Tibetan
། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནས་བཀག་པ་དང༌། ཡོད་མེད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་གཟིགས་པར་གསུངས་པ་མ་དྲན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྒྲིབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་འབད་ཀྱང་སྤོང་བར་མི་ནུས་པས་ཐར་པ་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ལམ་ལ་འབད་པ་དོན་མེད་པར་ཐལ་བ་དང༌། སྔར་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཕྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ན་ཐམས་ཅད་འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དང༌། ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་དང་འཁོར་བ་ཐ་སྙད་དུའང་མི་འཐད་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཡོད་ལ། དེ་ནས་མེད་ན་རྟག་ཆད་གཉིས་ཀའི་མཐར་འགྱུར་ཞིང་སེམས་ཅན་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་དང་མ་དག་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ཡོད་ནས། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་དང་གནས་གྱུར་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མེད་པའང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡེ་ཤེས་མེད་ན་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་ལས། དཔེར་ན་མ་དྲོས་གནས་པའི་ཀླུ་བདག་མེད་གྱུར་ན། །འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་ཆུ་ཀླུང་འབབ་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཆུ་ཀླུང་མེད་ན་མེ་ཏོག་འབྲས་(༣༧༣ན) བུ་འབྱུང་མི་འགྱུར། །རྒྱ་མཚོ་ལ་ཡང་རིན་ཆེན་གཟུགས་མང་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་མེད་བདེར་གཤེགས་ཀྱི། །ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ཀུན་ཏུ་ག་ལ་འབྱུང༌། །ཡེ་ཤེས་མེད་ན་ཡོན་ཏན་འཕེལ་མེད་བྱང་ཆུབ་མེད། །རྒྱ་མཚོ་འདྲ་བའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར། །སངས་རྒྱས་སྲས་དང་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་ལྷ་རྣམས་དང༌། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བདེ་སྐྱིད་ཆོས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལས་བྱུང༌། །ཤེས་རབ་ནམ་ཡང་ཟད་པ་མེད་ཅིང་འཕེལ་བ་མེད། །ཅེས་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཚུལ་སྒོ་ཐབས་དང་རྩ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ལས་བྱུང༌། །ཞེས་དང༌། གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཤེར་ཕྱིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་དེ་དང་དེ་ལས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་རིག་པའི་ཕྲེང་བ་དང་འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡོད་པའང་མི་འཐད་དེ། སྔར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་སོགས་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་ཡང་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་
Chinese
因为有和无两者，都被所有的经典以及龙树父子的所有论著所遮止；又因为如来也曾说过，有和无在任何情况下都未曾见到，所以没有忆念；如果障碍自性存在，即使努力也无法断除，因此，努力修行解脱道也必然是徒劳；如果先前作为自性的东西，后来又自性不存在，那么一切都将毫不费力地解脱；如果智慧作为自性存在，那么有情和轮回，在名言上也无法成立；如果佛陀连智慧的名言也没有，那么世间和出世间的一切功德都将不复存在，因此，从常边到断边都是存在的。如果从那以后不存在，就会堕入常断二边，有情有二障和不净的蕴、界、处等。佛陀没有智慧和转依的全部功德也是不合理的。如果没有智慧，那么增上生和决定胜的一切功德都将不复存在。经中说：例如，如果住在热处的龙王消失了，那么阎浮提（赡部洲）怎么会有河流流淌呢？没有河流，就不会有花朵和果实产生。大海也将没有众多的珍宝。同样，如果这里没有菩提心，善逝的智慧又怎么会出现在所有这些世间呢？没有智慧，就不会有功德增长，也不会有菩提。像大海一样的佛法也将不复存在。佛子、声闻、缘觉、诸天以及一切众生的安乐和诸法有多少，这一切都源于殊胜的般若波罗蜜多。智慧永远不会穷尽，也不会增长。又说：智慧的方便、方法和根本有多少，这一切都源于殊胜的般若波罗蜜多。此外，五度等一切功德，如果没有般若波罗蜜多就不会产生，因为诸佛之母在那些经典中反复宣说。因此，在佛地，刹那间生灭的明觉之流和错觉如幻象般存在也是不合理的，因为先前已经多次宣示一切法远离生灭等一切边。
English
Because both existence and non-existence are prohibited by all the scriptures and all the treatises of Nagarjuna and his son; and because the Tathagata also said that existence and non-existence were not seen in any way, therefore there is no recollection; if obscurations inherently exist, then even if one tries, one cannot abandon them, therefore, striving on the path to liberation would necessarily be in vain; if what was previously the nature of oneself later does not inherently exist, then everything will be liberated effortlessly; if wisdom inherently exists as one's own nature, then sentient beings and samsara would not even be valid nominally; if the Buddha does not even have the nominal wisdom, then all the qualities of the world and beyond the world will cease to exist, therefore, there is existence from the extreme of permanence to the extreme of annihilation. If from then on there is no existence, it will fall into both extremes of permanence and annihilation, and sentient beings have the two obscurations and impure aggregates, elements, and sense bases, etc. It is also unreasonable for the Buddha to not have wisdom and all the qualities of transformation. If there is no wisdom, then all the qualities of higher realms and definite goodness will cease to exist. The sutra says: For example, if the dragon king dwelling in the hot place disappears, how could rivers flow in this Jambudvipa? If there are no rivers, flowers and fruits will not arise. The ocean will also have no many precious forms. Similarly, if there is no Bodhicitta here, how could the wisdom of the Sugata arise in all these worlds? Without wisdom, there will be no increase in qualities, and no Bodhi. The Buddha's Dharma, like the ocean, will also cease to exist. The sons of the Buddha, the Shravakas, the Pratyekabuddhas, the gods, and all the happiness and Dharma of all beings, all of that arises from the supreme Prajnaparamita. Wisdom never diminishes and never increases. And it says: How many skillful means, methods, and roots of wisdom there are, all of that arises from the supreme Prajnaparamita. Furthermore, all the qualities such as the five perfections, etc., will not arise without Prajnaparamita, because the mother of the Buddhas repeatedly declared in those sutras. Therefore, it is also unreasonable for the stream of awareness that arises and ceases in an instant and illusions like magic to exist in the Buddha's land, because it has been repeatedly shown that all dharmas are free from all extremes such as arising and ceasing.
Tibetan
དང༌། འཁྲུལ་སྣང་ཡོད་ན་མ་རིག་པ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་དུ་རྟོགས་ནས་རང་སྐྱེ་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་འགག་དང་བཅས་པ་ཡིན་ན། སྐྱེ་འཇིག་སོགས་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་མཐའ་ཡས་པས་བཅིངས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེ་དག་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེ་(༣༧༣བ) བ་མེད་པ་སོགས་སུ་གསུངས་པའང་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡོད་མེད་དུ་རྩོད་པ་དེ་དག་གིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ངོས་མ་ཟིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་ནི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་དང༌། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་འཁྲུལ་སྣང་སྣང་ལ་ཡེ་ཤེས་སུ་ངོས་བཟུང་ནས་རྩོད་པར་སྣང་ལ། ཡེ་ཤེས་ནི་སྔར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་བློ་ཡང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་སོང་བ་ཡིན་ཞིང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྤྲོས་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞི་བས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད་སྤངས་པ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དང༌། སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པ་དང༌། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང༌། དེར་མ་ཟད་འཁོར་འདས་དང་སྐྱོན་ཡོན་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་བཞག་གི། དོན་འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཀྱང་དཔལ་ལྡན་དྭགས་པོ་བཀའ་བརྒྱུད་ཀྱི་ཞལ་ནས་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་ཆོས་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་དབྱིངས་དང༌། ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་ནི་འཁོར་བ་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་གྲ་མ་ཆག་ཟུར་ལོག་གེ་བ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་ལ། དེའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དག་ཀྱང་འཁོར་འདས་དགག་སྒྲུབ་བཟང་ངན་མཉམ་པའི་རང་སྟོང་ཉིད་ལས་བརྩམས་ཏེ། རྗེས་བཙུན་སྒམ་པོ་པས། སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། སྣང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་སྐུའི་འོད་ཟེར་དེ་ཉི་མ་དང་(༣༧༤ན) དེའི་འོད་ཟེར་ལྟར་ཐ་དད་མེད་དོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །གནད་འདི་ལྟ་བུ་མ་རྟོགས་པ་ཁ་ཅིག་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སངས་རྒྱས་མིན་ཟེར་བ་དང༌། དེས་ཤེས་བྱ་མ་རྟོགས་ཟེར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་བློ་ཡང་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ལ། སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་འཕག
Chinese
并且，如果存在错觉，那就会有无明；并且，如果证悟了一切法无生，却不证悟自身无生，那是不合理的；并且，如果离戏的佛陀智慧具有生灭，那么被生灭等戏论之网无边束缚的世间人就会见到实相，而圣者们对他们所说的无生等也就不合理了。因此，那些争论有无的人并没有认识到佛陀的智慧，他们似乎将心和心所刹那生灭，以及如幻的错觉现象视为智慧而争论。而智慧如前在般若经中所说，对于一切法离戏，心也已远离一切戏论。特别是佛陀的智慧，如前所述，对于实相，戏论及其习气在一切方面都已寂灭，因此法界和智慧无二无别，舍弃了一和多，有法和法性，舍弃和证悟，境和有境等一切都是无二的。不仅如此，轮回涅槃和过患功德等一切法在一切方面都已成为平等性。考虑到这个意义，尊贵的达波噶举派说，三世诸佛的一切意趣，法身完全清净的法界和智慧无二无别，就是轮回恶趣三者的庸常意识，分别是大无明，是破损歪斜的。并且，它的境和有境也都是从轮回涅槃、取舍、好坏平等的自性空性出发的。尊者冈波巴说：心性俱生是法身，显现俱生是法身的光芒，它像太阳和它的光芒一样没有差别。也这样说过。有些人不理解这样的要点，说自性身不是佛，说它没有证悟所知，这是非常错误的。对于一切法离戏，心也已远离一切戏论及其习气的那位，导师薄伽梵和
English
And, if there is illusion, then there will be ignorance; and, if one realizes that all dharmas are unborn, but does not realize that oneself is unborn, that is unreasonable; and, if the Buddha's wisdom, which is free from elaboration, has arising and ceasing, then sentient beings bound by the endless net of elaborations such as arising and ceasing will see reality, and what the noble ones say to them about being unborn, etc., will also be unreasonable. Therefore, those who argue about existence and non-existence have not recognized the wisdom of the Buddha, and they seem to regard the mind and mental events that arise and cease momentarily, and the illusory appearances as wisdom and argue. But wisdom, as explained earlier in the context of the Prajnaparamita, is that for all dharmas are free from elaboration, and the mind has also gone away from all elaborations. In particular, the wisdom of the Buddha, as just mentioned, is that for reality itself, elaboration and its habitual tendencies are completely pacified in all aspects, so the sphere of reality and wisdom are inseparable, abandoning one and many, the possessor of dharma and the nature of dharma, abandonment and realization, object and subject, etc., all are non-dual. Moreover, samsara and nirvana, faults and virtues, etc., all dharmas have become equality in all aspects. Considering this meaning, the glorious Dagpo Kagyu said that the intention of all the Buddhas of the three times, the Dharmakaya, the completely pure Dharmadhatu and wisdom are inseparable, is the ordinary consciousness of the three realms of samsara and the lower realms, the great ignorance of conceptualization, which is broken and distorted. And, its object and subject are also based on the self-emptiness of equality of samsara and nirvana, acceptance and rejection, good and bad. The venerable Gampopa said: The co-emergent nature of mind is the Dharmakaya, the co-emergent appearance is the rays of the Dharmakaya, it is no different than the sun and its rays. It is also said. Some people do not understand such a key point, saying that the Svabhavikakaya is not a Buddha, and saying that it has not realized the knowable, which is very wrong. For the one who is free from all elaborations of all dharmas, and whose mind has also become free from all elaborations and their habitual tendencies, the Teacher, the Bhagavan, and the