Tibetan
འི་སྐྱེ་འགག་མ་དཔྱད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྗེས་བརྗོད་དུ་ལད་མོར་འདོན་པ་ལས་དཔྱད་ནས་འཇོག་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་སྐྱེ་སོགས་(༢༦༤ན) རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་མིན་པར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་པས་དཔྱད་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་སྐྱེ་སོགས་ཀྱི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་འགོག་པར་བྱེད་པའི་དོན་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཞིང༌། དཔྱད་ནས་སྐྱེ་འགག་འཇོག་ན་སྐྱེ་འགག་དཔྱད་བཟོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་འགག་དཔྱད་བཟོད་ཅན་འདོད་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་བདེན་པ་གཉིས་མིན་གྱི་བདེན་པ་ཕུང་གསུམ་པར་ཁས་ལེན་ན་མ་གཏོགས་དེ་འདྲའི་དཔྱད་བཟོད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མི་སྲིད་ནས་སུ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་ནུས་ལེགས་པར་བསམ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངག་དོན་དབུ་མ་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་མ་དཔྱད་པར་འཇོག་པ་ན་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་མ་བཏབ་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་བླང་དོར་བྱེད་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཚུལ་ལས་མ་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་དོན་ལ་འཕྲི་བསྣན་མེད་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་དཔྱད་ནས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་འགག་སོགས་འཇོག་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་བཏབ་པས་དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་ཚུལ་ལས་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔྱད་ངོར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་ཆོས་མི་འགྲུབ་བཞིན་འགྲུབ་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང༌། དེ་གྲུབ་པར་རློམ་པས་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བའི་དོན་དམ་པ་འགོག་པར་འགྱུར་བས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་གངས་ཅན་པ་ཁ་ཅིག་དབུ་མ་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་འགག་རང་ལུགས་ཀྱི་འཐད་པས་འཇོག་པ་ནི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཏེ། བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་(༢༦༤བ) འགག་ཉིད་ལེགས་པར་གྲུབ་པས་ཆད་མཐའ་སེལ་ཆེད་དུ་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ལ་ནི་དབུ་མའི་དྲི་ཙམ་མི་བྲོ་བར་ཟད་དེ། བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་འགག་ཉིད་དོ་ཞེས་མཐའ་བྲལ་སྨྲ་བའི་སྟོན་པ་དག་གི་ལུང་ལས་འབྱུང་བ་དེ་ནི་དཔྱད་པ་དང་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོར་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་འགག་སྒྱུ་མའི་སྐྱེ་འགག་ལྟར་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ཡིན་གྱི། དེར་སྐྱེ་འགག་ཡང་དག་པར་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དུ་རྨི་ལམ་དུའང་རྨི་བ་སྲིད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདི་ལྟར་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་ཀྱེ་མ
Chinese
如果不对生灭进行观察，只是模仿世间的说法，那么经过观察后，世俗谛的生等（264上）就不是作为能立的所破，而是成为所立。这样一来，中观宗如果进行观察，那么否定世俗谛的生等的各自的体性和自性也就变得没有意义了。如果经过观察后安立生灭，那么生灭就变成可以观察的。如果想要那种可以观察的缘起生灭，那么除非承认那种既非二谛也非三谛的真理，否则像那样通过观察而成立的法在二谛中是不可能存在的，谁又能那样成立呢？所以要好好思考。从字面上看，中观宗在不观察缘起因果的生灭的情况下安立，因为没有对仅仅显现的世间世俗谛进行增损，所以在进行名言的取舍时，没有脱离世俗谛的范畴，因为是对如是所称的事物不增不减地进行陈述。即使那样，如果经过观察后安立缘起生灭等，那么就对二谛都进行了增损，所以在进入胜义时，就脱离了二谛的范畴，因为在观察的角度上，缘起性的世俗事物在不成立的情况下妄加成立，并且自认为成立，从而导致对远离生灭的胜义谛的否定，因此也变成了对胜义谛的诽谤。因此，有些藏人说，中观宗以自宗的道理安立缘起生灭是独有的特点，因为如幻如化的生（264下）灭本身已经很好地成立，所以为了消除断边而赞叹，这种说法简直没有中观的味道。所谓如幻如化的生灭本身，这是从远离边见的导师们的教证中出现的，那是为了在观察和圣者的境界中，证明缘起生灭如幻化的生灭一样，是远离生灭的能立之教证，而不是在那里有真实存在的生灭的能立之教证，即使在梦中也不可能梦到。因此，像这样说话的那些人，唉！
English
If one does not examine arising and ceasing, but merely imitates the world's expressions, then, upon examination, the arising, etc., of conventional truth (264a) would not be what is to be refuted by a sign, but would become what is to be established. If that were the case, then if the Madhyamikas were to examine, it would also become meaningless to negate the respective entities and natures of the arising, etc., of conventional truth. If, upon examination, one were to posit arising and ceasing, then arising and ceasing would become amenable to examination. If one were to desire such an examinable arising and ceasing of dependent origination, then unless one were to accept such a thing as a third truth that is neither of the two truths, it would be impossible for a dharma established by such examination to exist in either of the two truths, and who could establish it in that way? Therefore, one must think carefully. Literally, when the Madhyamikas posit the arising and ceasing of cause and effect of dependent origination without examination, they do not impute anything to the merely apparent conventional truth of the world, so when they engage in accepting and rejecting terminology, they do not deviate from the nature of conventional truth, because they state things without adding or subtracting from what is known. Even so, if, upon examination, one were to posit arising and ceasing of dependent origination, etc., then one would be imputing to both truths, so when engaging in ultimate truth, one would deviate from the nature of both truths, because from the perspective of examination, one would be falsely imputing the establishment of conventional phenomena of dependent origination when they are not established, and by presuming that they are established, one would be negating the ultimate truth that is free from arising and ceasing, and thus one would also be slandering the ultimate truth. Therefore, some Tibetans say that the Madhyamikas' positing of the arising and ceasing of dependent origination by their own system's reasoning is a unique characteristic, because the arising (264b) and ceasing of something like an unreal illusion is well established, so it is praised for the sake of eliminating the extreme of nihilism. But that is completely devoid of the flavor of Madhyamika. The very arising and ceasing of something like an unreal illusion, which appears in the words of the teachers who speak of freedom from extremes, is a proof that, from the perspective of examination and noble ones, the arising and ceasing of dependent origination, like the arising and ceasing of an illusion, is free from arising and ceasing, and it is not possible to dream even in a dream that it is a proof that there is truly existing arising and ceasing there. Therefore, those who speak in this way, alas!
Tibetan
་ལ། དེས་ན་མ་དཔྱད་པར་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱིས་འཇོག་ལུགས་ནི་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་བར་འདོད་པའི་དངོས་འཛིན་དང་འགལ་བས་དབུ་མ་པའི་བདེན་གཉིས་འཇོག་ཚུལ་དངོས་སྨྲ་བའི་བདེན་གཉིས་འཇོག་ཚུལ་ལས་ཆེས་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་སོགས་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་དང་མི་འགལ་བར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ། ཁོ་བོའི་ཕ་རས་པ་ཆེན་པོའི་མགུར་ལས། བལྟོས་བཞག་གི་བདེན་གཉིས་རྣམ་གཞག་ཀྱང༌། །ཁོ་བོ་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྲགས་ངོར་ཙམ་འདོན། །ད་འཇིག་རྟེན་སྤྲོས་དང་བྲལ་ཙ་ན། །བལྟོས་ཆོས་ཀྱི་བདེན་རྫུན་ལ་སོགས་ཀྱིས། །སྐྱེ་འགག་གི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གྱི་དགག་སྒྲུབ་ཀུན། །དམིགས་མེད་དུ་ཞི་བའི་གནས་སྐབས་དེར། །རང་ལུགས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་ཇི་ལྟར་ཡོད། །རང་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་ཞིག་ཙ་ན། །གཞན་ལུགས་ཀྱང་འགོག་དོན་མི་མདུག་པས། །དབུ་མར་ཡང་མིང་འདོགས་ཀྱང་(༢༦༥ན) མ་བྱེད་ཅིག །ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ཉིད་ལ་འཁོར་ཐབས་མེད་པའི་བཀའ་དྲིན་དྲན་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བགྱིས་སོ། །དེས་ན་རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་རྒྱུ་མེད་དུ་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་དེ། རྒྱུ་མེད་ནི་གང་ལའང་བལྟོས་མེད་ཡིན་ལ། རྟེན་འབྲེལ་ནི་བལྟོས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་རྒྱུ་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུ་དང་མི་མཐུན་པ་དང་ཁ་ཡར་བ་ལས་བྱུང་བ་ན་རྟེན་འབྲེལ་དང་འགལ་ཏེ། རྒྱུ་གཅིག་པུ་ལས་བྱུང་ན་རྐྱེན་གཞན་དང་གཞན་ལ་བལྟོས་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུ་རྟག་པ་ལའང་བྱ་བྱེད་དང་བྲལ་བས་བལྟོས་པར་མི་རིགས་ཤིང༌། རྒྱུ་མི་མཐུན་པ་ལས་འབྱུང་ན་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བལྟོས་པར་མི་རིགས་ལ། རྒྱུ་ཁ་ཡར་བ་ལས་འབྱུང་ནའང་ཚོགས་པ་ལ་བལྟོས་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་དང་འགལ་ཏེ། རང་ཉིད་རང་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་ལ་བྱ་བྱེད་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། རང་མ་གྲུབ་ན་བལྟོས་ས་ལྟོས་ཆོས་གཉིས་ཀར་མི་རུང་ཞིང༌། གྲུབ་ན་བལྟོས་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ལའང་མ་གྲུབ་ན་བལྟོས་ས་ལྟོས་ཆོས་གཉིས་ཀར་མི་རུང་ཞིང་གཞན་དུ་མི་འཐད་ལ། གྲུབ་ན་བལྟོས་མི་དགོས་ཤིང་བལྟོས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བའང་སྐྱོན་གཉིས་ཀས་རེག་པའི་ཕྱིར་བལྟོས་པར་འགལ་ལོ། །དེས་ན་སཱ་ལུ་ལྗང་པའི་མདོ་ལས། ས་བོན་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ
Chinese
因此，不經仔細觀察，僅僅以這種方式來確立（二諦）的方式，與認為四邊生起的實執相違背，因此中觀派確立二諦的方式遠遠勝過了實事論者確立二諦的方式。因為對於佛陀和眾生等一切有情所知的事物，都與世間的共許不相違背。這僅僅是這些。我的父親熱巴大師的道歌中說：「觀待安立的二諦分別，我也只是在世間他稱許的範圍內說說而已。現在如果遠離世間的戲論，關於觀待法的真假等等，一切生滅的相狀，以及有無、是與非的破立，在那無所緣寂滅的狀態中，自宗的見修行是怎樣的呢？自宗的宗派一旦消失，也就不需要遮破他宗了，所以對於中觀，也不要安立名稱。」憶念起他所賜予的無法報答的恩德，我以一切事物來頂禮。因此，僅僅以這種因緣的緣起，就能夠遣除一切無因的觀點。因為無因是不觀待任何事物的，而緣起是具有觀待意義的。自在天等常一異因和不和合而生起，與緣起相違背。因為如果從唯一的因產生，就不需要觀待其他的因緣。而常因也因為遠離作用，所以不需要觀待。如果從不和合的因產生，也不需要觀待自己的因緣。如果從不和合的因產生，也不需要觀待聚合。從自、他、二者產生也與緣起相違背。因為自己不觀待自己。並且自己對自己有作用是相違背的。如果自己沒有成立，那麼能觀待的所觀待二者都不可能成立。如果成立了，就不需要觀待。對於他者，如果沒有成立，那麼能觀待的所觀待二者都不可能成立，並且在他者中也不合理。如果成立了，就不需要觀待，如果觀待就會太過分。從二者產生，也會被兩種過失所觸及，因此與觀待相違背。因此，《稻稈經》中說：從種子的因產生，那也是生起
English
Therefore, without careful examination, the way of establishing (the two truths) by merely this kind of conditionality contradicts the substantialist clinging that believes in the arising of the four extremes. Therefore, the way the Madhyamikas establish the two truths is far superior to the way the substantialists establish the two truths. Because for all knowable things of all beings such as Buddhas and sentient beings, it does not contradict the worldly conventions. This is just this much. My father, the great Repa, said in his song: "The distinctions of the two truths that are established in relation, I only speak of them within the scope of what is accepted by others in the world. Now, if we are free from the elaborations of the world, concerning the truth and falsehood of relative phenomena, all the characteristics of arising and ceasing, and all affirmations and negations of existence and non-existence, being and non-being, in that state of unconditioned peace, what is the view and practice of our own tradition? Once our own tradition disappears, there is no need to refute other traditions, so do not even give the name to Madhyamaka." Remembering the immeasurable kindness he bestowed, I prostrate with all things. Therefore, merely with this kind of dependent arising of conditions, all views of causelessness are eliminated. Because causelessness is not dependent on anything, and dependent arising has the meaning of dependence. The arising from Isvara (自在天，Lord，Īśvara，伊濕伐羅) and other permanent, singular, dissimilar, and incoherent causes contradicts dependent arising. Because if it arises from a single cause, it is not necessary to depend on other conditions. And a permanent cause, being devoid of action, does not need to depend. If it arises from a dissimilar cause, it also does not need to depend on its own causes and conditions. If it arises from an incoherent cause, it also does not need to depend on aggregation. Arising from self, other, or both also contradicts dependent arising. Because the self does not depend on itself. And it is contradictory for the self to act on itself. If the self is not established, then neither the dependent nor the object of dependence can be established. If it is established, then there is no need to depend. For the other, if it is not established, then neither the dependent nor the object of dependence can be established, and it is not reasonable in the other. If it is established, then there is no need to depend, and if it depends, it would be too extreme. Arising from both is also touched by both faults, so it contradicts dependence. Therefore, in the Rice Seedling Sutra, it says: That which arises from the cause of the seed is also arising.