Tibetan
ན། །བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་བསྟན་བཅོས་དང་བསྟན་བཅོས་ལས་བདག་དེའི་ཁྱད་པར་ཟ་པོ་རྟག་དངོས་སོགས་གང་བསྟན་པ་དེ་ཀུན་རང་ཉིད་ལ་གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་མ་སྐྱེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གནོད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་དོན་བདག་རྟག་པ་མིན་ཏེ། མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། མོ་གཤམ་བུ་བཞིན། ཞེས་པའི་རྟགས་དཔེས་བདག་གི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་མ་གཏོགས་དེ་འཛིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་བདག་མེད་དེ། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པར་ཡོད་ན་སོ་སོར་བཟུང་དུ་རུང་བར་འགྱུར་བ་ལས་(༢༨༤བ) ཕུང་པོ་ལས་མ་གཏོགས་པར་རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་འཛིན་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ། བསྟན། བཤད་གཉིས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་ངར་འཛིན་བློ་ཡི་རྟེན་དུ་ཡང༌། །མི་འདོད་དེ་རིག་མིན་པའང་བདག་ལྟའི་ཕྱིར། །ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་མེད་པར་མ་ཟད་རྟག་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བདག་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་ནམ་ཡུལ་དུ་ཡང་མི་འདོད་དེ། རྟག་སོགས་ཀྱི་བདག་དེ་ལྟ་བུ་རིག་པ་མིན་པའི་བྱིས་པའང་མངོན་ཞེན་གྱི་དབང་གིས་བདག་དང་བདག་གི་བར་བལྟ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གང་དག་དུད་འགྲོ་བསྐལ་མང་བརྐྱལ་གྱུར་པ། །དེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་རྟག་འདི་མ་མཐོང་ལ། །ངར་འཛིན་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་མཐོང་སྟེ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་འགའ་མེད། །གལ་ཏེ་ད་ལྟ་བདག་རྟག་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པར་མ་ཤེས་ཀྱང་སྔར་གོམས་ཀྱི་དབང་གིས་བདག་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ངར་འཛིན་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཕུང་པོ་ལས་ཐ་དད་གཞན་གྱུར་གྱི་བདག་འགའ་ཡང་མེད་དེ། སེམས་ཅན་གང་དག་དུད་འགྲོར་བསྐལ་མང་དུ་རྒྱུད་མར་སྐྱེས་ཤིང་ད་དུང་ཡང་རིང་པོར་དེ་ལས་མི་ལྡོག་པར་བརྐྱལ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྟེ། དམྱལ་སོགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་འདོད་པའི་མ་སྐྱེས་རྟག་པའི་བདག་འདི་དང༌། ཤར་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་བཞེད་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་ཐ་སྙད་ཚད་གྲུབ་ཀྱི་བཏགས་ཡོད་དང༌། བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མ་ཚིམ་པར་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་མ་རྙེད་རྒྱུའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་སོགས་ཞེན་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་ལ། ཕུང་པོ་ལ་ངར་འཛིན་པ་ནི་དེ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མཐོང་
Chinese
那，所有自我的差别都不存在，因为外道们各自的论典和论典中，所说的自我的差别，如食者、常、实有等，都被对于自身而言，没有生起名言的因明所破斥。言词的意义是，我不是常，因为没有生起。如同石女之子。这样的因和比喻会破斥自我的所有差别。第三，因此，没有与蕴不同的我，因为除了蕴之外，执持它的行相不成立。因为这个原因，没有与蕴不同的我，如果与蕴不同，就应该可以被分别执持，（284b）但除了蕴之外，执持被常等所区分的自我的行相是不成立的。第四，教和说两种。第一，世间我执的心的所依，也不承认，因为非理智者也执著我见。不仅没有与蕴不同的我，而且被常等所区分的自我，也不是世间众生的我执之心，俱生我见的所依或境，因为像常等那样的自我，即使是不懂事的孩子，也会因先天的习气而执著于我和我所。第二，那些在恶道中轮回多劫的众生，他们也没有见到未生常我，但在他们身上也见到我执，因此，没有与蕴不同的我。如果现在不了解被常等所区分的自我，但认为由于以前的习惯，存在以自我为境的我执，那么并非如此，为了说明这一点：根本没有与蕴不同的其他自我，因为有些众生在恶道中多劫连续转生，至今仍然长期不从那里解脱，他们也没有见到外道所希求的未生常我，以及大学者宗喀巴所认为的业果之所依，名言量成立的假有，以及不满足于假立，寻找假立之义而未找到，作为因之相的破斥之我等执著的对境。但在他们身上也见到执著蕴为我。
English
Now, all distinctions of the self do not exist, because whatever distinctions of the self, such as eater, permanent, real, etc., are taught by the non-Buddhists in their respective treatises and from the treatises, are all refuted by the reason that does not give rise to a name for oneself. The meaning of the words is that the self is not permanent, because it is not produced. Like the son of a barren woman. This sign and example harm all the distinctions of the self. Third, therefore, there is no self other than the aggregates, because the mode of holding it is not established except for the aggregates. For this reason, there is no self other than the aggregates, if it were different from the aggregates, it should be able to be held separately, (284b) but the mode of holding the self distinguished by permanence etc. is not established except for the aggregates. Fourth, two types: teaching and explanation. First, the basis of the worldly ego-grasping mind is also not accepted, because even the non-intellectuals have a view of self. Not only is there no self different from the aggregates, but the self distinguished by permanence etc. is not the basis or object of the innate view of self, the ego-grasping mind of worldly beings, because even ignorant children, due to their innate tendencies, cling to the self and what belongs to the self. Second, those beings who have wandered in the lower realms for many eons, they have not seen the unborn, permanent self, but the ego-grasping is also seen in them, therefore, there is no self other than the aggregates. If one thinks that even if one does not understand the self distinguished by permanence etc. now, but thinks that due to previous habits, there is an ego-grasping that takes the self as its object, then it is not so, to show this: there is no other self different from the aggregates at all, because some beings have been continuously reborn in the lower realms for many eons and still do not turn away from there for a long time, they have not seen the unborn, permanent self desired by the non-Buddhists, and the basis of karma and its effects, the nominally existent established by valid cognition, which the great scholar Tsongkhapa considers, and the object of clinging, such as the self to be refuted as a sign of searching for the meaning of the nominally existent without being satisfied with the nominal existence and not finding it. But they also see clinging to the aggregates as the self.
Tibetan
སྟེ། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཅན་དག་གིས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་བདག་དེ་ལྟ་བུ་འཇོག་སྲིད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ངར་འཛིན་གྱི་རྟེན་གྱི་བདག་བཏགས་(༢༨༥ན) བཞག་གི་ཆོས་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཐ་སྙད་པའི་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་འཇོག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་བསྟན་བཅོས་གང་དུ་ཡང་མ་གྲགས་པའི་རྟོག་བཏགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་བརྗོད་པ་དང༌། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། འདོད་ཚུལ་དང༌། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཕུང་པོ་ལས་གཞན་བདག་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཁོ་ནའོ། །མང་པོས་བཀུར་བ་སོགས་རང་སྡེ་ན་རེ། བདག་ལྟའི་དམིགས་པ་ཕུང་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིགས་པས་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་པའི་བདག་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་ནི་ཕུང་པོ་ཙམ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་རྟེན་དུ་ཕུང་པོ་ནི། །ལྔ་ཆར་ཡང་འདོད་ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་འདོད། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་བདག་ལྟའི་རྟེན་དུ་སྟེ་དམིགས་ཡུལ་བདག་ཏུ་ཕུང་པོ་ནི་ལྔ་ཅར་ཡང་འདོད། ཁ་ཅིག་སེམས་གཅིག་པོ་བདག་ཏུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་པ་དངོས་དང༌། བདག་ལྟ་མི་སྤོང་བར་ཐལ་བས་མཇུག་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གནོད་བྱེད་བརྗོད། སྒྲུབ་བྱེད་དགག གང་ཟག་བརྟེན་ནས་གདགས་པ་གསུམ།དང་པོ་ལ། རིགས་པས་གནོད། ལུང་གིས་གནོད། རྣལ་འབྱོར་པའི་མཐོང་བས་གནོད་པ་གསུམ། (དང་པོ་ལ། བདག་མང་པོ་སོགས་སུ་ཐལ་བ། ཆད་པ་སོགས་སུ་ཐལ་བ། མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ་གྱི།(2དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ན་དེ་ཕྱིར་དེ། །མང་བས་བདག་དེ་དག་ཀྱང་མང་བར་འགྱུར། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་དེར་ལྟ་བ། །རྫས་ལ་འཇུག་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་བདག་དང་གང་ཟག་སོགས་དེ་དག་ཀྱང་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་བདག་ཡིན་ན་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཟུགས་ཚོར་སོགས་དེ་དག་ཆེས་མང་བས་སོ། །སེམས་བདག་ཡིན་པར་འདོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མིག་སོགས་དྲུག་དང་དེ་དག་གི་སྐད་ཅིག་དུ་མས་བདག་ཀྱང་དེ་སྙེད་དུ་འགྱུར་རོ། །འདོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་ལས། འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བ་ན་གང་ཟག་ཉག་གཅིག་སྐྱེའོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །བདག་ནི་རྫས་སུ་འགྱུར་ཞིང་ཞེས་བདག་རྫས་སུ་ཐལ། (༢༨༥བ) གཟུགས་སོགས་དུས་གསུམ་གྱི་རྫས་སྤུངས་པ་ལ་ཕུང་པོར་བརྗོད་ཅིང་དེ་ཉིད་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར། འདོད་དོ་ཞེ་ན། ལུང་ལས། དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་འདི་དག་ནི་མིང་ཙམ། ཐ་སྙད་ཙམ། བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ། འདི་ལྟ
Chinese
因此，有智慧的人不会将这样的“我”作为我执的所依。因为我执的所依之“我”是假立的法，并且像这样将其安立为世俗现量之境，在世间和论典中都未曾听闻，是分别假立的。第二，分两部分：陈述前一种观点和破斥它。第一部分又分：观点和分类。第一种观点是：因为蕴以外没有“我”成立，所以我见之所缘唯是蕴。多闻部等自宗说：我见之所缘唯是蕴，因为如前所说的道理，蕴以外的“我”没有成立。因此，“我”只是蕴而已。第二种观点是：有些论师认为，作为我见之所依的蕴，是五蕴全部；有些论师则认为，唯有一个心。第二部分分二：直接破斥，以及以不舍我见作总结。第一部分分三：陈述妨害、破斥能立、以及从补特伽罗的角度进行安立。第一部分分三：以理妨害、以教证妨害、以及以瑜伽士的见证妨害。（第一部分分三：成为多我等、成为断灭等、以及总结。(2第一种是：如果蕴是我，那么因此，由于蕴多，我也会变成多个。我是实有，并且在那里观察，由于对实有进行执著，因此不会颠倒。这样一来，在一个相续中，我和补特伽罗等也会变成多个，如果蕴是我的话。因为，因为色、受等非常多。如果是认为心是我，那么仅仅因为眼等六根以及它们的众多刹那，我也会变成那么多。如果你们这样认为，那么就与经文相违背了。经文中说：世间产生时，只有一个补特伽罗产生。我是实有，并且在那里观察，由于对实有进行执著，因此不会颠倒。所谓“我是实有”，就是说我是实有。因为将色等三时的实有积聚称为蕴，并且承认它就是我。如果你们这样认为，那么就与经文相违背了。经文中说：诸比丘，这些蕴只是名称，只是假名，只是安立，就像这样
English
Therefore, wise people would not posit such a "self" as the basis of ego-grasping. Because the "self" that is the basis of ego-grasping is a nominally designated dharma, and to establish it as an object of worldly direct perception in this way is an imputation unheard of in either the world or the scriptures. The second part has two sections: stating the former view and refuting it. The first part has two sections: the view and the divisions. The first view is: Because there is no self established other than the skandhas, the object of the view of self is only the skandhas. The Many Honored Ones and other proponents of their own system say: The object of the view of self is only the skandhas, because, as stated by the reasoning mentioned earlier, there is no self established other than the skandhas. Therefore, the self is merely the skandhas. The second view is: Some assert that the skandhas, as the basis of the view of self, are all five skandhas; some assert that it is only one mind. The second part has two sections: direct refutation, and concluding with the consequence of not abandoning the view of self. The first part has three sections: stating the objections, refuting the proofs, and establishing from the perspective of the person. The first part has three sections: objections by reasoning, objections by scripture, and objections by the vision of yogis. (The first part has three sections: becoming many selves, etc., becoming annihilation, etc., and conclusion. (2 The first is: If the skandhas are the self, then therefore, because the skandhas are many, the self will also become many. The self is substantial, and observing there, because of clinging to the substantial, it will not be inverted. In this way, in one continuum, the self and the person, etc., will also become many, if the skandhas are the self. Because, because form, feeling, etc., are very many. If it is thought that the mind is the self, then merely because of the six sense faculties, such as the eye, and their many moments, the self will also become so many. If you think so, then it contradicts the scripture. The scripture says: When the world arises, only one person arises. The self is substantial, and observing there, because of clinging to the substantial, it will not be inverted. The so-called "the self is substantial" means that the self is substantial. Because the accumulation of substantials of the three times, such as form, is called skandhas, and it is admitted that it is the self. If you think so, then it contradicts the scripture. The scripture says: Monks, these skandhas are only names, only conventions, only designations, just like this.