Tibetan
་དང༌། རང་གིས་གཞན་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བསྔོས་པ་མི་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུ་ཉེས་བྱས་སོ། །ལྷག་མ་ཟ་བའི་དུད་འགྲོ་བཙལ་ཏེ་མ་(༣༣ན) རྙེད་ན་གཞན་ལ་བྱིན་ཀྱང་ཉེས་མེད་དོ། །(བཅུ་པ་(གསོག་འཇོག་གི་སྤང་བ་ནི། ལོངས་སྤྱད་པར་གནང་བའི་དུས་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས། ཞེས་སོ། །འདས་པ་ནི། དེ་ལ། ཞེས་སོགས་སོ། །འདོན་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ། ཞེས་སོགས་ཏེ། རྟེན་དགེ་སློང་ནད་པ་མིན་པས་དངོས་པོ་ལྷའི་བདུད་རྩི་དང༌། སྣར་བླུག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་པ་དགེ་སློང་གིས་བསྟེན་རུང་གི་སྨན་བཞི་པོ་གང་རུང་བྱིན་ལེན་བྱས་པ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་ཕྱིས་ལོངས་སྤྱོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་རང་རང་གི་གསོག་འཇོག་གི་དུས་ལས་འདས་པ་སྟེ། ཕྱི་དུས་སྨན་བཞི་པོ་བྱིན་ལེན་མ་བྱས་པ་ཉི་མ་ཕྱེད་ཡན་ཆད་བསྟེན་དུ་རུང་ཞིང༌། དུས་རུང་ལ་ཕྱེད་ཡོལ་ནས་བྱིན་ལེན་མ་ཞིག་པར་བཅང་ན་གསོག་འཇོག བུ་རམ་ལྟ་བུ་ཞག་བདུན་པའི་སྨན་བདུན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སླར་ཞག་བདུན་ལས་འདས་ཏེ་མཐར་ཐུག་བརྒྱད་པའི་སྐྱ་རེངས་དང་པོ་ཤར་བའི་ཚེ་དང༌། ན་ཚོད་དུ་རུང་བ་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པར་འཇོག་པ་རྣམས་སྤང་བའོ། །ད་ནི་སྤང་བའི་ལྟུང་བྱེད་བཤད་ཟིན་པ་ལ། ལྟུང་བྱེད་ཀྱི་སྡེ། ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་པ་ལ། སྤྱི་སྡོམ་ནི། ཤེས་བཞིན་དང་ནི་ས་བོན་དང༌། །མ་བསྐོས་པ་དང་ཡང་དང་ཡང༌། །ཆུ་དང་ཁྱིམ་དང་བསམ་བཞིན་དང༌། །མགྲོན་མང་རྐུན་མ་ཆོས་སྟོན་ནོ། །དེའི་བཅུ་ཚན་དང་པོའི་དངོས་སྡོམ་ལ། རྫུན་སྐྱོན་དགེ་སློང་ཕྲ་མ་དང༌། །སྐྱོ་སྔོགས་བྱེད་དང་སྟོན་པ་དང༌། །འདོན་དང་གནས་ངན་ལེན་དང་ཆོས། །བཤེས་ངོར་བྱེད་དང་ཁྱད་དུ་གསོད། །ཅེས་པའོ། །བདེན་པའི་ལུང་འབོགས་པ་ནི། ཚེ་དང་ལྡན་པ། ཞེས་སོགས་སོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་(༣༣བ) ཉིད་ནི། ཤེས་བཞིན་དུ། ཞེས་སོགས་སོ། །བརྗོད་བྱ་སྦྱོར་བ་དང་བཅས་པ་ནི། རྫུན་དུ། ཞེས་སོགས་ཏེ། དེ་ཡང་བཅས་ལྡན་དགེ་སློང་གིས་ཕམ་པར་གྱུར་པའི་རྫུན་དང༌། ཤེས་བཞིན་དུ་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་དང་ཆོས་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་སྦོམ་པོར་འགྱུར་བའི་རྫུན་དང༌། གསོ་སྦྱོང་གི་ཚེ་ཅི་འདི་ལ་ཁྱེད་ཡོངས་སུ་དག་གམ་ཞེས་ལན་གསུམ་དུ་དྲིས་པ་ན་ཅང་མི་སྨྲ་བས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་རྫུན་དང༌། འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་དགེ་འདུན་ལྷག་མས་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་རྫུན་རྣམས་ལས་གཞན་པའི་རྫུན་རྣམས་ཤེས་བཞིན་གྱི་རྫུན་ནོ། །འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་སྨྲ་འདོ
Chinese
，自己将以意念布施给他人的东西不给予，这属于恶作。寻找吃残羹剩饭的牲畜，如果没（33a）有找到，给予其他人也没有罪过。（第十，舍弃储蓄：允许享用的时间是：世尊。等等。过去的是：在那。等等。念诵的结尾是：具寿。等等。依靠，比丘不是病人，物品是天人的甘露，除了鼻孔注入之外，其他比丘可以享用的四种药中的任何一种，给予接受时意识没有错乱，动机是之后想要享用的想法。行为是各自的储蓄时间已经过去，即，过了时间，四种药没有给予接受，太阳过午之前可以享用，时间允许，但过午之后，没有破除给予接受而持有，就是储蓄。像红糖一样的七日药，加持成七日药，再次超过七日，最终第八日的第一道曙光升起之时，以及适合年龄的食物超过了食用时间，这些都属于舍弃。现在已经讲完了舍弃的堕罪。 堕罪之部。 仅仅是堕罪。总摄是：明知和种子，未指定和再三，水和家和思念，多客盗贼说正法。它的第一个十个的真实总摄是：妄语过失比丘离间，令人厌恶挖掘者和宣说者，念诵和恶处受和法，为友而作和特别杀害。这就是。真实之语的赋予是：具寿。等等。意识的相（33b）是：明知地。等等。所说之事物和合是：虚假地。等等。也就是说，具戒的比丘犯了失败的妄语，明知地将非法说成法，将法说成非法，这是变成粗大的妄语，以及在布萨的时候，问三次“你们清净吗”，却什么也不说而度过，这属于会变成恶作的妄语，以及如下面将要出现的，僧众剩余的诽谤的妄语之外的妄语，都是明知的妄语。意识没有错乱，动机是想要说
English
, and not giving what one has mentally dedicated to others is a misdeed. Searching for animals that eat leftovers, if one does not (33a) find them, there is no fault in giving to others. (Tenth, abandoning storage: The time allowed for enjoyment is: Blessed One. etc. What has passed is: There. etc. The conclusion of the recitation is: Venerable. etc. Relying on the fact that the monk is not sick, the object is the nectar of the gods, and other than pouring it into the nostrils, any of the four medicines that a monk can use, giving and receiving without confusion of consciousness, with the motivation of wanting to enjoy it later. The action is that the time for each person's storage has passed, that is, after the time, the four medicines have not been given or received, it is permissible to use them before noon, and if the time is right, but after noon, if one holds onto them without breaking the giving and receiving, it is storage. Like brown sugar, a seven-day medicine, blessed as a seven-day medicine, again exceeding seven days, finally when the first light of dawn rises on the eighth day, and food suitable for age exceeds the time for eating, these are all abandoned. Now that the offenses of abandonment have been explained. Section on Offenses. Only offenses. The general summary is: Knowing and seed, Unappointed and again and again, Water and home and thought, Many guests, thieves, teach the Dharma. The real summary of its first ten is: False accusation, fault, divisive monk, Disgusting digger and proclaimer, Recitation and bad place receiving and Dharma, Acting for a friend and especially killing. That's it. The giving of true words is: Venerable. etc. The characteristic of consciousness (33b) is: Knowingly. etc. The object to be expressed and the combination are: Falsely. etc. That is, a monk with vows commits a false statement that leads to defeat, knowingly saying what is not Dharma as Dharma, and saying what is Dharma as not Dharma, which is a gross false statement, and at the time of the Uposatha, asking three times "Are you pure?", but saying nothing and passing, this is a false statement that will become a misdeed, and as will appear below, false statements other than the false statements of slander by the remaining Sangha are knowing false statements. Consciousness is not confused, the motivation is wanting to say
Tibetan
ད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་རང་གིས་སྨྲས་ཏེ་མཐར་ཐུག་ཉན་པོས་བརྡ་སྤྲོད་པའི་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ།།བསླབ་བྱ་ནི། དཀོན་མཆོག་སོགས་ལ་མནའ་འདོར་བར་མི་བྱའོ། །༢ སྐྱོན་སྨྲ་བའི་གཞི་ནི། མིའི། ཞེས། སྦྱོར་བ་ནི། སྨྲ་ན། ཞེས་སོགས་ཏེ། རྟེན་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་དགེ་སློང་ཕ་རོལ་པོ་ལ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་སྐྱོན་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་ཡུལ་དུས་དེར་སྐྱོན་དུ་གྲགས་པས། ཚིག་འཇམ་རྩུབ་གང་གི་སྨྲས་ཀྱང་རུང་མཐར་དོན་གོ་བ་ན་དགེ་སློང་དེ་མི་དགའ་བར་མ་གྱུར་ཀྱང་ལྟུང་བའོ། །སྐྱོན་དེ་འདོན་པར་འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཕན་སེམས་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ།།༣ ཕྲ་མ་ལ། གཞི་ནི། དགེ་སློང༌། ཞེས་དང༌། སྦྱོར་བ་ནི། ཕྲ་མ། ཞེས་ཏེ། རྟེན་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་དགེ་སློང་མཐུན་པ་དབྱེ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་མིང་ནས་སྨྲོས་ཏེ་ཕྲ་མའི་ཚིག་སྨྲས་པ་མཐར་ཐུག་དོན་གོ་(༣༤ན) བ་ན་ལྟུང་བའོ། །༤ སྐྱོ་སྔོགས་ལ། གཞི་ནི། ཡང༌། ཞེས་དང༌། སྦྱོར་བ་ནི། ཤེས་བཞིན། ཞེས་ཏེ། དེ་ཡང་རྟེན་རྩོད་པའི་རྒྱུར་ཤེས་བཞིན་ཞི་བྱེད་ལ་གཏོགས་པའི་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་དགེ་སློང་ཕ་རོལ་པོ་དག་གི་ཆོས་ཀྱི་རྩོད་པ་བཞི་པོ་གང་རུང་དགེ་འདུན་གྱིས་ཆོས་ཕྱོགས་སུ་ཞི་བར་བྱས་པ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་རྩོད་པ་དཀྲུག་འདོད་ཀྱི་བསམ་པས། སྦྱོར་བ་ཁྱེད་ཅག་གི་རྩོད་པ་དེ་ལེགས་པར་ཞི་བར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཅེས་སོགས་སྐྱོ་སྔོགས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པས་མཐར་ཐུག་ཡུལ་གྱིས་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །ཞི་བྱེད་ལ་མི་གཏོགས་པ་དང༌། ཆོས་མིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ་སྐྱོ་སྔོགས་བྱས་ན་ཉེས་བྱས་སོ། །༥ ཁྱིམ་པ་མོ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ནི། རྟེན་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ནི། ཡང༌། ཞེས་སོགས་སོ། །སྦྱོར་བ་དམིགས་བསལ་དང་བཅས་པ་ནི། སྟོན་ན། ཞེས་སོགས་ཏེ། རྟེན་དགེ་སློང་གིས་ཡུལ་བུད་མེད་ཁྱིམ་པ་མོ་ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལུས་བསྟེན་དུ་རུང་བ་སྨྲ་ཤེས་དོན་གོ་བ། རྫུ་འཕྲུལ་ཅན་དང་མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་པ་འདུ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་ཞིང་ཀུན་སློང་ཆོས་སྟོན་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་གནས་གཅིག་ཏུ་ཁྲིམས་གྲོགས་མེད་པར་བཀའ་ལ་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཚིག་ལྔའམ་དྲུག་ལས་ལྷག་པར་སྟོན་ཏེ། མཐར་ཐུག་དོན་གོ་བ་ན་ལྟུང་བའོ། །བུད་མེད་མཁས་པས་ཆོས་དྲིས་པ་སོགས་དང༌། དུས་ཁྲིམས་འབོགས་པ་དང༌། ཡོན་བཤད་པ་འདི་ལ་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །༦ འདོན་པ་ནི། རྟེན་ཡུལ་ནི། ཡང༌། ཞེས་པ་དང༌། སྦྱོར་བ་
Chinese
如今的想法是，行为本身说出，最终听者理解了所表达的意义，就会堕落。教诫是：不要对三宝等发誓。2、说人过失的基础是：人的。行为是：说的时候。等等。依据是，比丘对比丘，对于其他比丘没有错误的认知，并且以想要说人过失的动机，行为是在那个时间和地点被认为是过失的，无论说的话是温和还是粗暴，最终理解了意义，即使那个比丘没有不高兴，也会堕落。如果以想要指出那个过失的利他之心来说，就没有堕落。3、对于离间，基础是：比丘。行为是：离间。依据是，比丘以想要离间和谐的比丘的动机，行为是说出名字，说了离间的话，最终理解了意义（34页正面）就会堕落。4、对于挖苦，基础是：又。行为是：知晓。依据是，也是知道争论的根源，属于平息争端的人，比丘对于其他比丘的四种法争中的任何一种，僧团在法方面平息了，没有错误的认知，并且以想要挑起争端的动机，行为是说你们的争论没有好好平息等等挖苦的话，最终对方理解了意义就会堕落。对于不属于平息争端的人，以及在非法方面进行平息的人进行挖苦，就会犯下恶作。5、对在家妇女说法是：依据和对象包括：又。等等。行为包括特殊情况是：说的时候。等等。依据是，比丘对于非亲属、可以依靠身体、能说会道、能理解意义的在家妇女，不是具有神通和智慧的人，没有错误的认知，并且以想要说法的动机，行为是在同一个地方，没有持律的同伴，说了超过五六句不属于佛语的佛法，最终理解了意义就会堕落。如果聪明的妇女询问佛法等等，以及给予临时的戒律，以及讲述功德，这没有堕落。6、念诵是：依据和对象是：又。行为
English
Now the thought is that, by the action itself speaking, ultimately the listener understands the meaning of what is expressed, then one falls. The instruction is: do not take oaths to the Three Jewels, etc. 2. The basis for speaking of faults is: Of a person. The action is: When speaking. And so on. The basis is that a bhikshu, regarding another bhikshu, has no mistaken perception, and with the motivation of wanting to speak of faults, the action is considered a fault at that time and place, whether the words spoken are gentle or harsh, ultimately understanding the meaning, even if that bhikshu does not become displeased, one falls. If one speaks with the altruistic intention of wanting to point out that fault, there is no falling. 3. Regarding sowing discord, the basis is: Bhikshu. The action is: Discord. The basis is that a bhikshu, with the motivation of wanting to separate harmonious bhikshus, the action is to speak the name, speak words of discord, ultimately understanding the meaning (page 34a) then one falls. 4. Regarding sarcasm, the basis is: Again. The action is: Knowing. The basis is that, also knowing the root of the dispute, belonging to those who pacify disputes, a bhikshu, regarding any of the four kinds of Dharma disputes of other bhikshus, which the Sangha has pacified in terms of Dharma, has no mistaken perception, and with the motivation of wanting to stir up disputes, the action is to say that your dispute has not been well pacified, etc., sarcastic words, ultimately the other person understanding the meaning, one falls. If one is sarcastic towards those who do not belong to pacifying disputes, and those who pacify in terms of non-Dharma, one commits a misdeed. 5. Teaching the Dharma to a laywoman is: The basis and object include: Again. And so on. The action includes special circumstances: When teaching. And so on. The basis is that a bhikshu, regarding a laywoman who is not a relative, who can be relied upon for the body, who can speak and understand, who is not a person with miraculous powers and wisdom, has no mistaken perception, and with the motivation of wanting to teach the Dharma, the action is in the same place, without a companion who upholds the precepts, speaking more than five or six phrases of Dharma that do not belong to the Buddha's words, ultimately understanding the meaning, one falls. If a wise woman asks about the Dharma, etc., and gives temporary precepts, and tells of merits, there is no falling in this. 6. Recitation is: The basis and object are: Again. The action is