Tibetan
རྣམས་ཀྱི་མཐུ་བཅོམ་པའི་སྲིད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གནོད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང༌། ཞིག་པ་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གང་གིའང་རྐྱེན་དུ་བརྟེན་པར་མི་འབྲེལ་ཞེས། དེར༑ གལ་ཏེ་དངོས་མེད་གཞན་བརྟེན་འགྱུར། །དངོས་པོ་མེད་ཕྱིར་ཞིག་པ་བཞིན། །དེ་ནི་གཉེན་པོར་མི་འདོད་དེ། །གཞན་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་ཞིག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆེན་(༢༠༠བ) པོ་ཞི་བ་འཚོས། ཚད་མའི་བསྡུས་ཆེན་ལས། དངོས་པོ་བརྟན་པ་བཀག་པའི་སྐབས་སུ་མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག བུམ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ལྟ་བུ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་དང༌། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་སུ་འདོད་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་ཞིག་འགྱུར་ཞེས་པའི་འགྱུར་སྒྲ་ལས་ཞིག་པ་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་དང༌། ཞིག་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་གཞན་འབྱུང་བས་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འགྱུར་སྙམ་ན། ཞིག་པ་མ་ཞིག་པའི་བདག་དངོས་སུ་མེད་པས། དེ་ལས་དེ་མ་ཐག་བྱུང་གི་དངོས་པོར་མེད་ལ། ཞིག་འགྱུར་གྱི་འགྱུར་སྒྲས་མི་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མི་སྟོན་ཏེ། མི་ལ་བོང་བུར་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་བོང་བུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཞིག་པ་དངོས་མེད་སླར་དངོས་པོར་མི་ལྡོག་ཅེས། དེར་ཇི་སྐད་དུ། ཞིག་པ་ཉིད་ནི་བདག་མེད་ཕྱིར། །དེ་མ་ཐག་བྱུང་ཡོད་མ་ཡིན། །མ་བྱུང་བྱུང་བ་ལྡན་པ་ཡང༌། །ནམ་མཁའི་པདྨ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཞིག་འགྱུར་ཞེས་བྱ་དེ་ལྟར་འདིར། །དངོས་པོར་མ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི། །དོན་འདི་རྟོགས་པར་བྱེད་ཡིན་གྱི། །སྒྲུབ་པ་འགའ་ཡང་མི་འདོད་དོ། །མི་འགའ་ཞིག་ལ་བོང་བུ་ཞེས། །དེ་ལྟར་མིང་ཙམ་བྱས་པ་ན། །བོང་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །འདི་ལ་ཐོབ་འགྱུར་མ་ཡིན་ནོ། །ཞིག་པ་ཞེས་བྱའི་དངོས་པོ་ནི། །དངོས་པོ་བཅོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ། །སྒྲུབ་པ་ན་ཡང་དངོས་འདི་ལ། །ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་མེད་ཕྱིར། །འདི་ནི་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། །འཇིག་པ་དངོས་པོ་ཞིག་བདག་ཉིད། །ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དང༌། །བྲལ་ཕྱིར་མེད་པ་ཉིད་འདོད་ཀྱི། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་མིན། །འདི་ལ་ལྡོག་པའི་དངོས་ཉིད་ཀྱང༌། །སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་(༢༠༡ན) བརྗོད་མི་བྱེད། །དངོས་པོ་ཡི་ནི་རྗེས་འཇུག་པ། །སྐད་ཅིག་ལས་ཕྱིར་འགེགས་པར་བྱེད། །ཕྱིར་འདི་ཡི་ནི་རྣམ་གཞག་གི། །ངོ་བོ་སྒྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །དེ་ཕྱིར་འདི་ལ་རྟག་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་བྱེད་པ་གནས་མེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། མུ་སྟེགས་པ་ཁ་ཅིག་མི་རྟག་པའི་འཇིག་དངོས་ཞིག་པ་ན་རྟག་དངོས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་དགག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། རྟོག་པ་ངན་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་དང་ཙོང་ཁ་པ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་འབྲང་བར་ག་ལ་རིགས་ཏེ། ཉིད་ཅག་ནང་པའི་བསྟན་འཛིན་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཅི་ཙོང་ཁ་པ་ཁྱེད་ཅག་རང་གི་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ལྟར། ཇི་སྐད་དུ། མཛོད་ལས། གཅིག་ནི་འདས་པས་འབྱིན་པར་བྱེད། །ཅེས་འདས་མ་འོངས་པ་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པས་དོན་བྱེད་པ་ལྟར་སྨྲ་ནའང་མི་འཐད་དེ། ཚད་ཆེན་ལས། དུས་གསུམ་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ཉེར་དྲུག་པར། དེའི་དཀའ་འགྲེལ་དུ། གཞན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་འདི་དག་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཞིག་གམ། མི་ནུས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱོགས་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། །གལ་ཏེ་ནུས་ན་དེའི་ཚེ་ནུས་པ་ཡོད་ན་ད་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་པའི་ད་ལྟ་བ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་དོན་བྱ་བ་བྱེད་པར་ནུས་པ་དེ་དག་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིར་མ་གྱུར་པ་ད་ལྟར་བ་བཞིན་ནོ། །འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཐལ་བར་འགྱུར་བའོ། །འདི་མ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ད་ལྟ་བ་ལོགས་ན་ཞིག་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ནམ་(༢༠༡བ) མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། །སྦྱོར་བ་ནི་གང་དག་ད་ལྟར་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་འགའ་ཞིག་ཏུ་ནུས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཏེ། ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། ། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ད་ལྟར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་དམིགས་པའོ། །ཞེས་འབྱུང་བས། ཆོས་ཀྱི་སྤྱན་དང་ལྡན་པའི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས་ལུགས་ངན་དེ་དག་ཆེས་ཆེར་བཀག་ཟིན་ཅིང༌། ཁྱད་པར་རང་སྡེ་ཞིག་དངོས་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ངན་དེ་ལྟ་བུ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ཆོས་སུ་སྨྲ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཁྱེད་ཅག་འདས་ཞིག་གི་རྫས་ཁས་མི་ལེན་ནོ་སྙམ་ན། འདས་ཞིག་གི་དངོས་པོ་དེ་དོན་བྱེད་པར་ཁས་བླངས་པས་ཚིག་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང༌། དོན་རང་གི་སྡེ་པ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་ལྟ་བུ་ལས་གཞན་དུ་མི་སྣང་ངོ༌། །ཁྱད་པར་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སམ། སྒོས་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་དེ་མི་འདོད་བཞིན་ནན་གྱིས་ཁལ་དུ་བསྐུར་བར་ཟད་དེ། སློབ་དཔོན་དེས་དངོས་པོ་འདས་པ་དང་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ན་འདས་པའི་དངོས་པོ་སྐྱེས་ཟིན་གྱི་
Chinese
那些摧毁力量的存在的烦恼，也不会造成伤害。正如所说：“由于毁灭不是实有，所以与任何法的因缘都不相关。”对此，如果非实有依赖于其他而变化，就像毁灭一样因为不是实有。这不被认为是解药，因为依赖于其他就像毁灭一样。此外，大学者寂护在《量释论》中说：在驳斥事物恒常的章节中，一些外道认为瓶子等事物是不常的事物，而微尘和虚空等是常的事物。由此引申出，从“毁灭变化”的变化之声中，毁灭变成了不常的事物，并且从毁灭本身产生其他事物，因此认为毁灭变成了事物。毁灭没有未毁灭的自体，因此不是从它立即产生的事物。毁灭变化的变声并不表示不常的事物，就像给人贴上驴子的标签，人不会变成驴子一样，毁灭非实有不会再次变成实有。正如那里所说：“毁灭本身因为无我，所以不是从它立即产生的。未生与已生相合，也像虚空中的莲花等。所谓毁灭变化，在这里，是理解‘没有变成事物’的意义，而不是想要任何论证。如果对某些人说驴子，这样只是命名而已，那么驴子的所有属性都不会因此而获得。所谓毁灭的事物，是事物被摧毁，即使在论证时，对于这个事物，也丝毫没有产生，因此它怎么会转变呢？毁灭的事物本身，怎么会是事物的自性呢？因为它与事物的本质分离，所以认为是无，而不是因为是事物的本质。对于这个，通过论证的途径，也不说转变的事物本身，事物之后的跟随者，会阻止一瞬间。因此，对于这个的分类的本质，丝毫没有论证。因此，对于这个进行常的分别念是没有根据的。”因此，一些外道认为不常的毁灭事物在毁灭时会……
English
The afflictions that rely on the existence that destroys the power of those will not cause harm either. As it is said, "Since destruction is not a real entity, it is not related to relying on the causes of any dharma." Regarding that, if a non-entity changes relying on others, just like destruction because it is not an entity. This is not considered an antidote, because relying on others is just like destruction. Furthermore, the great scholar Śāntarakṣita said in the Tattvasamgraha, "In the chapter refuting the permanence of things, some non-Buddhists consider things like pots to be impermanent things, and things like atoms and space to be permanent things. From this it follows that from the sound of change 'destruction-change,' destruction becomes an impermanent thing, and from destruction itself other things arise, so it is thought that destruction becomes a thing. Destruction does not have an undestroyed self, so it is not a thing that arises immediately from it. The sound of change of destruction-change does not indicate an impermanent thing, just as giving a person the label of a donkey does not make the person a donkey, destruction non-entity does not revert to being an entity again." As it is said there, "Destruction itself, because it is selfless, is not what arises immediately from it. The unarisen combined with the arisen is also like a lotus in the sky, etc. The so-called destruction-change, here, is to understand the meaning of 'not having become a thing,' and not wanting any proof. If some people are called donkeys, just by naming them that way, all the qualities of donkeys will not be obtained by them. The thing called destruction is the destruction of a thing, even when proving it, there is not even a little arising for this thing, so how could it transform? How could the thing of destruction itself be the nature of a thing? Because it is separated from the essence of a thing, it is considered non-existent, not because it is the essence of a thing. For this, through the path of proof, one does not even say the thing of transformation itself, the follower after the thing, will prevent it for a moment. Therefore, for the essence of this classification, there is not even a little proof. Therefore, for this, making the discrimination of permanence has no basis." Therefore, some non-Buddhists think that the impermanent thing of destruction will...
Chinese
确实会变成那样！像这样广泛地进行了驳斥。像这种恶劣的分别念之后，怎么能跟随像至尊文殊菩萨和宗喀巴大师这样的人呢？因为你们是佛教的大护法。还有，宗喀巴，你们自己宗派的一些人，就像说三时（过去、现在、未来）实有存在一样。如《俱舍论》中所说：“一为已逝所生。”像这样说过去和未来，已灭和未生能起作用也不合理。如《量论》中，《三时观察品》第二十六中，它的难解释中说：“另外，这些过去和未来，是有能力起作用的呢？还是没有能力呢？这是两种情况。如果能起作用，那么当它有能力时，就会变成现在，就像没有成为争论对象的现在一样。论式是，凡是能起作用的，就像没有成为争论对象的现在一样。过去等等也能起作用。”这会变成自性的理由的过失。这不是不确定的，因为这样，如果离开现在，那么已灭和未生的一切能力都会消失，就像虚空的莲花一样。论式是，凡不是现在发生的，在任何时候也不会有能力，就像虚空的莲花一样。过去等等也不是现在。这是不观待周遍。这样说，具有法眼的以前的论师们已经大大地驳斥了那些恶劣的宗派。特别是，自己宗派的一些人，说灭等是实有的恶劣宗派，怎么会变成是应成派的特点呢？你们不承认已灭的实有吗？即使口头上不承认已灭的事物能起作用，但实际上，除了自己宗派说实有的观点之外，看不出其他的。特别是，说灭是实有，是月称和陈那的特点，或者说是特法，这完全是强加给论师不愿接受的负担。因为那位论师说，如果过去和已灭的事物是实有，那么过去的实有已经产生。
English
Indeed, it will become like that! He refuted it extensively like this. After such a bad conceptualization, how can one follow someone like the venerable Manjushri and the great Tsongkhapa? Because you are great upholders of the Buddhist teachings. Also, Tsongkhapa, some of your own sects, like saying that the three times (past, present, future) are substantially existent. As it is said in the Abhidharmakosha, "One is produced by the past." Like this, it is unreasonable to say that the past and future, the ceased and the unborn, can function. As it is said in the Pramāṇavārttika, in the twenty-sixth chapter, "Examination of the Three Times," in its commentary on difficult points: "Furthermore, are these past and future able to function, or are they not able to? These are two possibilities. If they are able to function, then when they have the ability, they would become present, just like the present that is not an object of dispute. The syllogism is: whatever is able to function is like this, just like the present that is not an object of dispute. The past and so on are also able to function." This would become a fallacy of the reason of self-nature. This is not uncertain, because if it is like this, if one separates from the present, then all the abilities of the ceased and the unborn would disappear, just like a lotus in the sky. The syllogism is: whatever is not happening in the present will not be able to function at any time, just like a lotus in the sky. The past and so on are also not present. This is the non-observation of the pervader. Thus, those former teachers who possessed the eye of Dharma have already greatly refuted those bad systems. In particular, how can it be that some people of one's own sect say that cessation and so on are substantially existent, and that such a bad system is a characteristic of the Madhyamaka-Prasaṅgika? Do you not accept the substantially existent of the past ceased? Even if you do not verbally accept that the past ceased can function, in reality, it does not seem to be anything other than the view of one's own sect that says things are substantially existent. In particular, to say that cessation is substantially existent is a characteristic of Chandrakirti and Dignāga, or that it is a special dharma, is merely forcibly imposing a burden on the teacher against his will. Because that teacher said that if the past and ceased things are substantially existent, then the past substantially existent has already arisen.