Tibetan
་མི་དགེ་བའི་རྒྱུ་ནི་ནག་པོའི་ལས་མི་དགེ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་གྱི། དགེ་བ་ལས་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་དགེ་བ་ཉིད་ནི་དགེ་བའི་ལས་ཡིན་པར་མཐོང་གི། མི་དགེ་བ་ལས་མ་ཡིན་ཅིང༌། མཁས་པ་གང་ཞིག་དགེ་མི་དགེའི་ལས་གཉིས་ཀ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་བློ་ཅན་ནི་ཐར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ལས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པ་དང༌། རྣམ་སྨིན་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཤིན་ཏུ་ལས་འབྲས་ལ་ངེས་པར་དཔྱོད་པ་རྣམས་ལ་ལས་འབྲས་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་པར་འགྱུར་དུ་འོང་ངོ་སྙམ་སྟེ་སྐྲག་པ་ཅན་དེ་ངོར། ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ་ཞེས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་རྣམས་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་པའང་དགག་པར་མཛད་དེ། རྒྱུ་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འདི་སྐྱེའོ་ཞེས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལས་འབྲས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་ཀྱང་བསླུ་མེད་དུ་སོ་སོར་བདེན་པར་སྣང་བ་ནི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིགས་པའི་མཐུ་ལས་ཡིན་གྱི། རང་དགར་བསམས་ན་(༢༠༣བ) འགལ་བ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ལས་བློའི་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བར་ངེས་པ་སྟེ་གཟུང་བྱར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ཀུན་གཞི་སོགས་གསུངས་པ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་དང༌། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་ཉིད་ཡོད་ལ། །ཕུང་པོ་འདི་དག་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡོད་ཅེས། །བསྟན་པ་འདི་ནི་དེ་ལྟར་ཆེས་ཟབ་དོན། །རིག་པར་མི་འགྱུར་གང་ཡིན་དེ་ལའོ། །ཅི་ལས་འབྲས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ལས་འབྲས་རྣམ་པར་འཇོག་ན། ལང་གཤེགས་སོགས་ལས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་མཐའ་ཡས་པའི་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བསྒོ་གཞི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལས་རླབས་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་དེ་ཅི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཞིག་གམ་ཞེ་ན། གང་ཟག་ཁ་ཅིག་ཞེན་པའི་བློ་ངོ་དེར་བལྟོས་ནས་དེར་མོས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་བསམས་ནས་དེ་ངོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་པས་དགོས་པ་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པས་གདུལ་བྱ་ལ་དེ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དགོས་པ་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་ན་དེའི་དགོངས་གཞི་ནི་གང་ཞེ་ན། སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་དགོངས་ཏེ་ཀུན་གཞི་ཞེས་པའི་དངོས་པོ་བ་ཞིག་ཡོད་པ་སྐད
Chinese
不善之因，乃是黑色之业，唯由不善而来，非由善来。悦意且善之果报，则见为善业所致，非由不善而来。若有智者，能悟解善与不善之二业皆无自性，则能解脱。如是，以无自性之业而生果，以及各别决定之果报之理，甚为难解。故世尊于极力辨析业果之凡夫前，恐其因谤业果而坏灭世俗，故对彼等畏惧者而言，诸业之果报成熟乃不可思议。如是，亦遮止孩童思虑业果之关联，因彼等无法以现量了知此因生彼果之业果关联。虽业果无自性，然不欺惑地显现为各别真实，乃是听闻、思惟、修习之智慧力所致。若随己意臆测，则唯觉矛盾，故心识之境如何决定，即所取境不可思议之故。二者中，将阿赖耶等所说示为不了义，以及如来所说之有皆示为了义。初者为：阿赖耶识有，补特伽罗亦有，此等蕴亦唯有，如是之教示，于不解甚深义者而言。何以故？若问无自性之业果如何安立，则如《楞伽经》等所说，阿赖耶识乃无量法之能力差别之所依，一切种子，如海生波浪般，为生一切事物之因，此岂非全无所有耶？然就某些人执着之心而言，仅是随顺彼等意乐而作意，故非全无所有。然因非如字面所示，故为应彼等需要而如是宣说，故为令所化有情认为实有而宣说。若为应彼等需要而如是说，则其密意为何？乃是唯以空性为密意，而非谓有阿赖耶之实物。
English
The cause of non-virtue is black karma, which comes only from non-virtue, not from virtue. The pleasing and virtuous result is seen as coming from virtuous karma, not from non-virtue. If a wise person realizes that both virtuous and non-virtuous karma are without inherent existence, then he will be liberated. Thus, it is very difficult to understand how a result arises from karma that is without inherent existence, and how the results are individually determined. Therefore, the Blessed One, fearing that ordinary people who are very meticulous in examining the cause and effect of karma might destroy the conventional reality by slandering karma and its effects, said to those who were afraid, "The ripening of the fruits of karma is inconceivable." In this way, he also forbade children from thinking about the connections between karma and its effects, because they cannot understand the connection between karma and its effects through direct perception. Although karma and its effects are not established by their own nature, they appear as separate truths without deception, which is due to the power of the wisdom of hearing, thinking, and meditating. If one thinks arbitrarily, one will only perceive contradictions, so how the object of consciousness is determined, that is, the object to be grasped, is inconceivable. In the second part, the teachings on the Alaya and so on are shown to be provisional, and all that the Tathagata said to exist is shown to be definitive. The first is: "The Alaya consciousness exists, and the person also exists, and these aggregates alone exist." This teaching is for those who do not understand the profound meaning. Why? If one asks how karma and its effects are established when they are without inherent existence, then, as stated in the Lankavatara Sutra and others, the Alaya consciousness is the basis for the distinctions of the power of limitless dharmas, and all seeds, like waves arising from the ocean, are the cause of the arising of all things. Is this not completely non-existent? However, with regard to the minds of some people who are attached, it is only a matter of thinking in accordance with their inclinations, so it is not completely non-existent. However, because it is not as it appears literally, it is taught in that way to meet their needs, so it is taught to sentient beings to make them think that it really exists. If it is said in that way to meet their needs, then what is its intention? It is only with emptiness as its intention, not saying that there is a real thing called Alaya.
Tibetan
་དུ་བསྟན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མདོ་སྡེ་གང་དུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཡོད་ཅིང་གདུལ་བྱའི་ངོར་གང་ཟག་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་གསུངས་པ། ཇི་སྐད་དུ། དགེ་སློང་དག་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཁུར་རོ། །ཁུར་ཁུར་བ་ནི་གང་ཟག་གོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང༌། ཁ་ཅིག་ལ་ནི་བདག་དང་བྲལ་བའི་ཕུང་པོ་འདི་དག་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡོད་ཅེས་བསྟན་པ་འདི་ནི་དགོས་པ་དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཅན་དག་ལ་དེ་ལྟར་ཆེས་ཟབ་པའི་(༢༠༤ན) དོན་སྟོང་པ་ཉིད་རིག་པར་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་བསྟན་པ་རིམ་འཇུག་གི་ཆེད་དུ་ཀུན་གཞི་སོགས་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིས་གསུང་རབས་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ལོག་དང་བྲལ་1བར་རྟོགས་པ་ན་ཀུན་གཞི་སོགས་ལ་ཞེན་པའང་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ལས་ཡོན་ཏན་འབྱུང་གི་སྐྱོན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་བསྐལ་པའི་དུས་དང་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་དཔགས་ནས་སྟོན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་གང་གང་ལ་དགའ་བ། །དེ་ཡི་དེ་དེ་སྔར་བཤད་བྱ། །ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དམ་ཆོས་ཀྱི། །སྣོད་ནི་ཅིས་ཀྱང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ༌། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་ཚོགས་ལྟ་དང་བྲལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །ཇི་ལྟར་ང་དང་ང་ཡི་བསྟན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་མོད་ཀྱི། །ཡོད་ཅེས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །བསྟན་པ་མཆོག་ལ་གདུལ་བྱ་དཀྲི་ཆེད་དུ་ཀུན་གཞི་བསྟན་པར་མ་ཟད། འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཀྱང་ང་དང་ང་ཡི་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཆེད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ང་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ཞེས་སོགས་ཇི་ལྟར་ང་དང་ང་ཡི་བསྟན་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་མེད་མོད་ཀྱི། དོན་ཟབ་མོ་ཁོང་དུ་ཆུད་ཆེད་དུ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་ཅེས་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་བདེན་པ་བཞི་དང་གཉིས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་སོགས་བསྟན་པ་མཐའ་དག་ལ་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། །དེས་ན་ཤར་རིའི་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པར། གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་རྣམ་འདྲེན་རྣམས། །འཇིག་རྟེན་མཐུན་པར་མི་འཇུག་ན། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་དང༌། །སངས་རྒྱས་སུས་ཀྱང་ཤེས་མི་འགྱུར། །ཕུང་པོ་དག་དང་ཁམས་རྣམས་དང༌། །(༢༠༤བ) སྐྱེ་མཆེད་རང་བཞིན་གཅིག་བཞེད་ལ། །ཁམས་གསུམ་པོ་དག་སྟོན་མཛད་པ། །འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་མཐུ
Chinese
被教导，因为随顺一切事物的自性。因此，在哪个经部中，阿赖耶识作为果的所依，并且为了所化众生的缘故，也说有补特伽罗。如经中所说：诸比丘，五蕴是负担。负担者是补特伽罗。这样说了。对某些人则开示说，只有这些无我的蕴存在。这对于那些执著事物为实有的人来说，为了让他们逐渐理解，对于那些不能理解如此甚深的（204a）空性之义的人，才开示说阿赖耶识等如同字面意义一样存在。之后，当理解了远离颠倒的经文意义时，也会舍弃对阿赖耶识等的执著。这样开示不会产生过失，因为佛陀的教法需要根据众生的根器和时代来宣说。如经中所说：对于什么什么有欢喜，就先说那个那个。如果法器不能承受，就会损坏殊胜的佛法。第二点是：即使远离了坏聚见，佛陀也像我与我的教法一样，虽然事物没有自性，但却说有，这是为了引导众生。为了引导所化众生进入殊胜的教法，不仅开示了阿赖耶识，而且即使舍弃了一切坏聚见，为了让众生理解世俗的意义，佛陀也像我于何时何时一样，虽然事物没有自性，但为了让众生理解甚深的意义，也开示了从色到一切种智的事物是存在的，这是一种引导。这对于四谛、二谛和三自性等一切教法都适用。因此，在与说一切有部相符的偈颂中说：如果世间的导师们不随顺世间，那么谁也不会知道佛陀的法性和佛陀。他们认为蕴、界和（204b）处具有相同的自性，并且宣说三种界，这与世间相符。
English
was taught because it follows the nature of all things. Therefore, in which sutra, the Alaya consciousness is the basis of the fruit, and for the sake of the disciples, it is also said that there is a person. As it is said in the sutra: Monks, the five aggregates are a burden. The bearer of the burden is a person. It is said like this. To some, it is taught that only these aggregates without self exist. This is for those who cling to things as real, in order to gradually understand, for those who cannot understand such profound (204a) meaning of emptiness, it is taught that Alaya consciousness and so on exist as literal meanings. Later, when the meaning of the scriptures that are free from reversal is understood, the attachment to Alaya consciousness and so on will also be abandoned. Teaching in this way does not produce faults, because the Buddha's teachings need to be taught according to the capacity of beings and the times. As it is said in the sutra: Whatever one likes, that should be said first. If the vessel cannot bear it, it will damage the supreme Dharma. The second point is: Even if one is free from the view of the collection of destruction, the Buddha, like me and my teachings, although things have no self-nature, says that they exist, which is to guide beings. In order to guide the disciples into the supreme teachings, not only is the Alaya consciousness taught, but even if all views of the collection of destruction are abandoned, in order for beings to understand the meaning of the world, the Buddha, like me at what time, although things have no self-nature, in order for beings to understand the profound meaning, it is also taught that things from form to omniscience exist, which is a kind of guidance. This applies to all teachings such as the Four Truths, the Two Truths, and the Three Natures. Therefore, in the verses that are in accordance with the Sarvastivadins, it is said: If the guides of the world do not follow the world, then no one will know the Dharma nature of the Buddha and the Buddha. They believe that the aggregates, realms, and (204b) sources have the same nature, and they proclaim the three realms, which is in accordance with the world.