Chinese
也丝毫没有。因此，对于他起自性成立，即使有如幻觉般的能取所取无实有的显现，但他起本身并不存在于这种世俗显现的体性中。如《经庄严论》所说：“如是于彼有，非彼之事物，如是幻等中，说有及非有。”（226b）因此，唯识宗认为，就事物自性而言，圆成实法界之体性也并不承认是他起遍计所缘识之外的其他，因此，以瑜伽行来成立他起无实有，只不过是徒劳无功而已。对于该识，无论是施设为阿赖耶识还是智慧，都可以。因为他们认为，对于仅仅是刹那间显现明觉体验的觉性，以任何道理都无法损害其成立为胜义谛，并且以此成立。他起之外没有其他体性的圆成实，如圣解脱在陈述瑜伽行者的观点时说：“凡是认为法界极其清净，无二之智慧本身即是所缘者，按照这些人的观点。”以及，在《八千颂义集释》中引用的瑜伽行宗的教典中说：“所谓空性，唯识之外，无有他物，何以故？由离性而成离性，故许为无差别。”由此成立。不仅如此，对于随理唯识宗所承认的他起，以及随相唯识宗所承认的他起，也似乎各自按照自己所安立的成立方式，而分别承认二谛。随理唯识宗认为，作为能取，成为识之体性的遍计所缘识是胜义谛，而随相唯识宗认为，作为能取，不可能成立为识之体性，因此，像这样，遍计所缘识所施设的世俗之外，没有其他的胜义谛，这种说法早已广为人知，所以不遮破。二、（227a）总说。破斥忆念之成立。宣说其他破斥之理，共三。第一，彼自体性不能体验彼。他者不能执持他者，但有自证，因为自己执持自己。例如，如灯火自己照亮自己一样，如果这样认为，那么，他起本身不能成立为体验他起本身，
English
There is not even a little bit. Therefore, for dependent arising that is truly established, even though there is an appearance of grasping and being grasped like an illusion, which is without true existence, dependent arising itself does not exist in the nature of such a conventional appearance. As it says in the Ornament of the Sutras: "Thus it exists in that, it is not the object of that, thus in illusion and so on, it is said to be existent and non-existent." (226b) Therefore, the Mind-Only school believes that, in terms of the nature of things, the characteristic of the perfectly established Dharmadhatu does not admit anything other than the nature of dependent arising and consciousness. Therefore, to establish dependent arising as non-truly existent through yogic practice is merely a futile effort. It does not matter whether that consciousness is labeled as Alaya-consciousness or wisdom. Because they believe that no reasoning can harm the establishment of the mere moment of knowing, which is the experience of clarity and awareness, as ultimately true, and it is established by that. There is no perfectly established reality with a nature other than dependent arising. As Holy Liberation states when expressing the view of the Yogachara: "Those who think that the Dharmadhatu is extremely pure and that non-dual wisdom itself is the object, according to the view of those people." And, in the commentary on the Condensed Meaning of the Eight Thousand Verses, quoting the Yogachara scripture: "What is called emptiness is other than consciousness, there is nothing else, because from emptiness becoming emptiness, it is considered to be non-different." This is established by this. Moreover, it seems that both the dependent arising accepted by the proponents of true aspects and the dependent arising accepted by the proponents of false aspects acknowledge the two truths separately, based on the mode of establishment that each of them has posited. The proponents of true aspects believe that the dependent arising, which is the nature of the apprehended consciousness, is the ultimate truth. The proponents of false aspects believe that it is impossible for the apprehended to be established as the nature of consciousness, and therefore, like this, there is no ultimate truth other than the conventional imputation of the consciousness. This statement has long been known, so it is not refuted. Two, (227a) Summary. Refutation of the establishment of mindfulness. Showing other ways of refutation, there are three. First: That itself is not established as experiencing that. Although others do not grasp others, there is self-awareness, because oneself grasps oneself. For example, if it is thought that it is like a lamp illuminating itself, then, that dependent arising itself is not established as experiencing that dependent arising itself,
Tibetan
རང་གིས་རང་ལ་བྱ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར། ལེགས་པར་བསླབས་པ་གཡེར་ཞིང་ཡང་ཟོར་ཅན་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་ཕྲག་པ་ལ་ཞོན་པར་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མ་གྲུབ་པས་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་དང༌། རང་རིག་གྲུབ་ཀྱང་དྲན་པས་མི་འགྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་དུས་དྲན་པ་ལས་འགྲུབ་ན། །མ་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ཡི། །མ་གྲུབ་འདི་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མིན། །འདིར་རྣམ་རིག་པ་ཁ་ཅིག་མདོ་སྡེ་པའི་ཕྱོགས་ལྟར་རང་རིག་བསྒྲུབས་ནས་གཞན་དབང་རང་མྱོང་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་རྣམས་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་ཡུལ་གཉིས་ཀ་རིག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མེ་ནི་སྐྱེས་པ་ཉིད་ནས་རང་གསལ་གྱི་བདག་ཉིད་དང་བུམ་སོགས་གསལ་བྱེད་དང༌། སྒྲས་ཀྱང་རང་གི་བདག་ཉིད་དང་དོན་གཉིས་ཀ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་རིག་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ངེས་པར་རང་རིག་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ཁས་མི་ལེན་ན་ངས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཡུལ་དང༌། ཡུལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པར་ཐལ། དྲན་པ་ནི་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡང་རང་རིག་མེད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མ་མྱོང་བར་ཡང་འགྱུར་བ་དང༌། གཞན་གྱིས་དེ་མྱོང་ན་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་(༢༢༧བ) བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དུས་མཉམ་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུལ་ཤེས་གཉིས་གཅིག་ཅར་ཡང་མི་གཅད་དེ། ཤེས་པ་མཐའ་དག་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་དུ་མ་གཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མ་བརྒྱ་འབིགས་པ་ལྟར་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བ་རྣམས་འཇུག་པ་མྱུར་བས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་རང་རིག་ཁས་མ་བླངས་ན་ཐུག་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་སྤོང་བར་མི་ནུས་ལ། དེ་ཡང་ངས་སྔར་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་དེ་ལྟར་མཐོང་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་དུས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་གྲུབ་སྟེ། སྔར་གཟུགས་མཐོང་བའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་དེ་རང་གིས་རང་རིག་པར་མ་རྟོག་ན། དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲན་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔར་ངས་གཟུགས་མཐོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཕྱིས་དུས་ཀྱི་གཉིས་ཀའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ལས་དེའི་རྒྱུ་ཡུལ་ཤེས་གཉིས་ཀར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རང་མྱོང་བའི་དོན་ཅན་གྱི་རང་རིག་གྲུབ་ལ། དེ་གྲུབ་པ་ན
Chinese
因为自己对自己行为相违背的缘故。如同善于驯服的驯马师也不能骑到自己的肩膀上一样。第二方面，不能成立的不能成立，不能成立的不能成立，以及自证成立但记忆不能成立两种。第一种是：如果从后来的记忆中成立，那么为了成立未成立的缘故所说的，这个未成立的不是成立者。这里有些唯识宗像经部宗一样成立自证，并成立他自在为自体验。像这样，诸识是自己的体性和对境二者都是能知者。例如，火从产生之时起就是自明的体性和能明瓶等，声音也像能显示自己的体性和意义二者一样。因此，不承认自证的对方也，有法，必须承认自证，因为如果不这样承认，我就看见了色等对境，以及体验对境的具有对境的识就不会成为记忆。如果不成立，则成为成立。如果记忆是体验的具有对境，那么识也因为体验而不会成为记忆。又，如果没有自证，则也会成为自己没有体验自己，如果他人体验它，则也会成为无穷尽。同时的两个识也不能同时了知对境和识，因为一切识都是其他识的具有对境，而且众生都是一个识的相续。许多识同时生起显现的时候，就像刺穿一百片莲花瓣一样，依次出现的诸法因为进入迅速而误认为是一个。因此，如果不承认自证，则不能避免无穷尽的过失，而且我也成立了先前看见色，以及像那样看见的识二者的具有对境的记忆在后来产生。如果先前看见色的识的体性自己没有认识自己，则不应理成为它的具有对境的记忆。如果先前我想我看见了色，那么从后来的二者的具有对境的记忆中，它的原因对境和识二者都成为体验。自体验的具有意义的自证成立，而且它成立后
English
Because of the contradiction of oneself to one's own actions. Just as even a well-trained horse trainer cannot ride on his own shoulders. Secondly, there are two types: the unestablished cannot establish the unestablished, and self-awareness is established but memory is not established. The first is: If it is established from later memory, then for the sake of establishing the unestablished, what is said, this unestablished is not the establisher. Here, some Vijnanavadins, like the Sautrantikas, establish self-awareness and establish other-dependence as self-experience. Like this, all consciousnesses are knowers of both their own nature and objects. For example, fire from the moment it arises is the nature of self-luminosity and the illuminator of pots, etc., and sound also shows both its own nature and meaning. Therefore, even the opponent who does not admit self-awareness, the subject, must necessarily admit self-awareness, because if he does not admit it in this way, the consciousness of 'I saw form' and the experiencer of the object will not become memory. If it is not established, then it becomes established. If memory is the experiencer of the object, then consciousness will also not become memory because of experience. Moreover, if there is no self-awareness, then it will also become that one has not experienced oneself, and if another experiences it, then it will become infinite. Two simultaneous consciousnesses also cannot simultaneously apprehend the object and consciousness, because all consciousnesses are the object of other consciousnesses, and all sentient beings are a single stream of consciousness. When many consciousnesses appear to arise simultaneously, like piercing a hundred lotus petals, the phenomena that arise sequentially are mistaken for one because of the rapid entry. Therefore, if self-awareness is not admitted, then the fault of infinity cannot be avoided, and I also establish that the memory of the object of both having seen form before and the consciousness of having seen it in that way arises later. If the nature of the consciousness of having seen form before does not recognize itself, then it is unreasonable to become its object of memory. If I thought before, 'I saw form,' then from the later memory of the object of both, its cause, the object and consciousness, both become experience. Self-experience of the meaningful self-awareness is established, and after it is established