Tibetan
བ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདུ་བྱེད་ཀྱིས་འཇུག་པ་དང་བཅས་པས་གནས་ལུགས་འོད་གསལ་བའི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས་ཀུན་རྫོབ་པར་འཇོག་ཅིང༌། འདིས་སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་སོགས་བྱེད་པར་ནུས་པ་ལ་བསླུ་བ་མེད་པའི་ཆ་ནས་བདེན་པ་ཞེས་སྒྱུ་ལུས་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞག་ནས། མཐར་མི་སློབ་པའི་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ན་སྐུ་དེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དོན་དམ་བདེན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་འཚང་རྒྱ་དགོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བཀའ་གདམས་པ་ཞེས་གང་ཟག་གི་ཆ་ནས་བོས་ཏེ་རྒྱུ་ལམ་བྱེད་པའི་ཐེག་པ་ལ་བསྟེན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་སྒོམ་དུ་བྱེད་པ་དག་གིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀ་དཔྱད་བཟོད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་མེད་སྟོང་ཉིད་དུ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལྟར་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་བའི་མེད་པར་དགག་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་དང་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་ཀྱང་གང་དགའ་ཞེ་ན། ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དགའ་སྟེ། དེ་ལྟའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེ་ནི་སྤྲོས་མཐའ་རྩ་བ་ནས་དྲུངས་འབྱིན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའི་ལྟ་སྒོམ་ཡང་དག་པ་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཤེས་བྱའི་གཤིས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པའི་བློས་བྱས་ཡིད་ཤོར་གྱི་མོས་སྒོམ་ཙམ་ལས། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་འགར་ཡང་དམིགས་པ་ལ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གནས་ལུགས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ལྟ་སྒོམ་དུ་མ་སོང་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང༌། ཇི་སྐད་དུ། གང་དག་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་སེམས་བྱེད་པའི། །བྱིས་པ་དེ་དག་ལམ་ངན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་ཡི་གེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་དག་ཡི་གེ་མེད་པར་ཡི་གེས་བསྟན། །གང་དག་ཞི་ཞིང་རབ་བཞིའི་ཆོས་སེམས་པའི། །སེམས་དཔའ་དེ་ཡང་ནམ་ཡང་འབྱུང་བ་ཡིན། །སྤྲོས་ཀུན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་བསམ་ཡས་རྟོགས་པར་གྱིས། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་ཡང་བཀའ་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་འདི་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མཐར་ཐུག་སྟེ་དཔྱད་བཟོད་པའི་ཆོས་འགར་ཡང་མ་རྙེད་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དབུ་མར་གཞོལ་བའི་ཚུལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ཡང་དག་པར་མ་སོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཁ་ཅིག་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་དེས་ནི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ཡང་དག་པ
Chinese
由于父辈自身以造作的涉入等，遮蔽了本性光明的庸常之识，即遮蔽一切造作涉入，故安立为世俗谛；此以能够行持供养佛陀和利益有情等事业，从不欺惑的层面而言是真谛，如是成立的幻身金刚身，也安立为世俗谛。最终在现证无学双运时，需加持该身显现成佛为胜义谛，从而成佛。又，噶当巴，是从补特伽罗的角度而称呼，那些依仗作为因道的乘，修持空性见修行的人们，认为能取所取二者皆未成立为可堪观察的无生空性，如同虚空一般，对于任何事物也未曾见到，只是臆想为对无的遮破，以及庸常之识显现二者，哪一个更好呢？庸常之识显现更好。因为那样的空性证悟，并非是根除一切戏论边，进入一切法之法性的正确见修行，而仅仅是认为所知之自性是空性，以分别念造作的意念散乱的信解修习而已。并未成为于对境和有境任何事物都趋近寂灭的般若波罗蜜多，安住于实相善逝心髓的见修行。世尊也曾说过：『何者诸法作空想，彼等童蒙入邪道，诸法空性以字说，彼等无字以字显，何者寂静极寂静，思择诸法之菩萨，彼亦何时乃能生，戏论皆是心之想，是故诸法当悟无思议。』如是宣说。又，如果有人认为噶举派珍贵的大手印见修行并非正确，因为以理智进行彻底分析，对于可堪观察之法也未曾寻得，舍弃一切边而趋向中观的宗风，并未成为大车轨龙树足的正确见修行。如此认为，那么那样的言说，实则是不了解大车轨龙树足的真实见修行。
English
Since the fathers themselves, with the involvement of fabrications, obscure the ordinary consciousness of the luminous nature, that is, obscuring all involvement of fabrications, it is established as conventional truth; this, in terms of being able to perform activities such as offering to the Buddha and benefiting sentient beings, is truth in that it is not deceptive, and the illusory body vajra body thus established is also established as conventional truth. Ultimately, when the non-learning union is realized, it is necessary to bless that body to manifest enlightenment as the ultimate truth, thereby attaining Buddhahood. Furthermore, the Kadampa, called from the perspective of the individual, those who rely on the vehicle that serves as the causal path, and practice emptiness as view and meditation, consider that both the apprehended and the apprehender are not established as being able to withstand examination, and that unborn emptiness is like the expanse of space, and they have not seen anything at all, but merely imagine it as a negation of non-existence, and the manifestation of ordinary consciousness, which of the two is better? The manifestation of ordinary consciousness is better. Because such a realization of emptiness is not the correct view and meditation that uproots all extremes of elaboration and enters the dharmata of all dharmas, but merely a belief and practice of conceptual distraction fabricated by the mind, thinking that the nature of knowable things is emptiness. It has not become the prajnaparamita that approaches the pacification of objects and subjects, the view and meditation of the heart essence of the Sugata who abides in reality. The Blessed One himself also said: 'Those who think of all dharmas as empty, those children have entered the wrong path, the emptiness of dharmas is spoken with letters, those without letters are revealed with letters, those who are peaceful and extremely peaceful, the bodhisattvas who contemplate all dharmas, when will they arise, all elaborations are thoughts of the mind, therefore, realize all dharmas as inconceivable.' Thus it is said. Furthermore, if someone thinks that the view and meditation of the precious Mahamudra of the Kagyu lineage is not correct, because after thoroughly analyzing with reason, no dharma that can withstand examination has been found, and the tradition of abandoning all extremes and tending towards the Middle Way has not become the correct view and meditation of the great chariot Nagarjuna's feet. If one thinks so, then such a statement does not understand the true view and meditation of the great chariot Nagarjuna's feet.
Tibetan
འི་ལྟ་སྒོམ་གྱི་ཚུལ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་གཏམ་དུ་ཟད་དེ། དེའི་ལྟ་སྒོམ་ནི་དཔྱད་པར་བཟོད་པར་བྱ་བར་དང་མི་བྱ་བའི་བརྗོད་བྱའི་ཆོས་དམིགས་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ལྡོག་པ་ན། དེ་ལྟར་བརྗོད་བྱེད་སེམས་ཡིད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རང་དགར་རྩོལ་མེད་འདུས་མ་བྱས་མ་བཅོས་པའི་ངང་དུ་ལྡོག་ནས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ལྟ་སྒོམ་དེ་ལྟའི་ཚུལ་ལ་གནས་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མཚུངས་པའི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ལྟར་རོ་ཞེས་དཔེས་བསྟན་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུས། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པ། །ཆོས་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་དང་མཚུངས། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དཔྱད་བཟོད་པའི་དངོས་པོ་དང་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་དངོས་མེད་གཉིས་ཀར་ལྟ་སྒོམ་བྱེད་པ་ནི་མཐའ་གཉིས་ལ་མི་གནས་པ་དབུ་མའི་ལྟ་སྒོམ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས། སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། དངོས་དང་དངོས་པོ་མེད་འཛིན་པ། །ཟད་པ་མྱ་ངན་འདས་ཞེས་བྱ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །ཁྱད་པར་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་སྟོང་ཉིད་ཡང་དག་པའི་ལྟ་སྒོམ་དུ་འདོད་པ་ནི། འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་ཆེར་སུན་འབྱིན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས་འགྲེལ་པ་སྒྲོན་གསལ་ལས། སྟེང་འོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསམ་ནས་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྟོང་པའོ་ཞེས་ཀྱང་སྒོམ་པ་ནི་མེད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། འདི་ལྟར་གསུངས་པས་ཀྱང༌། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་དཔོན་སློབ་དག་གསང་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན། སྣོད་བཅུད་སྭ་བྷཱ་ཝས་སྟོང་པར་སྦྱངས་པའི་སྟོང་ཉིད་དཔྱད་སྟོང་ལ་བྱེད་དགོས་ཟེར་བའང་ལེགས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་དཔྱད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སོང་བ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་མྱོང་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་དེ་དང་དེས་དབེན་པར་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཞིག་དགོས་ཞེས། མདོ་ལས། འོད་སྲུང་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱེད། ཆོས་རྣམ་སྟོང་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །དེར་མ་ཟད༌། བཀའ་ཐམས་ཅད་བཀག་ནས་གང་ལའང་བཟུང་པ་མ་རྙེད་པའི་ཕྱལ་སྟོང་དབུ་མའི་ལྟ་སྒོམ་མོ་ཞེས་མོས་པར་བྱེད་པ་ཡ
Chinese
如果不能领会见修行的方式，那就只是一种空谈。那样的见修行，就是当所有可以分析和不可以分析的对境法完全止息的时候。这样，所有能说的，心、意、识的对境，都自然而然地、毫不费力地、不做作地、不加修饰地止息，从而脱离生、灭、住三者。因此，安住于那样的见修行方式，就像用比喻说明的那样，诸法的法性自性，就像寂灭涅槃一样，戏论得以平息。如圣者龙树菩萨所说： “所说之法息灭，心之行境亦息灭， 不生亦不灭，法性如涅槃。” 如果对可以分析的事物和不可以分析的无事物都进行见修行，那就不是安住于二边的中观见修行，也不会完全成为涅槃。正如导师圣天在《宝鬘论》中所说： “执著有和无，耗尽即是涅槃。” 特别是，如果认为不可分析的空性是正确的见修行，那么圣天父子会大力驳斥。吉祥月称在《明灯论》中说：“如果通过上下等分别来思考一切，并认为有为法和无为法都是空性，那么就没有禅修了。因为这是对空性的执着。”这样说，也很好地阻止了夏东喀巴师徒进入密宗次第时，说必须将器情世界修为空性，即分析空性。不仅如此，通过分析而成为空性的，也不是真正的空性。所有法，如所见所经历的那样显现，但同时又与它们各自的自性空性，瑜伽行者需要在现观中领悟。如经部经中所说：“光明王，空性并非使诸法成为空性，空性是诸法的空性。”等等，广为阐述。不仅如此，如果认为遮止一切言论，对任何事物都不执著的虚空是中观的见修行，
English
If one does not comprehend the manner of view and meditation, it is merely empty talk. Such view and meditation involve the complete cessation of all objects of expression, both those that can and cannot be analyzed. Thus, all objects of expression—the mind, intellect, and consciousness—naturally, effortlessly, without contrivance or modification, cease, thereby becoming free from the three characteristics of arising, ceasing, and abiding. Therefore, abiding in such a manner of view and meditation is like the nature of all phenomena, whose intrinsic nature is like the quiescence of elaboration, akin to nirvana, as illustrated by example. As the noble Nāgārjuna said: "That which is expressed ceases, So does the sphere of the mind. Unborn and unceasing, The nature of phenomena is like nirvana." If one meditates on both analyzable entities and unanalyzable non-entities, it is not the Middle Way view and meditation that does not abide in either extreme, and it will not completely become nirvana. As the teacher Āryadeva said in the Garland of Jewels: "Grasping at existence and non-existence, Exhaustion is called nirvana." In particular, if one considers the unanalyzable emptiness to be the correct view and meditation, the noble father and sons greatly refute it. The glorious Chandrakīrti said in his commentary, the Clear Lamp: "Even meditating that all conditioned and unconditioned phenomena are empty by thinking of everything through distinctions such as above and below is not meditation, because it is a view of clinging to emptiness." By saying this, it is also well prevented that when Shar Tsongkhapa and his disciples enter the stages of tantra, they say that the emptiness of the environment and beings should be practiced as analytical emptiness. Moreover, that which has become emptiness through analysis is not the true emptiness, because all phenomena appear as they are seen and experienced, but at the same time, yogis need to comprehend in their direct experience that they are empty of their own nature, separate from those phenomena. As it says in the sutra: "O Protector of Light, emptiness does not make phenomena empty; emptiness is the emptiness of phenomena," and so on, it is extensively explained. Furthermore, if one believes that the empty void that rejects all precepts and does not find anything to hold onto is the Middle Way view and meditation,