Tibetan
་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ན་ལུགས་(༣༩༡ན) དེའང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རང་ལྡོག་དེ་ནི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་དགག་སྒྲུབ་གང་དུ་ཡང་དཔྱད་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་དཔྱད་ན་དགག་སྒྲུབ་གང་དུའང་བྱར་མེད་པར་མ་ཟད། དཔྱད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོ་ཁས་ལེན་པ་ནའང་དེ་དགག་སྒྲུབ་གང་དུའང་བྱར་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། ཐ་སྙད་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུའང་མ་དཔྱད་པར་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ལི་ཙ་བི་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་དྲིས་པས་ཅིར་ཡང་མ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་དང༌། དེས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དགག་སྒྲུབ་དང་ཡོད་མེད་གང་དུ་བསྒྲུབ་ཀྱང་དེའི་གནས་ཚུལ་དང་མི་མཐུན་པ་ལོག་པ་ཁོ་ན་ཞིག་ཏུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གནད་ཀྱི་དབང་འདི་གཟིགས་ནས་སློབ་དཔོན་སྒྲ་གཅན་འཛིན་བཟང་པོས། མཐའ་ཡིས་མ་གོས་དྲི་མ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི། །རང་བཞིན་གདོད་ནས་གྲུབ་པ་ཀུན་གྱིས་དཔྱད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་དཔྱད་ན་དུག་སྦྲུལ་གཙེས་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །ཅེས་འབྱུང་ལ། གནད་འདི་མ་རྟོགས་པར་གྲུབ་ཐོབ་ཀྱི་དོ་ཧ་རྣམས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་དཔྱད་པའི་དཔྱད་པ་གཏན་བྱར་མི་རུང་བར་འགོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་གི་ཟོང་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ཤེས་པས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་བྱར་ཡོད་པ་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་དགག་པ་དང༌། སྒྲུབ་པའི་དཔྱད་པ་ལས་གནས་དོན་དང་མཐུན་པར་ཁོང་(༣༩༡བ) དུ་ཆུད་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་མ་དཔྱད་པ་ཐ་སྙད་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་པོ་ཁས་ལེན་པ་ནའང་བསྙོན་མེད་དུ་དེ་ལྟར་འབྱུང་རུང་བས་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་མ་དཔྱད་པ་ན་དེ་ལྟར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་མ་དཔྱད་པ་ནའང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་ལྡོག་ལ་རྣམ་གཅོད་དང་ཡོངས་གཅོད་གང་ཡང་བཏུབ་པར་མི་འཇོག་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅིང༌། དེའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འཕགས་གང་གིས་ཀྱང་དངོས་པོར་མཐོང་བྱར་མ་གྲགས་ཤིང༌། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ནི་བྱིས་པ་སོ་སྐྱེའི་འཁྲུལ་ངོར་མཐོང་བ་མ་བཀག་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ
Chinese
如果说因为这也不合理，那么这种说法也会崩溃。因此，法性胜义谛无戏论的自性，不能用其他名声的道理来作任何的破立分析。如果那些说与所知缘起相符的人来分析，不但不能作任何的破立，而且在承认仅仅是分析的世俗时，也说不能作任何的破立。例如，就像文殊菩萨没有分析仅仅是名称幻化的事物，向著名的离垢的离车族圣者询问胜义谛时，他什么也没有说一样。而且，它也不能通过听闻、思维、修习和世间智慧来作为实有境。无论对它作破立还是有无的论证，都会变成与它的实情不符的错误认识。看到这个要点后，导师善护说：“无边无垢之精髓，自性本来即成立，一切皆非分析境。若作分析唯自苦，如触毒蛇无异。”如果不明白这个要点，在成就者的道歌中，对世俗法的自性有无进行分析的分析，是绝对不允许的，这样说就是耗尽了自己的资本。另外，世俗谛不是这样的，世间人的智慧可以作为破立的对境，用其他名声的道理来破斥所立的世俗，通过论证与实情相符，仅仅是理解这一点，即使不作分析，在名言中承认仅仅是世俗，也无可否认地可以这样成立，因此那些说与所知缘起相符的人，不作分析也会这样安立。那些说与所知缘起相符的人，即使不作分析，也不会认为法性胜义谛的自性可以作任何的简别和遍遮，因为法性胜义谛没有自性，它的自性无论圣者还是凡夫都不能作为实有来见，而所立的世俗谛的自性，仅仅是未遮止孩童凡夫错觉中所见而已。
English
If it is said that this is also unreasonable, then that statement will also collapse. Therefore, the self-nature of the Dharmata ultimate truth, which is free from elaboration, cannot be analyzed by any reasoning of other fame for either refutation or establishment. If those who say that it is in accordance with the knowable dependent origination analyze it, not only can they not make any refutation or establishment, but even when they admit that it is merely the conventional of analysis, they also say that they cannot make any refutation or establishment. For example, just as Manjushri did not analyze the mere illusion of names, and when he asked the famous Vimalakirti, the noble Licchavi, about the ultimate truth, he said nothing at all. Moreover, it cannot be made an object of reality by hearing, thinking, meditation, or worldly wisdom. No matter whether it is refuted, established, or argued for existence or non-existence, it will become a false understanding that is inconsistent with its true nature. Seeing this key point, the teacher Sragchen Dzin Zangpo said: "The essence that is untouched by extremes and without defilement, its nature is established from the beginning, and it is not to be analyzed by anyone. If you analyze it, you will only suffer like touching a poisonous snake." If you do not understand this key point, it is absolutely forbidden to analyze the existence or non-existence of the nature of conventional dharmas in the Dohas of the accomplished ones. To say this is to exhaust one's own capital. Furthermore, the conventional truth is not like that. The wisdom of worldly people can be used as an object of refutation and establishment. By refuting the established conventional with the reasoning of other fame, and by arguing in accordance with the actual situation, merely understanding this point, even without analysis, it can be undeniably established in name, admitting that it is merely conventional. Therefore, those who say that it is in accordance with the knowable dependent origination will establish it in this way without analysis. Those who say that it is in accordance with the knowable dependent origination do not consider that the self-nature of the Dharmata ultimate truth can be either distinguished or completely excluded, even without analysis. This is because the Dharmata ultimate truth has no self-nature, and its self-nature cannot be seen as real by either the noble ones or ordinary beings. The self-nature of the established conventional truth is merely that which is not prevented from being seen in the mistaken perception of children and ordinary beings.
Tibetan
་བའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས་བཅོས་དཀྲུགས་སུ་བྱར་མེད་པ་དེ་ཁོ་ནར་གནས་པའོ། །ཞེས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གསུང་རབ་ནས་ལན་གཅིག་མིན་པར་རྣམ་གྲངས་དུ་མར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་རྟོག་གེ་པ་དག་གིས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཏགས་པ་དེའི་ཚེ། དབུ་མ་པས་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་དཔྱད་པས་ལོག་པར་འཛིན་པ་དེ་བསལ་བར་བྱེད་ནུས་ཀྱི། དེ་བསལ་བའི་ཚེ་ལོག་པར་གྲུབ་པའི་ལོག་ལྟ་ཞིག་བསལ་བར་བྱས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡོད་མེད་དུ་འཛིན་པའི་ལོག་ལྟ་དེ་དབུ་མ་རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རིགས་པས་ནི་འགོག་པ་མིན་ཏེ། རང་ལུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་རིགས་པ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་གྲུབ་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་(༣༩༢ན) དང་མཐུན་པའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དེའི་རང་ལྡོག་དཔྱད་པ་ན། དེའི་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་རྙེད་པ་དེ་ལ་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཐ་སྙད་དུ་མ་དཔྱད་པར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དོན་དམ་བདེན་པར་གྲགས་ཤིང་རློམ་ན་ཡང་དེ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པར་ནི་མ་སོང་སྟེ། དེ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་བསམ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་ལྡོག་དཔྱད་ནས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ལ་སླར་ཤེས་བྱ་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བའི་གཞན་གྲགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་མཐའ་བཅད་པ་ན་བདེན་པ་ཙམ་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པ་དེ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པར་སོང་ངོ་སྙམ་ན་མ་སོང་སྟེ། དེ་ལྟའི་བདེན་པ་དེ་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་མཐའ་བཀག་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ཉིད། ཕྱོགས་ཆོས་འགོད་གཞིའི་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་དུ་གྱུར་ཅིང༌། དོན་དམ་བདེན་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཙམ་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་དགག་རྐྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ཀུན་རྫོབ་པར་སོང་བའི་ཕྱོགས་དེ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་པར་སོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱོགས་དེ་ལ་བལྟོས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པར་རིགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་ལྟའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་བལྟོས་ནས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ
Chinese
为了。 如是说：诸法之法性，如来出现也好，不出现也好，其自性不可改变，唯有安住于此。 如是教典的经论中，不止一次地以多种方式宣说。 即使如此，对于法性、胜义谛、空性、离戏，分别念者们安立的有无等等颠倒之时，中观派以符合所知缘起的他宗共许的观察，能够遣除彼邪执。 遣除之时，并非是遣除了已成立的邪见。 即使如此，以有无执著胜义谛的邪见，并非以中观自宗成立的理性能够遮止，因为自宗成立的理性，自宗是无论如何也不可能成立的缘故。 因此，以符合所知缘起的他宗共许的理性能够观察世俗之法，彼之自性稍微也没有寻到，对于此，符合所知缘起而说的诸位，不观察名言，虽然宣称和自诩为二谛所分的胜义谛，但那并没有成为非异名的胜义谛，因为那成为了听闻、思维、修习的思言之境的缘故。 又有一些，观察世俗法之自性，对于没有成立的胜义谛，再次以符合所知缘起的他宗共许的理性，断定有无等等的戏论边际之时，即使没有寻到仅仅是真谛，认为那成为了二谛所分的非异名的胜义谛，那也没有成为，因为如是的真谛作为有法，遮止有无等等戏论边际的胜义谛本身，成为了立宗之基础的世俗法，胜义谛甚至也没有成立仅仅是胜义谛的单单破除所立成为了世俗的宗派，是异名的胜义谛，成为了世俗的缘故，因为对于彼宗派所观待的立宗也理应是世俗的缘故。 此外，如是的胜义谛观待世俗谛而安立的缘故，是异
English
For the sake of. As it is said: The Dharma-nature of all dharmas, whether the Tathagatas appear or do not appear, its self-nature cannot be altered, and it abides only in that. Thus, in the scriptures of the teachings, it is declared in various ways more than once. Even so, when conceptualists impute existence, non-existence, and so forth, in a reversed manner to Dharma-nature, ultimate truth, emptiness, and freedom from elaboration, the Madhyamikas, with their examination of what is accepted by others in accordance with knowable dependent arising, are able to dispel that wrong apprehension. When that is dispelled, it is not that a wrong view that has been established as wrong is dispelled. Even so, the wrong view of apprehending ultimate truth as existence or non-existence is not prevented by the reasoning established by the Madhyamika's own system, because reasoning established by one's own system can never be established by one's own system. Therefore, when the self-aspect of that conventional entity is examined by the reasoning of others that accords with knowable dependent arising, and even a little of its essence is not found, those who speak in accordance with knowable dependent arising, without examining terminology, even if they proclaim and boast that it is the ultimate truth divided by the two truths, it has not become the ultimate truth that is not a category, because it has become the object of thought and expression of hearing, thinking, and meditating. Furthermore, some, examining the self-aspect of conventional entities, and then, for the ultimate truth that has not been established, again, when the extremes of elaboration such as existence and non-existence are cut off by the reasoning of others that speaks in accordance with knowable dependent arising, even if only truth is not found, if they think that it has become the ultimate truth that is not a category divided by the two truths, it has not become so, because that kind of truth is made into a subject, and the ultimate truth that prevents the extremes of elaboration such as existence and non-existence itself becomes a conventional entity that is the basis for establishing the subject, and the mere negation of the ultimate truth that is not even established as ultimate truth becomes a conventional proposition, which is the ultimate truth of categories, because it has become conventional, because the subject relative to that proposition is also reasonably conventional. Furthermore, since such an ultimate truth is established in relation to conventional truth, it is a category.