chenpo, Amé Jangchub Sherab Dorje, Zenggom Wangchuk Gyaltsen, Potowa (1031-1105), Kharakpa, and many other wise and accomplished beings, encouraged their minds due to impermanence, practiced diligently, and thereby attained siddhis. We, having food and clothing, are not satisfied, we need something better; having wealth to use is not enough, we need to accumulate it.
Tibetan
། བྱས་ཀྱང་རུང་མ་བྱས་ཀྱང་རུང་བའི་ཆོས་དེ་འཆི་བ་སྙིང་གཟེར་ལ་བྱེད་པར་སྣང༌། ཤེས་པ་རྣལ་དུ་ཡོད་བྱས་ན་ཅིའང་ཨང་བསམ་ནས་བླ་མ་གོང་མའི་རྣམ་ཐར་ལ་སློབ་པ་གལ་ཆེ། དེས་ན་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང་ཆོས་ཚིག་གཅིག་སྟོན་པའི་དགེ་བཤེས་གྲོགས་སུ་བཟང༌། ཕོ་བྲང་སྐྱེད་ཚལ་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་སོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ལས་ས་རྡོའི་སྤྱིལ་པོར་སྒོ་གསུམ་མི་དགེ་བས་དབེན་པར་བསྡད་ན་གནས་བཟང༌། ནོར་ཇི་ཙམ་འཛོམ་པ་ལས་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་ནོར་དུ་ཆེ་བས་ལག་ཏུ་བླང་བ་གལ་ཆེ། དེས་ན་ནམ་འཆི་ཆ་མེད་བསམས་ལ་བློ་སྣ་བསྟུངས། སྐྱོ་ཤས་བསྐྱེད། ལོང་མེད་ཀྱི་བསམ་པ་དྲག་པོས་ཉིན་མཚན་དགེ་སྦྱོར་གྱི་དུས་འདའ་ཞིང་དགོས་མེད་ཀྱི་བློ་སྣ་ཐུང་སྦུད་ཀྱི་མ་སོང་བར་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་སྒོམ་པ་གལ་ཆེ་ཞིང་འཆི་བ་མི་རྟག་པའི་གོ་བ་དང་ངེས་ཤེས་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་དགོས་མེད་ཀྱི་བློ་མི་སྐྱེ། དེ་མ་སྐྱེས་ན་དགེ་སྦྱོར་ལ་བརྩོན་པ་མི་བྱེད་པར་ལེ་ལོར་ལུས་འགྲོ་བས་དགེ་སྦྱོར་ཡོང་མ་ཡོང་འདི་ལ་རག་ལས་སོ། །མདོར་བསྡུས་ནས་བསྒོམ་བྱ་ནི། སྐྱེས་པའི་ཐ་མ་འཆི་བ་མ་གཏོགས་མེད། དེའང་ནམ་འཆིའི་ཆ་མ་མཆིས་ཤི་ཆ་ཆོས་མ་གཏོགས་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་སྙམ་ཞིང་སྐབས་ཙ་ན་རང་ནད་ཀྱིས་བཏབ་སྟེ་ཤི་ཕུང་པོ་དུར་ཁྲོད་དུ་བསྐྱལ་ཏེ་ཀེང་རུས་སུ་གྱུར་རྣམ་ཤེས་བྱ་སྤུ་རླུང་ཁྱེར་ལྟར་དབང་མེད་དུ་འཕྱོ་བ་ལ་སེམས་གཏད་དེ། སྐྱོ་ཤས་དང་ལོང་མེད་ཀྱི་བློ་སྣ་ཐུང་སྦུད་པ་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་དང་དམིགས་ཐུན་གསུམ་པའོ། ༈ །གསུམ་པ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསམ་པ་ནི། །དེ་ནས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་བསམ་པར་བྱ་དགོས་པས། སྦྱིར་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་ལས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ལས་བརྒྱ་བ་ལས། ལས་བརྒྱ་བ་ལས། ལས་རྣམས་ཀྱང་ནི་སྣ་ཚོགས་ལས། །དེ་ཡིས་འགྲོ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་བྱས། ཞེས་དང༌། སྙིང་རྗེ་བད་དཀར་ལས། འཇིག་རྟེན་ནི་ལས་ཀྱིས་བྱས་པ་ལས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ལས་ཀྱིས་བྱས་པ་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ། ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའོ། །ཞེས་དང༌། མཛོད་ལས། ལས་ལས་འཇིག་རྟེན་སྣ་ཚོགས་སྐྱེས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ལས་དེའང་སེམས་པའི་ལས་དང་བསམ་པའི་ལས་གཉིས་སུ་འདུ་ཞིང་དེའང་ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་ལས་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། །དེ་ནི་སེམས་པ་ངང་དེས་བྱས། སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ཏེ། དེས་བསྐྱེད་ལུས་དང་ངག་གི་ལས། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའང་ཚེ་འདིར་བདེ་སྡུག་ཅི་སྣང་བ་དེ་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་དགེ་མི
Chinese
即使做或不做，那法也像是死亡的心脏病。如果意识清醒，思考着“什么都不要紧”，学习上师的传记非常重要。因此，相比于转轮王，一位能讲述一句佛法的善知识更适合做朋友。相比于用宫殿、花园、七宝等装饰，住在远离身口意三门不善业的土石茅屋里更好。相比于积累多少财富，拥有少欲知足之心更为重要，因此抓住这一点非常重要。因此，要想着不知道什么时候会死，收敛心神，生起厌离心，以强烈的紧迫感日夜精进修行，不要让无意义的念头白白浪费时间，观修死亡无常非常重要，如果内心没有生起对死亡无常的理解和定解，就不会生起无意义的念头。如果没有生起无意义的念头，就不会努力修行，而是会变得懒惰，所以能否修行成功取决于此。简而言之，要观修的是：出生的终点就是死亡。而且，不知道什么时候会死，死亡时除了佛法之外，什么也帮不上忙，这样想着，有时被自己的疾病击倒而死亡，尸体被送到墓地，变成骨架，意识像鸟毛被风吹走一样无助地飘荡，要专注于此，生起厌离心和紧迫感。这是第三个法会和禅修会。接下来是思考业果。之后，必须思考业果。一般来说，一切苦乐都依赖于业力而产生。《业百偈》中说：业有种种，因此众生有种种。以及《大悲白莲经》中说：世界是由业所造，由业所化。众生是由业所造，由业的因所生，由业所分别。以及《俱舍论》中说：由业生出种种世界。因此，业可以归纳为思业和思已业两种，也可以归纳为身语意三业。那是心所造作的，心是意业，它产生身语之业。如是说。因此，今生所显现的苦乐，都是前世所造的善恶
English
Even if done or not done, that Dharma seems like a heart disease of death. If consciousness is clear, thinking "nothing matters," it is very important to study the biographies of past lamas. Therefore, rather than a universal monarch, a virtuous friend who can teach a single word of Dharma is better. Rather than decorating with palaces, gardens, and the seven precious things, it is better to live in a mud hut away from the three doors of non-virtue. Rather than accumulating wealth, contentment and knowing enough is a greater treasure, so it is very important to grasp this. Therefore, thinking that one does not know when one will die, restrain the mind, generate renunciation, and with a strong sense of urgency, spend day and night in virtuous practice, without letting meaningless thoughts waste time, it is very important to meditate on death and impermanence, and if understanding and certainty of death and impermanence are not born in the mind, meaningless thoughts will not arise. If meaningless thoughts do not arise, one will not strive in virtuous practice but will become lazy, so whether or not virtuous practice succeeds depends on this. In short, what is to be meditated on is: the end of birth is nothing but death. Moreover, one does not know when one will die, and at the time of death, nothing but Dharma can help, thinking in this way, sometimes one is struck down by one's own illness and dies, the corpse is sent to the charnel ground, becomes a skeleton, and the consciousness floats helplessly like a bird feather carried by the wind, one should focus on this, generating renunciation and a sense of urgency. This is the third Dharma session and meditation session. Next is thinking about the law of cause and effect. After that, one must think about the law of cause and effect. In general, all happiness and suffering arise dependent on karma. The Hundred Deeds says: Deeds are various, therefore beings are various. And the White Lotus of Compassion says: The world is made by karma, transformed by karma. Sentient beings are made by karma, born from the cause of karma, and distinguished by karma. And the Treasury of Knowledge says: From karma, various worlds are born. Therefore, karma can be summarized into two types: karma of thought and karma after thought, and it can also be summarized into the three karmas of body, speech, and mind. That is done by the mind, the mind is the karma of mind, and it generates the karma of body and speech. Thus it is said. Therefore, whatever happiness and suffering appears in this life is the result of good and bad deeds done in previous lives.