Tibetan
དུག་པ་ཇི་ལྟར་ངས་ཤེས་སུ་ཡོད། འདིར་འདི་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་བརྫུན་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བསླུ་བས་ཡུལ་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་བློ་དེ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཀུན་རྫོབ་གཟིགས་པའི་མཁྱེན་པ་ནི་དཔྱད་ན་འགར་ཡང་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་མཐའ་དག་ཏུ་ཞུགས་ཀྱང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་འགྲེལ་མཁན་གཞན་དག དེ་ལྟར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་སྨྲས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཡ་ང་བ་ལ་འཛེམས་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་སྨྲ་མ་ནུས་པ་ལས། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་འཇིགས་པ་མེད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ལ་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་བློ་མེད་དེ། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་གཏན་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་འདེབས་སུའང་མི་འགྲོ་སྟེ། དཔྱད་པ་ན་སངས་རྒྱས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དང་མི་མཁྱེན་པ་གཉིས་ཀའང་སྤྲོས་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བློ་ཡོད་ཅེས་སྨྲས་ན་དེས་ཀྱང་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྲོ་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སྤྲོས་ཆོས་ཡོད་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པ་ཡིན་ལ། གནད་འདི་ལྟ་བུ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་སྲོག་ཆགས་ཕྲ་མོའི་མགྲིན་པར་མི་འོང་བ་བཞིན་རྟ་(༣༦༧བ) ནག་གོ་ཆེན་རབ་འབྱམས་པའི་དབུ་མའི་ཡི་གེར། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་ན་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྒྱུན་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། རྒྱུན་མེད་པར་འདོད་ན་རྒྱུན་དེ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་རང་ཡིན་ནམ་གཞན་ཞིག་ཡིན་ཅེས་དཔྱོད་པ་དང༌། ཡང་དེར། སངས་རྒྱས་ལ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཇི་སྙེད་པ་སྣང་ཡང་སྐྱེ་འགག་ཏུ་མི་སྣང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་མཁྱེན་པའི་མཁྱེན་ཚུལ་འཕགས་པ་འོག་མ་གསུམ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་པ་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་དེ་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་གཟིགས་པའི་ཚེ་དེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་དང་རྟག་པའོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་ལུང་དང་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་བསྐལ་པར་ཡང་མི་འགྲུབ་པ་ཆེས་མང་བ་དག་བྲིས་སོ། །ཀྱེ་ས་བཅུ་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་རང་གིས་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པའི་བྱ་བ་བྱས་ནས་ཁོ་རང་སྐད་ཅིག་གི་ངོ་བོར་མི་གནས་པ་ཞིག་སྟེ། མེད་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པ་མ་གཏོགས་རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་འགོག་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཞིག་ཟུར་ནས་འཚོལ་ཅི་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན། ཤེས་པ་ཉིད་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོར་སྐྱེས་ཏེ་ཡུལ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་བྱས་ནས་ཁོ་རང་སྐད་ཅིག་གི་ངོ་བོར་མི་གནས་པར་ཞིག་སོང་བ་ལ་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དེ་འཇིག་བྱེད་གཞན་ནས་འཚོལ་མི་དགོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་དང༌། ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་དམ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་དེ་(༣༦༨ན) རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་པ་ན་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་པར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པའི་ཆ་གཟིགས་པ་ན་དེའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེ་འགག་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་མ་གཏོགས་རྐྱེན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་ལ་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་ནི་གོ་ཆེན་པ་ཉིད་མ་གཏོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འདི་ལ་མ་བྱུང་ཞིང༌། སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་ཅན་རྟག་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ཤེས་པའི་བློར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་པ་དོན་བྱེད་པ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་མཐའི་ཡེ་ཤེས་མི་རྟག་པའི་ཉེར་ལེན་ལས་ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཡང་ན། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་མེད་པར་འབྱུང་བའམ། རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན་དེ་ལྟའི་ཡེ་ཤེས་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགལ་བ་དང༌། སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཇི་སྙེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟག་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་ན་ཡུལ་དེ་རང་སྤྱི་གང་དུ་འགྱུར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པར་འགྱུར་ཞིང༌། སྔ་མ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་དང་རྟག་པའི་གཞི་མཐུན་འགལ་བ་དང༌། ཡེ་ཤེས་རྟག་བདག་ཏུ་འདོད་ན་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་པས་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་ཤེས་པ་རྟག་བདག་ཏུ་འདོད་པ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ལུགས་སུ་འགྱུར་རོ།།ད་ནི་ཁྱེད་ཅག་འཆད་རྩོད་རྩོམ་པའི་བགྱི་བ་དེ་དག་གོང་དུ་གང་འཆད་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་དེ་དག་ལ་བློ་ཁ་ཅུང་ཟད་ཕྱོགས་པ་རེ་ཅིས་(༣༦༨བ) ཀྱང་དགོས་པར་སྣང་ངོ༌། ། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དཔྱད་ནི་དགོངས་གཅིག་ལེའུ་བདུན་པ་དང༌། དགོངས་གཅིག་ལེའུ་དང་པོ་ལ་གཞན་
Chinese
我如何知道毒药？在此需要了解的是，由于所有执持虚假世俗之境的知识都是欺骗性的，因此所有具有世俗知识的心都是错误的。即使在大乘的所有教言中都说，在佛陀的境界中，观察世俗的智慧是无法通过分析来证实的。然而，其他大乘论师因为害怕如实地说“名言中没有一切智智”而感到羞愧，所以无法如实地说。但是，月称论师以无畏的声音说，佛陀没有将世俗的虚假法作为对境的智慧和心，因为他已经永远断除了二障及其习气。因此，说一切智智没有一切智智的智慧也不是诽谤，因为通过分析，佛陀的一切智智和非一切智智都是戏论。因此，如果说佛陀具有一切智智的心，那也是诽谤，因为这等于说一切智智具有戏论法。像这样的要点，就像巨大的法海无法进入微小生物的喉咙一样，在རྟ་(༣༦༧བ)纳廓·果钦·绕绛巴的《中观论》中写道：如果佛陀没有智慧，那么常边际的智慧就会变成无常。如果认为无常，那么断除常的对治智慧是它本身还是其他？此外，其中还写道：虽然佛陀显现了无数的世俗法，但它们并不显现为生灭，这是因为佛陀圣者的世俗智的知晓方式是超越下三圣者的无上殊胜法。当他看到无数的世俗法没有生灭时，执持它的智慧是自我和常恒的。诸如此类，无论用经文还是理智，即使经过无数劫也无法成立的说法，写了很多。唉，十地常边际的智慧，自己完成了摧毁二显错觉习气的一切行为之后，自己却不以刹那的自性存在，而是消失了，这只是缘起的法性特征，而不是常边际的智慧。
English
How do I know poison? Here it is to be known that, since all knowledge that grasps false conventional objects is deceptive, all minds with conventional knowledge are mistaken. Even though it is stated in all the Mahayana teachings that the wisdom that sees the conventional in the Buddha's realm cannot be established through analysis. However, other Mahayana commentators, fearing the shame of saying verbatim, "There is no omniscient one in name," were unable to speak verbatim. But, Master Chandrakirti, with a fearless voice, said that the Buddha does not have wisdom and mind that make conventional, false dharmas as objects, because he has already completely abandoned the two obscurations along with their imprints. Therefore, saying that the omniscient one does not even have the wisdom of the omniscient one is not even slander, because upon analysis, both the omniscient and non-omniscient of the Buddha are elaborations. Therefore, if one says that the Buddha has the mind of the omniscient one, that also becomes slander, because it is saying that the omniscient one has elaborative dharmas. Such a key point, like a great ocean of dharma not fitting into the throat of a tiny creature, is written in the Madhyamika writings of rTa (367b) Nag go chen rab 'byams pa: If the Buddha does not have wisdom, then the wisdom of the constant extreme will become impermanent. And if one asserts impermanence, then is the antidote wisdom that cuts off that constant itself or something else? Also, therein: Although as many conventional things as there are appear to the Buddha, they do not appear as arising and ceasing, because the way of knowing of the conventional wisdom of the noble Buddha is an unsurpassed, superior dharma that is distinct from the lower three nobles. When he sees that as many conventional dharmas as there are without arising and ceasing, the wisdom that grasps it is self and permanent. Saying such things, etc., which cannot be established even for eons by either scripture or reason, are written very many. Alas, the wisdom of the tenth ground, the constant extreme, having itself done the deed of destroying all the imprints of dualistic appearance and illusion, does not remain in the nature of a moment, but having become non-existent, that is the characteristic of the nature of dharma by dependent origination, and not the wisdom of the constant extreme.
Chinese
又何必另外寻找摧毁者呢？例如，当意识本身生起为明觉的自性，并执行执取对境的作用后，它自身并不停留在刹那的自性中而消逝，那么这个刹那的意识就不需要从其他地方寻找摧毁者，就像这样。通达所有世俗现象无生灭之义的智慧，是证悟胜义谛的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧），而不是 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）了知所有世俗现象。如果 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）是了知所有世俗现象的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧），那么所有世俗的法（368a），其具有由因缘生灭的特征，当佛陀的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）观照时，却了知其无生灭，因此，佛陀的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）就变成错误的了。进一步说，ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）是错误的，因为当观照作为法性的所有世俗现象时，没有观照到其具有该法性的特征。除了由因缘所生的生灭的世俗现象之外，如果有人说在所知中存在不由因缘所生、无生灭的世俗谛，那么这个人只能说是愚昧至极，而不会出现在佛陀的教法中。了知无生灭的所有世俗现象的常恒的ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）境，怎么会变成了知对境的心识呢？因为常恒的事物是空无作用的。并且，从常恒的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）无常的近取因中，会产生遍知 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）常恒的果。或者，遍知 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）会无因而生，或者如果由因而生，那么这样的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）是常恒的，这二者是相违的。如果常恒的、了知无生灭的所有世俗现象的 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）作为对境，那么这个对境会变成自相还是共相呢？如果是后者，那么 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）就会变成分别念；如果是前者，那么就会变成现量，因此现量和常恒的基础相同是相违的。如果认为 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）是常恒的“我”，那么就会变成外道数论派认为的享受对境者的心识是常恒的“我”的无误的观点了。现在，你们这些讲说、辩论、写作的人，稍微将心思放在上面所讲的那些论典上，也是有必要的（368b）。关于佛陀有无 ज्ञान（藏文：ཡེ་ཤེས།，梵文天城体：ज्ञान，梵文罗马拟音：jñāna，汉语字面意思：智慧）的边际的辨析，在《意合经》第七品中，以及《意合经》第一品中还有其他内容。
English
Why is it necessary to seek a separate destroyer? For example, when consciousness itself arises as the nature of clarity and awareness, and performs the action of grasping objects, it itself does not remain in the nature of an instant and vanishes, then that momentary consciousness does not need to seek a destroyer from elsewhere, just like that. The wisdom that understands the meaning of the absence of arising and ceasing in all conventional phenomena is the knowledge that realizes the ultimate truth, not the knowledge that knows all conventional phenomena. If knowledge is the knowledge that knows all conventional phenomena, then all conventional dharmas (368a), which have the characteristic of arising and ceasing from causes and conditions, when viewed by the Buddha's knowledge, are known to be without arising and ceasing, therefore, the Buddha's knowledge would become mistaken. Furthermore, knowledge is mistaken because when viewing the aspect of all conventional phenomena, it does not see it as having that characteristic. Apart from conventional phenomena that arise and cease from causes, if someone says that there exists a conventional truth that does not arise from causes and is without arising and ceasing, then that person can only be said to be extremely ignorant, and would not appear in the Buddha's teachings. How could the constant knowledge that knows all conventional phenomena without arising and ceasing become a mind that knows objects? Because constant things are devoid of function. And, from the proximate cause of the impermanent knowledge of the end of continuity, the result of the constant omniscient knowledge will arise. Or, omniscient knowledge will arise without a cause, or if it arises from a cause, then such knowledge is constant, which is contradictory. If constant knowledge that knows all conventional phenomena without arising and ceasing takes an object, then will that object become a self-characteristic or a universal? If it is the latter, then knowledge will become conceptual; if it is the former, then it will become direct perception, therefore, the common basis of direct perception and constancy is contradictory. If it is thought that knowledge is a constant "self," then it will become the unmistakable view of the non-Buddhist Samkhya school that the consciousness of the enjoyer of objects is a constant "self." Now, it seems necessary for you who speak, debate, and write to focus your minds somewhat on the texts that are being discussed above (368b). The analysis of the boundaries of whether the Buddha has knowledge or not is in the seventh chapter of the Samdhinirmocana Sutra, and there is other content in the first chapter of the Samdhinirmocana Sutra.