Tibetan
བརྩམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ། བརྩམས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ། གསུམ་པ་ལ། ལུང་རིགས་མན་ངག་དང་ལྡན་པའི་བསྟན་བཅོས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང༌། དགོས་པ་གཞན་གྱིས་སྤངས་པའི་ཟབ་མོའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྩམས་པ་དང༌། བརྩམས་པའི་དགེ་བ་གཞན་དོན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ལུགས་འདི་དགེ་སློང་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས། །དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བཏུས་ནས། །ལུང་ཇི་བཞིན་དང་མན་ངག་ནི། །ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན། །འདི་ལས་གཞན་ན་ཆོས་འདི་ནི། །ཇི་ལྟར་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། །འདིར་འབྱུང་ལུགས་ཀྱང་གཞན་ན་ནི། །མེད་ཅེས་མཁས་རྣམས་ངེས་པར་མཛོད། །བདེན་གཉིས་ཀྱི་དོན་འཁྲུལ་མེད་དུ་གསལ་(༣༨༦བ) བྱེད་ཀྱི་ལུགས་འདི་གསོལ་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རྩ་བ་ཤེས་རབ་སོགས་ལས་དོན་བཏུས་ནས་རིགས་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲས་ཤིང༌། ས་བཅུ་པ་དང༌། ཤེར་ཕྱིན་དང༌། ལང་གཤེགས་དང༌། ཏིང་རྒྱལ་སོགས་ཟབ་རྒྱས་ཀྱི་ལུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང༌། ཁྱད་པར་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་མན་ངག་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། ཇི་ལྟར་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལས་གཞན་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་འདིར་འབྱུང་བ་ཁོ་བོ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ལུགས་བརྒལ་ལན་དང་བཅས་པར་བསྙད་པ་འདི་དག་ཀྱང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས་རྗེས་འབྲང་གི་བསྟན་བཅོས་གཞན་ན་ནི་མེད་དོ། །ཞེས་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ངེས་པར་མཛོད་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ངེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། །དེ་ལྟར་ཚིགས་བཅད་དང་པོས་དངོས་སྨྲ་བས་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་ཤིང་དབུ་མ་པས་རྟོགས་པར་བསྟན་ནས་རང་རྒྱུད་པ་དབུ་མ་པར་བསྟན། ཚིགས་བཅད་ཕྱི་མས་རང་རྒྱུད་པ་ལས་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་འདི་ཁྱད་འཕགས་སུ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དག་བྱེ་མདོ་དག་གིས་དོན་དམ་པར་སྨྲས་པ་དང་དབུ་མ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞག་གོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེས་ནི་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་མ་ཤེས་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་སུ་མཚུངས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་བཞེད་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ་ལ་བསམས་ནས་ཁྱོད་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་ན་སྤྲོས་མེད་མ་འཁྲུལ་པ་སྤྲོས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་ལས་ཉེས་པ་ཆེ
Chinese
著作圆满之事业。 著作圆满之事业。 第三，有三：显示具有经、理、窍诀之不共论典；为显示其他所舍弃之深奥义而著作；以及将著作之善根回向他利菩提。第一：此理乃是月称比丘，从《中观论典》中摘录，如实符合经文，窍诀亦如实宣说。除此以外，此法如同不存在一般。此处的行文方式，在其他地方也是没有的，智者们应如是确信。无谬地阐明二谛之义（386b） 的此理，由具足四羯磨受具足戒之比丘月称，从大学者龙树所著的《中观论典·根本慧论》等中摘录要义，并合乎理性地宣说。如《十地经》、《般若经》、《楞伽经》、《等王经》等深广经文如实，特别是圣者龙树论师的窍诀也如实宣说。如同除了这部中观论典之外，没有其他能如实宣说空性之法的论典一样，这部论典中所阐述的，我月称以辩驳方式所阐述的这些道理，在龙树师尊的追随者的其他论典中也是没有的。因此，智者们应如是确信，并在未来以圆满的忆念和智慧来确定。如是，第一偈颂通过陈述实有论者未能领悟空性，而中观论者领悟了空性，从而将自续派中观论者进行了阐述。后面的偈颂则表明，与自续派相比，本论师的理路更为殊胜。此外，自续派中观论者说，分别部和经部所说的胜义谛，中观论者则将其安立为世俗谛。这种说法是不了解中观论典的真实含义。因为超越世间的法与世间法不能等同。如果考虑到龙树菩萨所认可的胜义谛，而你却那样说，那么这比说无戏论无错乱是戏论错乱还要严重。
English
The activity of completing the composition. The activity of completing the composition. Thirdly, there are three: showing the uncommon treatise that possesses scripture, reasoning, and instructions; composing for the sake of showing the profound meaning that others have abandoned; and dedicating the merit of the composition to the enlightenment for the benefit of others. First: This system is by the monk Chandrakirti, extracted from the Madhyamaka treatises, the scripture is as it is, and the instructions are spoken as they are. Other than this, this Dharma is as if it does not exist. The way it appears here is also not found elsewhere, the wise should ascertain this. This system that clearly elucidates the meaning of the two truths without error (386b) is by the monk Chandrakirti, who has taken full ordination through the four acts, having extracted the essential points from the Madhyamaka treatises such as the Root Wisdom composed by the great teacher Nagarjuna, and speaking in accordance with reason. The profound and extensive scriptures such as the Ten Bhumi Sutra, the Prajnaparamita Sutra, the Lankavatara Sutra, and the Samadhiraja Sutra are as they are, and especially the instructions of the noble teacher Nagarjuna are spoken as they are. Just as there is no other treatise other than this Madhyamaka treatise that teaches the Dharma of emptiness without error, these reasons that appear in this treatise, which I, Chandrakirti, have explained with refutations, are also not found in other treatises of the followers of Nagarjuna. Therefore, the wise should ascertain this, and in the future, please ascertain it with complete mindfulness and wisdom. Thus, the first verse shows that the realists do not realize emptiness, while the Madhyamikas realize it, and thus explains the Svatantrika Madhyamikas. The later verses show that this teacher's system is superior to the Svatantrikas. Furthermore, the Svatantrika Madhyamikas say that the ultimate truth spoken by the Vaibhashikas and Sautrantikas is established as conventional truth by the Madhyamikas. This statement does not understand the true meaning of the Madhyamaka treatises. Because the Dharma that transcends the world cannot be equated with worldly Dharma. If you think about the ultimate truth accepted by the Lord Nagarjuna and say that, then it is more serious than saying that non-conceptual non-erroneous is conceptual erroneous.
Tibetan
་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། (༣༨༧ན) སྡེ་པ་འདོད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་མེད་དང་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དོན་དམ་པར་འདོད་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འདོད་ན་ནི། དེ་དག་ནི་དེ་དག་གིས་ཀུན་ནས་བརྟགས་པ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་པས་ཀྱང་དེ་དག་བླང་དོར་གྱི་རྟེན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་འདོད་ན་དབུ་མ་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ཉིད་ཀུན་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ལས་ཉེས་པ་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་སྲིད་པའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཁ་ཅིག་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བྱེ་སྨྲ་དང་མཐུན་ཟེར་བ་དང༌། ཁ་ཅིག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་བྱེ་སྨྲ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དབུ་མ་པ་མེད་ཟེར་བ་གཉིས་ཀ་བཀག་གོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞི་འཚོ་སོགས་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་བཅོས་འདི་རྩོམ་པའི་དུས་ན་མེད་པས་དངོས་སུ་དགག་པ་མ་མཛད་ལ། ཤུགས་ཀྱིས་ནི་དེ་དག་གི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་འདིས་དོན་གྱིས་དང་གོང་དུ་རྣམ་རིག་པ་དགག་པའི་སྐབས་སུ་བཀག་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ལུགས་དེའང་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་བལྟོས་ན་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་པ་ལ་ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་འཇོག་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་བཞི་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གསུམ་དང་སྒོ་བསྟུན་པ་དང་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའོ། །ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་ན་རེ། ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་དབུ་མ་མིན་པ་དང༌། དབུ་མ་ཡིན་ན་ཆོས་ཉིད་ཡིན་དགོས་པ་དང༌། ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་འདུས་བྱས་ཡིན་པས་ཡོད་མཐར་ལྷུང་ངོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིའི་མཆོག་དབུ་མའི་བསྟན་པ་ལ་སྨོད་པར་མ་ཟད། རང་གིས་ལྟ་གྲུབ་ཁྱད་ཅན་བཞག་པར་རློམ་པ་དེ་དག་རང་གིས་སུན་འབྱིན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་འཁོར་ཕྱི་མ་(༣༨༧བ) དང་རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་དང་བྱམས་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་དང་ཕྱོགས་གླང་སོགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དབུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་ཡོད་མཐར་ལྟུང་ན་དེ་དག་ཅང་མེད་པོ་དང་སྐུར་འདེབས་པོ་ཡིན་པར་སྨྲ་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཡང་ཆོས་འཁོར་ཕྱི་མ་སོགས་ལའང་འདུས་བྱས་མ་བྱས་གཉིས་ཡོད་དོ་ཞེས་པས་ཉེས་པ་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་སྙམ་ན་ནི་མིན་ཏེ། ཆོས་འཁོར་ཕྱི་མ་སོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཆོས་ལ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དུ་ཟེར་བ་ནི་རིགས་ཚུལ་ལས་འདས་ཤིང་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པར་སྨྲ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ། ད
Chinese
有什么过失呢？(387a) 如果认为有部所主张的不可分割的极微和不可分割的刹那在胜义上存在，那么就认为这些是颠倒分别的世俗，即使世间人也不认为这些是取舍所依的世俗，那么你们中观派完全承认这个，还有什么比这更大的过失呢？因为这样一来，就没有存在的机会了。这驳斥了有些人说应成派中观派在世俗的安立上与有部相同，以及有些人说没有在世俗的安立方式上与有部相顺的中观派这两种说法。瑜伽行中观派的寂护等，因为论师在写作这部论著的时候还没有出现，所以没有直接进行驳斥，但实际上通过暗示，他们的安立也被这部论著间接驳斥了，并且在前面驳斥唯识宗的时候也已经驳斥过了，要知道，如果相对于应成派来说，那个宗派的中观派的宗义还没有完全圆满。这样一来，中观派在名言世俗的安立方式上就有四种不同的方式：即三种宗派论者、随顺者和名声部行者。觉囊派的大师说：应成派和自续派都不是中观，如果是中观就必须是法性，应成派和自续派都是有为法，所以会堕入有边。这些说法不仅是在诽谤佛教四大宗派之首的中观宗，而且也是在自我否定那些自认为建立了特殊见解的人。这样一来，后法轮(387b)和甚深密续部以及慈氏五论的一切和无著世亲以及陈那法称等所造的一切论著也都会变成法性，因为它们是中观。如果应成派和自续派都堕入有边，那么就与说他们是虚无主义者和诽谤者相矛盾。如果又说后法轮等也有有为和无为两种，想要以此来避免那个过失，那是不行的，因为后法轮等由因缘所生的法中，根本没有未造作的部分，所以那样说是超越了理智，并且是在说知识所不能及的事情。第二，
English
What fault is there? (387a) If one asserts that the indivisible subtle particles and indivisible moments that the Vaibhashika school claims to be ultimately existent are conventionally true, then these are merely distorted conventionalities that are completely fabricated. Even worldly people do not regard these as conventionalities that serve as the basis for acceptance and rejection. So, what greater fault could there be than for you, the Madhyamika, to fully accept this? Because in that case, there would be no possibility of existence. This refutes both the claim that some say the Prasangika Madhyamikas agree with the Vaibhashikas in their establishment of conventionalities, and the claim that some say there are no Madhyamikas who agree with the Vaibhashikas in their way of establishing conventionalities. The Yogachara Madhyamikas such as Shantarakshita, etc., were not present at the time when the master composed this treatise, so he did not directly refute them. However, implicitly, their establishments are also indirectly refuted by this treatise, and it should be understood that they were refuted earlier in the section refuting Vijnanavada. Therefore, compared to the Prasangikas, that system is not a completely perfect Madhyamika system. Thus, there are four different ways in which Madhyamikas establish nominal conventionalities: the three schools of tenets, those who conform, and those who follow the fame school. The great Jonangpa master said: Both Prasangika and Svatantrika are not Madhyamika, and if they are Madhyamika, they must be Dharmata (chos nyid, *dharmatā*, 法性，法性), and both Prasangika and Svatantrika are conditioned phenomena, so they fall into the extreme of existence. These statements not only slander the Madhyamika school, which is the best of the four Buddhist schools, but also refute those who pride themselves on having established special views. In that case, the later turning of the wheel of Dharma (387b), the profound tantras, all of the Maitreya's teachings, the brothers Asanga and Vasubandhu, and all the treatises composed by Dignaga and Dharmakirti, etc., would also become Dharmata (chos nyid, *dharmatā*, 法性，法性), because they are Madhyamika. If both Prasangika and Svatantrika fall into the extreme of existence, then it contradicts saying that they are nihilists and deniers. If one thinks that by saying that the later turning of the wheel of Dharma, etc., also have both conditioned and unconditioned aspects, one can avoid that fault, that is not possible, because there is absolutely no unconditioned aspect in the phenomena produced by causes and conditions such as the later turning of the wheel of Dharma, etc. Therefore, saying that is beyond reason and is speaking of something that is impossible for knowledge. Second,