Tibetan
ཞག་གོ་ཞེས་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར། གང་ཟག་གང་འཇིག་རྟེན་གྱི་བློ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་མ་དཔྱད་པར་བཏགས་ངོ་ན་མ་དཔྱད་པའི་ཚེ་མི་འགོག་ཅེས་གསུང་གི། དེའང་གང་ཟག་ཏུ་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ལྟར་སྦྱར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མིན་པར་དབུ་མ་པས་གང་ཟག་གི་དངོས་པོ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་རང་ལུགས་ཀྱིས་(༢༣༠ན) སྒྲུབ། དོན་དམ་པར་མེད་པ་ཡང་རང་ལུགས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ན་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་དབུ་མ་པ་དེ་ལས་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། སྔར་ཐ་སྙད་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ཕྱིས་དོན་དམ་པའི་དུས་སུ་སྟོང་ཉིད་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྟོང་ཉིད་དངོས་པོའི་འཇིག་རྒྱུར་ཐལ་བ་དང༌། གཞན་དུ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་གཞན་དུ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་དངོས་པོ་ཁས་ལེན་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་བྱེད་པའི་ནང་འགལ་སྨྲ་བ་ཅན་གྱི་དངོས་སྨྲ་བའི་ནང་ནས་ཀྱང་ཐ་ཆད་པའི་དངོས་སྨྲ་བར་སོང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལུགས་ངན་འདི་འདྲ་འཛིན་ཅིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་ལ་འགྲེལ་པ་འཇོག་པའི་ལས་ཀྱི་དུབ་པ་བྱེད་པ་འདི་སུ་ཞིག་གིས་བཅོལ། ཁྱད་པར་སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཐ་སྙད་དུ་རང་རིག་འབད་ནས་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། འཆད་བཞིན་གྱི་བསྟན་བཅོས་འདིའི་དགོངས་པ་དེ་དོན་ལ་མི་གནས་སོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་བརྩམས་ནས་གང་བཀག་པ་དེ་བདེན་པ་གཉིས་གང་གི་སྐབས་སུའང་འབད་ནས་སྒྲུབ་པར་མི་བྱེད་པར་གསུངས་པ་ལ། གསུང་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱི་ཙམ་དུ་ཡང་མ་བརྩིས་པར་གོ་བཟློག་ནས་སྨྲས་པའི་ཕྱིར། འདིར༑ དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་རིགས་པ་གང་ཞིག་གིས། །བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བར་རིགས་མིན་པའི། །རིགས་དེས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རིགས་མིན་པས། །ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གང་གིས་ཡིན་པར་འགྱུར། །ཞེས་ཐ་སྙད་དུའང་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་ལས་ཐལ་རང་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་འདི་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་ལ་རླུང་ལྟར་གྲགས་པ་དེའང་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ཤེས་པའམ། ཤེས་བཞིན་དཔལ་ལྡན་ཟླ་(༢༣༠བ) བའི་ཆོས་ཚུལ་འདི་ལ་སྙིང་ནད་ཀྱིས་དཀྲུག་པར་བྱེད་ན་ཁོ་བོ་ཅག་བྱར་མེད་དོ། །དེས་ན་སྔར་མྱོང་གི་རྫས་འགག་ཞིག་ལས་ཕྱིས་ཀྱི་དྲན་པའི་རྫས་སྐྱེ་བར་མི་བཞག་སྟེ། སྔར་གྱི་ས་བོན་དང་རྒྱུ་སོགས་ཀྱི་རྫས་ཞིག་མ་ཞིག་གང་ལས་ཀྱང་ཕྱིས་ཀྱི་མྱུག་སོགས་ཀྱི་རྫས་དངོས་སྐྱེ་བ་མི་འགྲུབ་པས་ལུགས་འདིར་ཆེས་འགོག་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཕྱིར་མྱུག་ཚེ་ས་བོན་ཞིག་པ་མེད། །ཅེས་སོགས་མདོ་དང༌། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དབུ་མའི་གསུང་རབས་ནས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལས་སྔར་མྱོང་ཞིག་མ་ཞིག་གང་ལས་ཕྱིས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་དངོས་པོ་བར་མི་འཇོག་ཅིང༌། འཇོག་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་རྟག་ཆད་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཆད་དང་ལས་རྣམས་ཆུད་ཟ་དང༌། ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཕྱིས་ཀྱི་ཤེས་པས་ང་ཡིས་སྔར་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་དྲན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། སྔ་ཕྱིའི་ཤེས་པ་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དེ་དྲན་པས་མ་མྱོང་བའང་མ་ཡིན་ལ། མྱོང་བས་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དེ་དྲན་པས་མ་བཅད་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མྱོང་དྲན་གྱི་ཚུལ་འདི་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལུགས་ཡིན་གྱི། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ནི་བརྫུན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངག་དོན་གཞན་ཡིན་ན་མྱོང་དྲན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་དངོས་སྨྲ་བའི་ལོག་རྟོག་ཟློག་ཆེད་དུ་འདི་སྐད་སྨོས་ཀྱི། དབུ་མ་པས་རང་ལུགས་ལ་གཞན་མིན་པས་མྱོང་དྲན་འཐད་དོ་ཞེས་དཔྱད་ནས་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། ཡང་ཁ་ཅིག་ལྟར་རྒྱུད་ཐ་དད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་པ་ལས་རང་གིས་སྔར་མྱོང་ལ་མྱོང་ངོ་(༢༣༡ན) ཞེས་ཐ་སྙད་བྱེད་ལ། གཞན་གྱིས་དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་མི་བྱེད་པ་ཅི་ཞེས་དོགས་པ་བསུ་ནས་ལན་འདེབས་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། རྒྱུད་ཐ་དད་ཀྱི་ཤེས་པ་དག་འཇིག་རྟེན་གྱིས་གཞན་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་དབུ་མ་པས་གཞན་མ་ཡིན་པར་ཡང་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་རང་རིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་དབང་གང་གིས་འཛིན་པར་འགྱུར། །བྱེད་པོ་ལས་དང་བྱ་བ་གཅིག་མིན་པས། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་འཛིན་པར་རིགས་མ་ཡིན། །རྣམ་རིག་པ་ཁྱོད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གང་གིས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བཤད་མ་ཐག་པའི་རིགས་པས་རང་རིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའི་ཕྱིར་དང༌། གཞན་རིག་ཡོད་པའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་འཛིན་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པོ་ལས་དང་བྱ་བ་གསུམ་པོ་དག་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཅོད་པོ་གང་ཟག་དང་བཅད་བྱ་ཤིང་དང་དུམ་བུར་གཅོད་པ་གསུམ་ལ་གཅིག་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །ལང་གཤེགས་ལས། ཇི་ལྟར་རལ་གྲི་རང་གི་སོ། །གཅོད་པར་མི་བྱེད་སོར་མོ་ནི། །རང་ལ་རེག་པར་མི་བྱེད་ལྟར། །རང་རིག་སེམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་
Chinese
因为已经明确地说明了“ཞག་གོ་”。如果有人没有用与生俱来的世间智慧去衡量就随意安立，那么没有衡量的时候，（世间智慧）是不会阻碍的。不仅是对人，对一切法也应如此运用。如果不是这样，中观派以自己的宗派论证人（补特伽罗）的实有在名言中存在，又以自己的宗派论证在胜义中不存在，那么像这样论证的中观派，还有什么比他更像是实在论者呢？以前在名言时是实有的事物，后来在胜义时却论证为空性、无实有，这岂不是成了空性毁灭实有的原因？另一方面，论证事物本来有自性，后来又没有自性，这岂不是在承认事物的同时又诽谤事物？这简直是自相矛盾的论者，在实在论者中也是最差劲的实在论者。因此，谁委托你去承担这种持有恶劣宗派，并且难以理解的中观应成派论典的注释工作呢？特别是，如果有人说月称论师在名言中努力论证自证，那就是说他没有理解这部正在讲解的论典的意旨。因为这里已经说了，从空性的角度出发，凡是被遮止的，在两种谛的任何情况下都不应该努力去论证。你却把他的话当成狗屎一样，反而颠倒着说。这里说：“在那个时候，用什么样的理证，从自和他者产生是不合理的？由于那个理证在名言中也是不合理的，你的产生会由什么而来？”像这样，在名言中也成了生与不生的自他和他的差别，这在智者中如同风一样广为人知，难道你也不知道吗？或者明明知道，却用烦恼来搅乱吉祥月称(༢༣༠བ)的法理，那我们就无能为力了。因此，不能安立以前的感受之蕴灭去之后，后来的记忆之蕴产生。因为无论是以前的种子和因等的蕴灭还是不灭，都不能成立后来的苗芽等的实有之蕴产生，所以这个宗派极力遮止这一点。如云：“因此，苗芽生时，种子不会灭。”等等。
English
Because it has been clearly stated that "zhag go." If someone establishes something without examining it with the innate worldly wisdom, then when there is no examination, (worldly wisdom) will not hinder it. Not only for persons, but for all dharmas, it should be applied in this way. If it is not like this, the Madhyamika school proves with its own tenets that the reality of a person (pudgala) exists in conventional truth, and also proves with its own tenets that it does not exist in ultimate truth. Then, what is more like a realist than a Madhyamika who proves in this way? If something was real in conventional truth, but later in ultimate truth it is proven to be emptiness and non-reality, wouldn't that become the cause of emptiness destroying reality? On the other hand, proving that something originally has self-nature, but later does not have self-nature, wouldn't that be slandering something while admitting it? This is simply a self-contradictory arguer, and the worst realist among realists. Therefore, who entrusted you to undertake the task of commenting on the Prasangika Madhyamika treatises, which hold such bad tenets and are difficult to understand? In particular, if someone says that Acharya Chandrakirti diligently proves self-awareness in conventional truth, that is to say that he does not understand the meaning of this treatise that is being explained. Because here it has been said that, starting from the perspective of emptiness, whatever is negated should not be diligently proven in any of the two truths. But you treat his words like dog droppings, and instead say the opposite. Here it says: "At that time, by what kind of reasoning is it unreasonable for something to arise from self and other? Since that reasoning is also unreasonable in conventional truth, from what will your arising come?" Like this, in conventional truth, it has become the difference between self and other in terms of arising and non-arising, which is as well-known as the wind among the wise. Don't you know this? Or, knowing it clearly, you use afflictions to disturb the Dharma principles of glorious Chandrakirti (༢༣༠བ), then we are helpless. Therefore, it cannot be established that after the aggregate of previous experience ceases, the aggregate of later memory arises. Because whether the aggregate of previous seeds and causes, etc., ceases or does not cease, the real aggregate of later sprouts, etc., cannot be established to arise, so this school strongly prohibits this. As it is said: "Therefore, when a sprout arises, the seed does not cease." and so on.
Chinese
哦，而且，从龙树父子论师的中观论著中，关于缘起因果的安立来说，先前经历过或未经历过，无论从何处产生后来的因果事物，都不安立在两者之间。如果安立，那么因果的道理就会变成常断论者，断灭和事业等都会变成徒劳等过失。因此，后来的意识也会回忆说“我以前见过”，因为先后的意识不是异体。因为凡是经历过的，回忆时也不会变成未经历过的；经历所完全断定的，回忆时也不会变成未断定的。经历和回忆的道理，也只是世间的俗谛规律，因为不是非常需要观察的，因为一切世间的俗谛都是虚假的意义。如果语词意义不同，就不能经历和回忆，为了遣除实事论者的邪分别，才这样说。中观派不是观察并成立自宗因为不是他体，所以经历和回忆是合理的。还有些人认为，如同相续不同的意识不是他体，而是相同，所以自己对以前经历过的说“经历过”（231a），如果有人提出疑问，为什么别人不对它那样称说，然后回答，这是不合理的。因为相续不同的意识，即使世间承许为他体，中观派也没有承许为不是他体。第三，因此，如果不是自证，那么你的他起（他性）将由谁来执持？作者、业和作用不是一体，因此，它本身不应执持它本身。唯识宗，你的他起有境的意识将由谁来执持呢？不会执持，因为刚刚所说的理证，不是自证的缘故，而且也不是他证的缘故。识本身不应执持它本身，因为作者、业和作用三者不是一体的缘故。如同砍伐者、被砍伐的树木和砍成碎片三者没有一体一样。《楞伽经》中说：犹如利剑不能自割刃，手指不能自触，自证心也是如此。如此等等。第三是，如果生
English
O, and from the Madhyamaka treatises of the master Nāgārjuna and his spiritual sons, regarding the establishment of dependent arising and cause and effect, the causal object from which later arises, whether previously experienced or not, is not established between the two. If it is established, then the principle of cause and effect will become permanentist or annihilationist, and annihilation and actions, etc., will become futile and other faults. Therefore, later consciousness will also remember, "I have seen before," because the earlier and later consciousnesses are not different entities. Because whatever is experienced, in recollection, does not become unexperienced; what is completely determined by experience is not undetermined by recollection. The principle of experience and recollection is also merely the conventional reality of the world, because it is not something that needs to be thoroughly examined, because all conventional realities of the world are of false meaning. If the meaning of the words were different, experience and recollection would not be possible; in order to dispel the wrong conceptions of the realists, this is said. The Madhyamikas do not examine and establish their own system by saying that experience and recollection are reasonable because they are not other. And some people think that, just as consciousnesses of different continuums are not other but the same, so one says, "Experienced" (231a) of what one has experienced before. If someone raises the question, why do others not call it that way, and then answers, that is not reasonable. Because even though the world accepts consciousnesses of different continuums as other, the Madhyamikas have not accepted them as not other. Third: Therefore, if there is no self-awareness, then by what will your other-dependent (other-nature) be apprehended? Since the agent, action, and object are not one, it is not reasonable for it to apprehend itself. Mind-Only, by what will your other-dependent, object-possessing consciousness be apprehended? It will not be apprehended, because of the reason just stated, that there is no self-awareness, and also because there is no other-awareness. It is not reasonable for consciousness itself to apprehend itself, because the agent, action, and object are not one. Just as there is no oneness in the cutter, the tree to be cut, and the cutting into pieces. The Laṅkāvatāra Sūtra says: Just as a sword cannot cut its own edge, and a finger cannot touch itself, so is self-aware mind. And so on. The third is: If birth