Tibetan
སྨྲ་བ་ལ་ནི་ཞི་བའི་ཐབས་མེད་དོ་སྟེ། རྣམ་རིག་སོགས་དེ་དག་རིགས་པས་དཔྱད་ན་རྟོག་བཏགས་ཀྱི་གཞན་དབང་དང་བདག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་དོན་དམ་དུ་ལྟ་ཞོག ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་དུའང་འཇིག་རྟེན་ན་སྤྱི་མཐུན་དུ་མ་གྲགས་པ་རྣམས་རང་ལུགས་ཀྱིས་ཡོད་པར་འཇོག་པས་འཇིག་རྟེན་དང་མི་མཐུན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལས་ཉམས་ཤིང༌། འཕགས་པའི་གཟིགས་པ་རྣམས་དང་མི་མཐུན་པར་སྨྲ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར་ལ། བདེན་གཉིས་དེ་ལས་ཉམས་པས་ཐར་པ་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དུ་བདེན་གཉིས་བལྟོས་འཇོག་གི་འཁོར་འདས་འཆིང་གྲོལ་འཐད་ལྡན་ལས་གཞན་དུ་སྤྱད་ན་འཇིག་རྟེན་ན་འཁོར་འདས་འཆིང་གྲོལ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་གྱིས་བདེན་གཉིས་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ལམ་ལ་ངལ་བས་ཐར་པ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དོན་ཅན་དུ་སོང་བ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང༌། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཐབས་བྱུང་གྱུར་པ་སྟེ། །དེ་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་གང་གིས་མི་ཤེས་པ། །དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ལོག་པས་ལམ་ངན་ཞུགས། །བདེན་གཉིས་ལས་ཉམས་ན་ཐར་པ་མི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་(༢༣༣ན) ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་རྫོགས་སངས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ནི་དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་དང་སྟེ། ཏིང་རྒྱལ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་ལས་ནི། །ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་གང༌། །འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པས། །འོན་ཀྱང་ཉན་ཅིང་སྟོན་པ་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་ངོ༌། །དོན་དམ་བདེན་པ་བསྟན་པ་ནི་ཐབས་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པ་སྟེ། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་དོན་དམ་སྟོན་ལ། དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ལས་དོན་དམ་སྟེ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །འདིར་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཐོབ་བྱ་དང་རྟོགས་བྱ་དང་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་དང་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་རྣམས་རྣམ་གྲངས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཙམ་པ་སོགས་བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་དབུ་མའི་ལུགས་འདི་ལྟར་གང་གིས་མི་ཤེས་པ་དེ་ནི་རང་གི་རྣམ་རྟོག་ལོག་པས་སྦྱར་བའི་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །བསྟན་བཅོས་ལས། གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །
Chinese
对于言说来说，没有寂静的方法，因为如果用理智来分析唯识等，且不说在胜义中执著于遍计所执的自性和他性，以及我和自在天等，即使在世俗名言中，对于那些在世间不普遍公认的事物，也以自己的宗派主张它们存在，这与世间不符，因此会丧失世俗谛；由于所说与圣者的见解不符，因此会丧失真如胜义谛。如果丧失了这二谛，就不会有成就解脱的可能性。因为在世间，如果二谛的安立、轮回涅槃、束缚解脱等，不是以相互依存的方式来运用，那么世间的轮回涅槃、束缚解脱等就会颠倒。就像数论派费力地安立二谛之路，最终却变得毫无意义，无法获得解脱的果实一样。第三是：名言谛成为方便，胜义谛成为从方便生出，如果有人不了解这二者的区别，那他就是因为颠倒分别念而走上了邪道。如果丧失了二谛，就无法获得解脱的原因是：名言谛，即蕴、界、处（233a）的缘起之法，是圆满正等觉所开示的，它成为了证悟胜义的方便。如《定王经》中说：“从无文字之法中，听者为何？说者为何？于无变异作增益，然亦听闻亦宣说。”胜义谛的开示是从方便中产生的，即依靠名言谛来开示胜义，并且从通达它之中，就能获得胜义，即不住涅槃。如经论中说：“不依名言，不能开示胜义；不证胜义，不能获得涅槃。”这里，从方便中产生、果、所获得、所证悟、等持智慧所观察的对境以及不住涅槃等，都是不同的名称。因此，如果像唯识宗等那样，有人不了解二谛的这种区分，即中观宗的观点，那他就是因为自己的颠倒分别念而走上了邪道，从而与世尊的意愿背道而驰。如经论中说：“若有不善巧，此二谛差别。”
English
There is no way to pacify speech, because if one analyzes Vijnanavada and others with reason, let alone clinging to the dependently originated nature of imputation and otherness, as well as self and Ishvara, etc., in the ultimate sense, even in conventional terms, those things that are not commonly recognized in the world are asserted to exist according to one's own system, which is inconsistent with the world, thus losing the conventional truth; because what is said is inconsistent with the views of the noble ones, it will lose the suchness ultimate truth. If these two truths are lost, there is no possibility of achieving liberation. Because in the world, if the establishment of the two truths, samsara and nirvana, bondage and liberation, etc., are not used in a mutually dependent way, then the world's samsara and nirvana, bondage and liberation, etc., will be reversed. Just as the Samkhya school labors to establish the path of the two truths, but ultimately becomes meaningless and unable to obtain the fruit of liberation. The third is: conventional truth becomes the means, and ultimate truth arises from the means. If someone does not understand the difference between these two, then he has entered the wrong path due to inverted conceptualization. The reason why liberation cannot be attained if the two truths are lost is: conventional truth, that is, the interdependent dharmas of the aggregates, elements, and sense bases (233a), which are taught by the fully enlightened Buddha, becomes the means to realize the ultimate. As it says in the Samadhiraja Sutra: "From the dharma without letters, who is the listener? Who is the speaker? To the immutable, one imputes, yet one listens and speaks." The teaching of ultimate truth arises from the means, that is, relying on conventional truth to teach the ultimate, and from understanding it, one can attain the ultimate, that is, non-abiding nirvana. As it says in the scriptures: "Without relying on convention, one cannot teach the ultimate meaning; without realizing the ultimate meaning, one cannot attain nirvana." Here, arising from the means, the fruit, what is to be obtained, what is to be realized, the object to be observed by the wisdom of meditative equipoise, and non-abiding nirvana, etc., are all different names. Therefore, if someone, like the Vijnanavada school, does not understand this distinction between the two truths, that is, the view of the Madhyamaka school, then he has entered the wrong path due to his own inverted conceptualization, thus going against the intention of the Bhagavan. As it says in the scriptures: "Those who do not skillfully know the difference between these two truths."
Tibetan
དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ནི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཞེས་སོ། །བདེན་པ་གཉིས་རྣམ་པར་འཇོག་ལུགས་འཕགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངེས་པར་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཤློ་ཀ་བཅུ་གཉིས་དང་རྐང་པ་གཅིག་འགྲེལ་པར་དྲངས་ནས་རྒྱས་པར་བཤད་ལ། ལུང་དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྨྲ་བ་དང་རང་(༢༣༣བ) རྒྱུད་པའི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་བཀག་ནས། ཐལ་འགྱུར་བས་གཞན་གྲགས་ཙམ་གྱི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་ཞིང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ན་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དང་སྒོ་མ་བསྟུན་པར་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་དང་མཐོ་དམན་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་དང༌། ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དགོས་པའི་དབང་གིས་ཁས་བླངས་ཚུལ། འཇིག་རྟེན་ལ་མི་སྣང་ན་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཚུལ། འཇིག་རྟེན་ལ་ཀུན་རྫོབ་དགག་མི་ནུས་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོད་ལྟར། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས། །འབྲས་ཕྱིར་འདི་དག་མེད་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས། །འཇིག་རྟེན་ངོར་བྱས་བདག་ནི་སྨྲ་བར་བྱེད། །རྣམ་རིག་པ་ན་རེ། ཁྱེད་དབུ་མ་པས་ངེད་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་མ་འཛེམ་པར་རིགས་པས་གཞན་དབང་དགག་པར་བྱེད་ན། ངེད་རྣམ་རིག་པའང་ཁྱེད་དབུ་མ་པ་ལ་བཟོད་པར་མི་བྱེད་དེ། ཁྱོད་རང་དབུ་མ་པའི་བདག་གཞན་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིར་བཟློག་ནས་ཁྱེད་རང་ལ་གྲགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ་དགག་པར་བྱ་ན་ཁྱོད་ཅི་ལྟར་བྱེད་ཅེ་ན། ཐོག་མེད་ནས་བསགས་པའི་ནོར་འཕྲོག་པོ་ལ་ཕྲོགས་ཤོར་བ་པོ་དེས་མཛའ་བར་བྱས་ནས་དུག་དང་སྦྱར་བའི་ཟས་བྱིན་པ་སླར་འཕྲོགས་ནས་མ་བྱིན་ན་ནོར་འཕྲོག་པོ་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ལྟར། ཁོ་བོ་ཅག་དབུ་མ་པ་ལ་དབུ་མའི་རིགས་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འཇིག་རྟེན་ན་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་དེ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཆེས་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་བཞག་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་(༢༣༤ན) ནི་དཔྱད་ནས་མི་འཇོག་པར་མ་དཔྱད་གྲགས་ངོར་བཞག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་གི་དངོས་པོ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟོགས་བྱར་འདོད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་དབུ་མ་པ་བདག་གིས་རང་དབང་དུ་བྱས་ནས་རང་ལུགས་ལ་ཁས་མ་བླངས་ཏེ། འོ་ན་ཀུ
Chinese
那些是佛陀的教法，不能完全了解深奥的真谛。如此说。为了详细解释两种真理的安立方式，引用了圣者《彼性决定显示之三摩地》的十二颂和一个偈颂的后半部分进行解释。该论的意义是：遮止了实事师和自续派的二谛安立方式，如实宣说了应成派所说的仅仅是随顺世俗的二谛的分别。一切法在二谛中都远离自性，远离戏论。在名言中进行名言时，不随顺宗派论者，而是随顺世间如何称说，如六道众生和高低等等，都是安立为世俗谛的缘故。第二，分为：舍弃与世俗相违，以及舍弃与教证相违。第一，分为：以需要世俗的缘故而承诺的方式，世间不认可就不承诺的方式，以及世间不能否认世俗的方式三种。第一是：如汝许他起实有，我亦不承世俗谛，为果故说此等无亦有，于世间前我宣说。唯识师说：你们中观派不顾及我们的宗派，用理证来遮破他起有，我们唯识派也不容忍你们中观派，如果把你们中观派遮止自他的理证反过来，遮破你们自己所承认的世俗谛，你们怎么办呢？就像从无始以来积累的财物被盗贼抢走，失主与盗贼交好，给了掺有毒药的食物，又抢回来不给，盗贼就会感到高兴一样。我们中观派最希望用中观的理证来观察并遮破世间所说的世俗谛。就像你们用理证观察后安立他起有一样，世俗谛（234a）不是用理证观察后安立的，而是安立在未经观察的世俗面前。为了说明这一点，就像你们认为他起有的事物是圣者智慧的对境一样，世俗谛也不是我中观派自主地在自己的宗派中承认的。那么，
English
Those are the Buddha's teachings, which cannot fully understand the profound truth. So it is said. In order to explain in detail the way of establishing the two truths, twelve verses and one line of the latter half of a verse from the Noble One's "Samādhi that Definitely Shows Thatness" are quoted and explained in detail. The meaning of that treatise is: It refutes the way of establishing the two truths of the Realists and the Svātantrikas, and truthfully proclaims the distinctions of the two truths that are merely in accordance with the world, as stated by the Prāsaṅgikas. All phenomena are devoid of self-nature in both truths and are free from elaboration. When making statements in conventional terms, one does not conform to sectarian proponents, but rather follows how the world speaks, such as the six realms of beings and high and low, etc., are all established as conventional truth. Secondly, it is divided into: abandoning what contradicts the conventional, and abandoning what contradicts the scriptural authority. First, it is divided into three: the way of acknowledging due to the need for the conventional, the way of not acknowledging if it is not visible to the world, and the way that the world cannot deny the conventional. The first is: As you assert other-powered entities as real, I also do not accept conventional truth. For the sake of results, I say that these are non-existent yet existent. Before the world, I declare. The Mind-Only proponent says: If you Madhyamikas, without regard for our school, use reasoning to refute other-powered existence, we Mind-Only proponents will not tolerate you Madhyamikas either. If you reverse the reasoning of you Madhyamikas that refutes self and other, and refute the conventional truth that is accepted by you, what will you do? It is like a thief who steals wealth accumulated from beginningless time, and the loser makes friends with the thief, gives food mixed with poison, and then snatches it back and does not give it, the thief will be happy. We Madhyamikas most desire to examine and refute the conventional truth that is spoken of in the world with Madhyamika reasoning. Just as you establish other-powered existence after examining it with reasoning, conventional truth (234a) is not established after examining it with reasoning, but is established in the face of the unexamined world. To show this, just as you think that other-powered entities are the objects of the wisdom of the noble ones, conventional truth is also not autonomously acknowledged by me, the Madhyamika, in my own system. Then,