Tibetan
དང༌། ཚད་མའི་གཞི་མཐུན་དང༌། དངོས་པོ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟར་རང་སར་བདེན་པས་དེ་དེར་འཛིན་པ་ནི་དངོས་འཛིན་དང་བདེན་འཛིན་མ་ཡིན་ལ། བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་དབབ་བྱའི་བདེན་པ་དེ་ཤེས་བྱ་ན་མི་སྲིད་ཅིང༌། བདེན་མེད་རྟོགས་པ་ལ་བདེན་གྲུབ་དེ་ངོས་མ་ཟིན་པར་དེ་མི་རྟོགས་ཤིང༌། དེ་ལྟའི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱ་ནི་འཇམ་དབྱངས་ཀྱི་སྙན་བརྒྱུད་མེད་པར་སུས་ཀྱང་ངོས་མ་ཟིན་པས་དེང་སང་གི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་དགག་བྱའི་བདག་བདེན་དང་ཐ་སྙད་པའི་དངོས་པོའི་བདག་བདེན་འདྲེས་པ་དེས་ལན་ཅིང༌། དངོས་པོ་བདག་བདེན་བཀག་ན་ཆད་ལྟར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང༌། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་སེམས་ཅན་སྤྱི་ལ་ཡོད་པའི་ང་དང་བདག་ཙམ་ཐེག་པ་གསུམ་གར་དགག་བྱའི་གང་ཟག་གི་བདག་མ་ཡིན་པ་དང༌། ཐ་སྙད་དུའང་ཞིག་པ་འདུས་མ་བྱས་ཉིད་དངོས་པོའི་རྒྱུ་འབྲས་དང་ངོ་བོར་སྨྲ་བ་དང༌། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་འཁྲུལ་སྣང་མི་མཐུན་པ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་མ་འཁྲུལ་བའི་བདེན་པ་དོན་བྱེད་པ་ཚད་གྲུབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང༌། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགག་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ནས་མི་བྱེད་པར་བདེན་གཉིས་ཕྲལ་བའི་སྟེང་ནས་བྱེད་པ་དང༌། བདག་སྐྱེ་སོགས་འགོག་པ་ན་ཆོས་ཅན་མྱུ་གུ་ལྟ་བུའི་སྟེང་དུ་མི་འགོག་པར་དེ་ལ་སྣང་ཞེན་གཉིས་ཀར་ཡོད་པ་མིན་པའི་མྱུ་གུ་རང་བདེན་པ་གསར་རྩོམ་བྱས་ནས་དེ་ལ་བདག་སྐྱེ་སོགས་འགོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཅེས་པ་འདི་འདྲ་འགར་ཡང་མ་མཐོང་(༢༧༡བ) ཞིང༌། ཁྱེད་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་འདི་ལྟར་འཆའ་བ་ལ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་འབྲང་གི་ལུང་ཡི་གེ་ན་གཅིག་ཀྱང་འདྲེན་རྒྱུ་མ་རྙེད་འདུག་ཅིང༌། གང་དྲངས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱ་བོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཐམས་ཅད་དང་མི་མཐུན་པར་ཀྱོག་བཤད་ཀྱི་འབྲུ་འབའ་ཞིག་བསྣན་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། རྩ་བར་མ་ཁྱབ་བོ་སྙམ་ན་ཁྱབ་སྟེ། གཞན་དུ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ནས་བྱང་སེམས་ས་བཅུ་པའི་ཚུལ་བཟུང་བ་ཡིན་ཀྱང་བསྟན་པ་འདིའི་བསྟན་གཙོ་སྟོན་པ་ཤཱཀ་ཐུབ་ཡིན་ལ། བྱམས་འཇམ་སོགས་དེའི་འཁོར་ཡིན་པས་སྐབས་འདིར་སྟོན་པ་ཉིད་ལ་དཔང་དུ་བྱའོ། །ཁྱད་པར་བོད་སྔར་བྱོན་གྱི་དབུ་མ་པ་དག་གིས་ནི་ཡོད་པ་བཀག་ནས་མེད་པ་མ་བསྒྲུབས་པ་དང༌། གཉིས་ཡིན་བཀག་ནས་གཉིས་མིན་གཏན་མ་བསྒྲུབས་ཤིང༌། དེ་དག་གིས་གཞན་གྱིས་ལོག་པར་བརྟགས་པ་གང་དག་རྟེན་འབྲེལ་ཀུན་རྫོབ་པ་འཇིག་རྟེན་གཞན་གྲགས་ཀྱིས་ཁས་བླངས
Chinese
并且，所有这些符合量论基础和事物具有作用的能力，像这样在自身位置上是真实的，因此执著于此不是实执和真执。需要确定为无实的真实，如果作为所知就不可能存在。要证悟无实，如果不认识真成就，就无法证悟它。像这样的宗的破斥对象，如果没有文殊菩萨的口耳传承，谁也无法认识。因此，现在中观派的人们没有证悟空性，是因为宗的破斥对象的自性真实和名言的事物自性真实混淆了。如果破斥事物自性真实，就会变成断见。像这样，与生俱来的我执所执著的，普遍存在于有情心中的我和我所，仅仅是三乘都要破斥的补特伽罗的我。在名言中，坏灭、无为本身，说成是事物的因果和自性。六道众生的错乱显现不成立为真实，所有这些不欺骗的真实，做有作用的事物，被成立为量成立。有无、生灭、二谛的一切法之上不去做，而是在二谛分离之上做。破斥自生等时，不是在法性苗芽等之上破斥，而是在那上面，对于显现和执著两者都不存在的苗芽，新创作一个自性真实，然后对它破斥自生等，像这样的情况哪里也没有见过（第271页b）。 并且，您自己这样安立宗派，在圣龙树菩萨的追随者的教证文字中，连一个可以引用的都没有找到。所有引用的，都与汉藏的所有注释不一致，似乎仅仅添加了歪曲解释的词语。如果认为根本上不周遍，那就是周遍的。另外，虽然文殊菩萨本身成佛后，示现菩萨十地之相，但此教法之教主是导师释迦牟尼佛。慈氏、文殊等是他的眷属，因此此时应以导师本身为证人。特别是，以前的藏地中观派人士，破斥有，却没有成立无。破斥二，却没有确定非二。那些人对于他人颠倒分别的，所有那些缘起世俗，都以世间共称承认。
English
And, all these that accord with the basis of valid cognition and the ability of things to perform functions, are true in their own place in this way, so holding to that is not object-grasping and truth-grasping. The truth that needs to be determined as unreal, if it is to be known, is impossible. To realize unreality, without recognizing that true establishment, one cannot realize it. The object to be refuted by such a sign, without the oral transmission of Manjushri, no one can recognize. Therefore, the reason why the Madhyamikas of today do not realize emptiness is that the self-truth of the object to be refuted by the sign and the self-truth of nominal things are mixed. If the self-truth of things is refuted, it will become nihilism. Like this, the self-grasping that is born together with beings, the mere I and mine that exist in all sentient beings, is not the self of the person to be refuted by all three vehicles. Also, in name, destruction, the unconditioned itself, is said to be the cause and effect and nature of things. The mistaken appearances of the six realms are not established as true, all these non-deceptive truths, doing things that function, are established as validly established. One does not act on top of all the phenomena of existence and non-existence, arising and ceasing, the two truths, but acts on top of separating the two truths. When refuting self-arising and so on, one does not refute on top of things like sprouts, but on top of that, for sprouts that do not exist in both appearance and attachment, one newly creates a self-truth and then refutes self-arising and so on for it. Such a thing has not been seen anywhere (271b). And, in establishing your own tenets in this way, not even one quote from the texts of the followers of the noble Nagarjuna has been found. All that has been quoted is inconsistent with all the commentaries of India and Tibet, and it seems that only words of distorted explanation have been added. If you think that it is not pervasive at the root, it is pervasive. Furthermore, although Manjushri himself, after becoming a Buddha, took the form of a Bodhisattva on the tenth ground, the main teacher of this teaching is the teacher Shakyamuni. Maitreya, Manjushri, etc., are his retinue, so in this case, the teacher himself should be taken as the witness. In particular, the former Tibetan Madhyamikas refuted existence but did not establish non-existence. They refuted two but did not determine non-two. Those people accepted all those dependent arising conventionalities that others had wrongly conceived as being known to the world.
Tibetan
་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་སུན་འབྱིན་པ་ལས་རང་ལུགས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་མ་བྱས་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཐམས་ཅད་དཔྱོད། །ཅེས་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བོད་སྔ་རབས་པའི་དབུ་མ་པས་མི་འདོད་པ་ཞིག་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་དགོས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདིར་འདོད་བྱེད་པ། །གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཅེས་པ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །འདིར་སྨྲས་པ། འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདེན་གཉིས་འཇོག་ན་ཡང༌། །བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གྲགས་གྲུབ་མེད་པ་དང༌། །ཡོད་ཀྱང་དེ་ལྟའི་བདེན་གཉིས་བལྟོས་བཞག་གི། །མ་དཔྱད་ཙམ་ངོར་ཐ་སྙད་བྱེད་(༢༧༢ན) ཙམ་ལས། །དཔྱད་ཚེ་བལྟོས་ལས་འཇིག་རྟེན་འབྱུང་བ་དང༌། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྟོང་པར་འཇོག་པ་ཡི། །སྟོང་དང་རྟེན་འབྱུང་དེ་ཡང་འགྲུབ་མིན་པས། །ཆོས་ཀུན་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་བྱར་ག་ལ་བཏུབ། །དཔྱོད་བྱེད་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དཔྱད་པ་ཡི། །དཔྱོད་བྱེད་དཔྱད་བྱ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱི། །ངོ་བོར་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཞི་བ་ན། །ཤིང་གཉིས་དྲུད་ལས་མེ་ཉིད་བྱུང་བ་ན། །བསྲེག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེ་དང་ཤིང་གཉིས་ཀར། །འགར་ཡང་གནས་པའི་གོ་སྐབས་ཡོད་མིན་ལྟར། །བདེན་པར་མེད་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱས་ཏེ། །དཔྱད་བྱ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་པ་ན། །རྣམ་དཔྱོད་དེ་ལ་ཡང་ནི་རྟེན་ཡོད་མིན། །རྟེན་མེད་ཕྱིར་ན་རྣམ་དཔྱོད་མི་སྐྱེ་སྟེ། །སྐྱེ་མེད་དེ་ཡང་མྱ་ངན་འདས་པར་བརྗོད། །དེ་ཚེ་ཐ་སྙད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཆད་མཐའ་སེལ་བའི་ཕྱིར། །བདེན་སྟོང་ཉིད་ལས་བསྙོན་མེད་དོན་བྱེད་པ། །ཤུལ་དུ་ལུས་པར་འགྱུར་རམ་འགྲོ་ཀུན་སོམས། །ཞེས་སོ། ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་དགག་པ།
Chinese
仅仅依靠驳斥来破斥，而不做自己宗派的立论和破斥。如《入行论》中说：“如何依靠名声，以分别来辨析一切。”就像这样说的一样。又如果说，你必须认可西藏早期中观派不认可的东西，那就如所说：“强迫你在此认可，分明是自在天的行径。”一样了。此处说：即使在世间面前安立二谛，二谛都没有名声成立，即使有，那样的二谛也是观待而安立的，仅仅在未经观察的面前做名言（272a），一旦观察，则观待而有世间生起，也因此安立为空性。空性和缘起，那也不成立，一切法怎么能成为言说、思、表达的对象呢？以能辨析的各自的分别智慧，将诸法辨析为空性，能辨析和所辨析本身，也在自性的体性中，完全寂灭时，就像两木摩擦而生火，焚烧本身使火和两木，都没有任何存在的机会一样，通达这无有真实，对所辨析进行辨析时，辨析本身也没有所依，因为无所依，所以辨析不生，这不生也称为涅槃。那时，以名言量成立的，世俗谛为了遣除断边，从真性空性中，无可否认的作用，会作为遗留而存在吗？一切行者思考吧！如是说。 驳斥唯识宗的观点。
English
Merely relying on refutation to refute, without establishing or refuting one's own system. As it says in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "How, relying on fame, does one analyze everything with discrimination?" It is said just like that. Furthermore, if it is said that you must accept something that the early Tibetan Madhyamikas did not accept, then it would be like saying: "Forcing you to accept this here is clearly the behavior of Ishvara." Here it is said: Even if the two truths are established in the face of the world, neither of the two truths is established by fame, and even if they exist, such two truths are established in dependence. Merely making statements in the face of non-examination (272a), once examined, the world arises in dependence, and it is established as emptiness because of that. Since emptiness and dependent arising are not established either, how can all phenomena become objects of speech, thought, and expression? With the discriminating wisdom that distinguishes each object of analysis, analyzing all phenomena as emptiness, when the object of analysis and the analysis itself are also completely pacified in the nature of their own essence, just as when fire arises from rubbing two pieces of wood, the burning itself leaves no opportunity for the fire and the two pieces of wood to exist anywhere, understanding this lack of truth, when the object of analysis is analyzed, that analysis itself has no basis either. Since there is no basis, analysis does not arise, and that non-arising is also called nirvana. At that time, the conventional truth established by valid cognition of terms, in order to eliminate the extreme of nihilism, from the true emptiness, the undeniable function, will it remain as a residue? Think about it, all practitioners! Thus it is said. Refutation of the Mind-Only School's view.