Tibetan
ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡོད་ལ། དཔྱད་པ་ནའང་ཐེག་པ་གསུམ་གར་གྱི་ལུང་རིགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་དེ་མ་ཡིན་ཅིང༌། དེ་མ་ཡིན་ན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་འདོད་དགོས་པ་གང་ཞིག ཐེག་པ་གསུམ་གའི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོ་ལས་བདག་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་རྣམ་གཞག་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་སྔོན་མ་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཐོང་ཐོས་ཙམ་ཡང་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ། མི་འདོད་ཀ་མེད། དེ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པ་ལ་སྤོང་བྱེད་གཞན་མེད་པས་སངས་རྒྱས་བདག་ལྟ་དང་འཇིག་ལྟ་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། དེའང་འདོད་དོ་ཞེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་བ་ལས་མ་གྲོལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དབུ་མ་པ་ཡིན་པར་སུ་ཞིག་ཡིད་རྟོན་པར་བྱེད། དེ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་ན་འཇིག་ལྟ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ལྟ་ལ་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ནི་སྔོན་བྱུང་བའི་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་བརྡ་ཁྱད་འཇོག་མཚམས་ཟད་མི་ཤེས་ཤིང་དཔག་དཀའ་བ་ལ། གཏན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་བཟོ་དེ་དག་ལ་ཡ་མཚན་དུ་སུ་ཞིག་འཛིན་ཏེ། འཛིན་ན་བཤོས་དང་པག་ལའང་ཡིན་མིན་གྱི་མུ་བཞི་བརྩི་(༢༧༨ན) དགོས་པའང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལུགས་སུ་འཇོག་རིགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ནས་ཟན་གྱི་བཤོས་དེ་བཤོས་ཡིན་ཀྱང་གྲོ་ཟན་གྱི་པག་མ་ཡིན་པའི་མུ་ལ་སོགས་སུ་སྨྲ་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྨྲས་པས་ཅི་སྟོ་སྙམ་ན། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གི་གཞུང་ལུགས་ལ་འཆད་རྩོད་རྩོམ་པ་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ན་ཐར་པའི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བའི་ཟེར་རྒྱུ་ཟད་པའི་ལོང་གཏམ་གྱིས་བྲེལ་བར་བྱེད་ན་བདུད་ཀྱི་ལས་སུ་མི་འགྱུར་རམ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པའི་མུ་དེ་དག་གི་བརྡ་ཁྱད་གསར་འཇོག་གི་དོན་ཡང་ཤིན་ཏུ་འཕྱུགས་ཏེ། ང་ཡི་བ་མིག་རྣ་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་བློ་དེ་ཤེས་བྱ་ལ་ཆོས་དང་གང་ཟག་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན་ནམ། གང་ཟག་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་བློ་ཡིན། གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ལ་དེར་ཡང་ཁྱེད་མི་འདོད་དོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཡིན་པར་ཐལ། དང་པོ་དེའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཚད་མ། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱབ་པ་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་བླངས། གསལ་བ་དངོས་འགལ། ཡང་དེ་འདྲའི་བློ་དེ་ཆོས་ལ་བདེན་འཛིན་མིན་ན། མིག་རྣ་སོགས་དེ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་འདྲའི་བློ་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་གང་ཡང་མ་ཡིན་ན་དེ་བདག་འཛིན་ཕུང་གསུམ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ཟག་གཞན་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འཇིག་ལྟ་མ་ཡིན་ན་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། གང་ཟག་གཞན་དེའི་འཇིག་(༢༧༨བ) ཚོགས་ལ་མ་བལྟས་པར་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡན་ལག་དང་ཆ་ཤས་ལ་མ་བལྟས་པར་ཡན་ལག་ཅན་དང་ཆ་ཤས་ཅན་ལ་ལྟ་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐལ་རང་གཉིས་ལ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལ་བཟང་ངན་ཡོད་དེ། བདག་མེད་དེའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་དེ་ཇི་ལྟ་བར་ངོས་ཟིན་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་འདི་ནི་སྔོན་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་བྱུང་བའི་དབུ་མའི་གཞུང་འགྲེལ་མན་ངག་ལྟ་ཁྲིད་ཟིན་བྲིས་སྟོང་ཐུན་དབུ་མའི་གྲུབ་ཐོབ་དག་གི་མགུར་མར་དེ་འདྲའི་རྣམ་གཞག་ཚིག་ཕྱེད་ཙམ་གྱི་གསལ་ཁ་ཡོད་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཁོ་བོ་མནའ་ཆུ་མཐུང་བར་བྱེད་ལ། ཡང་ཁྱོད་མཐོང་ཐོས་ཆུང་བས་དེ་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། ཁུངས་ཐུབ་ཀྱི་ལུང་རྣམ་པར་དག་པ་སྟོན་ཅིག དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་ཆོས་དང་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་བློ་ཕལ་པ་ཐ་སྙད་འཛིན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གང་བཟུང་འདི་ཚུར་མཐོང་གི་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ལྟར་གྱུར་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གི་དགོངས་དོན་མཆོག་དེ་ལ་ཁྱེད་ཆེས་སྐྲག་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་འབྲས་འཇོག་ན། དངོས་པོ་འདུས་བྱས་སྔ་ཕྱི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པས་དངོས་པོ་བར་སྟོང་ལུས་ན་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་རྒྱུན་ཆད་དོགས་པའི་སེམས་ཁྲལ་ཆེན་པོ་བབས་ནས་དངོས་སྨྲ་བའི་ཕྱི་ནང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ལྟར་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་དང་ཐོབ་པ་དང་ཆུད་མི་ཟ་དང་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་ལྟར་དངོས་པོ་ལ་ཆེར་སྲེད་པ་གཏོང་བར་མ་ནུས་ནས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་ཞིག་དང༌། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་བདག་གཉིས་ཁས་(༢༧༩ན) བླངས་པས། ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དེ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པའི་གང་ཟག་ཏུ་ཐལ། དངོས་པོའི་འཇིག་ཞིག་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཁྱེད་རང་འདོད་ཅིང་ཞིག་དངོས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཡིན་པར་རིགས་ན་འཇིག་དངོས་དེ་ཡིན་པ
Chinese
有赖于业果。在分析时，三乘的经论所破的“我”不是那个。如果不是那个，又有什么理由认为不是所断呢？三乘的一切经藏中，没有说过一个字，说除了那个“我”之外，还有其他的作为理由的所破的形态。而且，所有圣者都没有听说过这样说过。理由的周遍是成立的，无法否认。这样一来，像那样的“我”在佛的相续中也有，因为没有其他的对治，所以佛会变成具有我见和坏聚见者。如果也承认那样，那么圆满的佛陀就不会从轮回中解脱，因为是有坏聚见者。像这样说话的中观应成派，谁会相信他是中观派呢？如果那不是可信之处，那么对于坏聚见和人我见的是与非的四句分别，在过去的三乘的经教论著的经藏中，术语的差别、安立的界限是无穷无尽、难以测量的。因为根本不会出现，所以谁会对那些自造的东西感到惊讶呢？如果感到惊讶，那么也应该对食物和糌粑计算是与非的四句，因为应该把那也安立为应成派的不共的宗派。因为必须说，用青稞面做的食物是食物，但不是用小麦面做的糌粑等等。如果那样说，又有什么意义呢？如果说，在对佛陀和菩萨大德们的论典进行讲说、辩论、写作，以及听闻、思考、修习而进行定解时，如果忙于说那些不会成为解脱之因的无意义的废话，那不是会变成魔的事业吗？你所承认的那些四句的术语差别的新安立的意义也极其错误。我的眼、耳等自性成立的执着，对于所知分为法和补特伽罗二者的法上的实执吗？还是补特伽罗上的实执？如果是后者，那么那会变成人我执，而且你也不承认那个。如果是前者，那么那个法，应该是法我执。因为是前者。周遍是成立的。如果承认，那么那个法，应该不是坏聚见。因为是那个承认。
English
It depends on the cause and effect of karma. When analyzing, the "self" to be refuted by the scriptures and reasoning of all three vehicles is not that. If it is not that, then what reason is there to consider it not to be abandoned? In all the ocean of scriptures of the three vehicles, not a single word has been said about a form of refutation based on a reason other than that "self." Moreover, all noble beings have never even heard of such a thing being said. The pervasion of the reason is established and cannot be denied. In that case, since such a "self" also exists in the continuum of the Buddha, and there is no other antidote, the Buddha would become one who possesses the view of self and the view of the perishable aggregate. If that is also admitted, then the perfect Buddha would not be liberated from samsara, because he is one who has the view of the perishable aggregate. Who would trust that such a Madhyamaka Prasangika is a Madhyamaka? If that is not a trustworthy place, then the distinctions of the four possibilities of affirmation and negation regarding the view of the perishable aggregate and the view of the self of a person are endless and immeasurable in the ocean of scriptures of the teachings and treatises of the three vehicles of the past. Since it will never occur, who would be amazed at those self-made things? If one is amazed, then one should also calculate the four possibilities of affirmation and negation for food and tsampa (roasted barley flour), because it should also be established as the uncommon tenet of the Prasangika. Because one must say that food made of barley flour is food, but not tsampa made of wheat flour, and so on. If one says that, what is the point? If one says that when explaining, debating, writing, and hearing, thinking, and meditating on the treatises of the Buddhas and great Bodhisattvas, if one is busy with meaningless chatter that will not become a cause of liberation, will that not become the work of a demon? The meaning of the new establishment of the distinctions of those four possibilities that you admit is also extremely mistaken. Is the mind that grasps my eye, ear, etc., as being self-established, a belief in the truth of phenomena, having divided the knowable into phenomena and persons, or is it a belief in the truth of persons? If it is the latter, then that would become the grasping of the self of a person, and you do not admit that either. If it is the former, then that phenomenon should be the grasping of the self of phenomena. Because it is the former. The pervasion is established. If you admit it, then that phenomenon should not be the view of the perishable aggregate. Because that is the admission.
Chinese
诶，遍（及），您自己已经承认了。清晰是相违的。还有，如果那样的心不是对法的实执，那么眼耳等就成了不是被分为二的法。如果那样的心既不是有情我的执着，也不是法我的执着，那么它就成了我执蕴三者。如果视他人为我不是坏聚见，那么也不会变成视有情为我，因为不看其他有情的坏聚，就不会产生视有情为我的缘故。因为不看支分和部分，就不可能看有支分者和有部分者的缘故。因此，对于应成派和自续派二者来说，对二无我的见解有好坏，因为对无我的标志所要破斥的我，在于是否如实认识的差别。这段话，以前在圣地和雪域（西藏）出现的中观宗论疏、口诀、观修指导、记录、空性诀窍中观成就者们的道歌中，没有像这样对名相有半句明确的说法，我发誓。如果说因为你见闻少所以才有那样的情况，那么请展示可靠的清净的教证。不仅如此，您对一切法和有情，都被众生的普通心识、执著名相的俱生所占据，这如同被现见量所成立一样，您因此非常害怕空性的空性，害怕佛陀和伟大菩萨们的殊胜密意，所以如果安立众生相续的业果，由于有为法前后刹那各异，物体之间空隙大，担心因产生果会中断，产生了巨大的忧虑，像一些内外道宗派一样，对于总相和别相、获得和不浪费以及阿赖耶识的承认等，不能放下对实有的贪恋，所以为了作为业果的所依，就安立了一个坏灭的实有物，并且承认了作为业果所依的二我。（279那）因此，业果的所依那二者是一还是异？如果是一，那么一切事物都成了作为业果所依的有情，因为您自己认为一切事物的坏灭都是事物，并且如果能推理出坏灭物是业果所依的有情，那么坏灭物就是那个有情。
English
Hey, you have already admitted the pervasiveness. Clarity is contradictory. Furthermore, if such a mind is not an inherent grasping of phenomena, then the eyes, ears, etc., would become non-phenomena divided into two. If such a mind is neither a grasping of the self of a person nor a grasping of the self of phenomena, then it would become the third skandha of self-grasping. If viewing another person as a self is not a view of the perishable, then it would not become viewing a person as a self either, because without looking at the perishable aggregates of that other person, the view of a person as a self does not arise. Because without looking at the limbs and parts, it is impossible to look at the possessor of limbs and the possessor of parts. Therefore, for both the Prasangika and Svatantrika, there is good and bad in the view of the two selflessnesses, because there is a difference in whether or not the self to be refuted by the sign of that selflessness is truly recognized. This statement, in the past, in the land of the noble ones and in this land of snow (Tibet), in the Madhyamaka commentaries, oral instructions, meditation guides, notes, and quintessential teachings, in the songs of the Madhyamaka siddhas, there is no such clear statement of even half a word of such terminology, I swear. If you say that it is because you have little knowledge and hearing that such a thing exists, then please show reliable and pure scriptural authority. Moreover, you, towards all phenomena and beings, are so occupied by the innate grasping of ordinary minds of sentient beings, which grasp at names, that it has become as if established by direct perception. Because of this, you are very afraid of the emptiness of emptiness, the supreme intention of the Buddhas and great Bodhisattvas, so if you establish the cause and effect of the continuum of sentient beings, because conditioned phenomena are different in each moment, with gaps between objects, you worry that the cause will be interrupted in producing the effect, and you are greatly concerned. Like some internal and external schools of realism, you cannot let go of your attachment to things, such as the acceptance of universals and particulars, attainment and non-wastage, and the alaya-vijnana. Therefore, in order to have a basis for cause and effect, you establish a perishable real thing, and you accept two selves as the basis for cause and effect. (279a) Therefore, are those two bases of cause and effect the same or different? If they are the same, then all things would become persons who are the basis of cause and effect, because you yourself believe that all destruction of things is a thing, and if you can infer that the destroyed thing is the person who is the basis of cause and effect, then the destroyed thing is that person.