Tibetan
ས་འཇིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་འཇིག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའང་དེ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ལ། རང་ཉིད་འཇིག་པའི་ངོ་བོར་མ་སྐྱེས་ན་གཞན་དུ་འཇིག་བྱེད་གཞན་གྱིས་གཞན་འཇིག་པའི་ངོ་བོར་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དགག་སྒྲུབ་འབྲེལ་མེད་གཞན་གྱུར་གྱི་ཆོས་ལ་ཕན་གནོད་ཀྱི་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཇིག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་དེ། འཇིག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ཡོད་པ་ལ་འཇོག་ན་རྒྱུ་མེད་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཞིག་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་མེད་དེ། དེ་དངོས་པོ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་ཞིག་པ་ལ་ནི་དངོས་པོ་སྔ་མ་རྒྱུན་ཆད་ཅིང༌། ཕྱི་མར་མ་གྱུར་ཀྱང་སྔ་མ་རྒྱུན་ཆད་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་འཇིག་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བ་ཡོད་ལ། དེ་ལྟར་ནའང་ཞིག་པ་ལ་ནི་ཕན་གདགས་བྱའི་དངོས་པོ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཀྱི་དངོས་པོས་ཕན་གདགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་གཞན་གྱི་འཇིག་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་མེད་ལ། འཇིག་པ་ལ་འཇིག་རྒྱུ་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་རང་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་འཇིག་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་ཡང་བལྟོས་མེད་དུ་གྲུབ་བོ་ཞེས། དཔལ་ལྡན་ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏས་རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་ལས། འཇིག་པར་བྱ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་དང༌། །(༡༩༧ན) ཞིག་པ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། །འཇིག་པའི་སྒྲ་དོན་འབྱུང་མོད་ཀྱི། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་རྒྱུ་མི་དགོས། །འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དེ་འཇིག་རྒྱུ་བུམ་པའམ་ཤིང་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་ལ་ཡང་འཇུག ཞིག་ནས་མེད་པ་ལ་ཡང་འཇུག་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་འཇིག་པར་བྱ་རྒྱུ་དངོས་པོའི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་མེད་གསུངས་པ་ནི། འཇིག་པ་ཉིད་དངོས་པོ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་བསྐྱེད་པ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་མ་བལྟོས་པ་ལ་དགོངས་ལ། ཞིག་ནས་མེད་པ་ལ་འཇིག་པར་དོགས་པའི་སྐབས་སུ་རྒྱུ་མེད་ནི་རྒྱུ་གཏན་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། འཇིག་པ་དེ་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་འཇིག་པ་ལ་རྒྱུ་མི་དགོས་པར་གསལ་ལོ། །འདིའི་དགོངས་པ་མ་ཤེས་ན་གཞུང་འཆད་པ་འདྲེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་སྔ་མ་ཞིག་པའམ་འགག་པའི་འཇིག་པ་རྩོམ་པའི་སྐབས་སུ་དངོས་པོ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་འཇིག་པ་རྩོམ་པར་བྱེད་ལ། དངོས་པོ་སྔ་མ་འགགས་ཞིག་དངོས་པོར་མེད་པས་དེས་གོ་མ་བཀག་པའི་ཤུལ་དུ་དངོས་པོ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་གྱི། དཔྱད་ན་སྐྱེ་འགག་དུས་མཉམ་ལ་སྐྱེ་བ་མི་འགྲུབ་སྟེ། འགགས་ཞིག་དུས་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་འགག་འཇིག་དང་སྐྱེ་
Chinese
不是要使土地毁灭，而是从毁灭本身的因中，也成就了毁灭的因。如果自身没有生为毁灭的体性，那么作为毁灭者的他者，就无法使他者成为毁灭的体性。因为，对于否定肯定无关、已经变为他者的法来说，利益损害的行为是互不随顺的。因此，毁灭和无常是有因的，如果认为毁灭和无常存在，那就与无因相矛盾。而对于消逝来说，是没有原因的，因为它不是可以被接受的事物。即使如此，对于消逝来说，前一个事物已经断绝，即使没有变成后一个事物，也只是考虑到前一个事物断绝，而施加了毁灭的词语。即使如此，对于消逝来说，对于可以施加利益的事物，施加利益的事物无法施加利益，因此，自他的毁灭之因都不存在。虽然对于毁灭来说，没有其他意义的毁灭之因，但是从自身产生之因中，也无须依赖地成就了毁灭之因。如是，吉祥的萨迦班智达在《理智宝藏》的根本和注释中说：将要毁灭的事物，以及，消逝的非事物两者，毁灭的词义虽然都会出现，但是两者都不需要原因。所谓的毁灭之词，对于瓶子或树木等毁灭之因的事物也会使用，对于消逝之后的不存在也会使用，因此法称在将要毁灭的事物的情况下说没有原因，是指毁灭本身是事物，因此不需要依赖于产生事物的其他原因。在怀疑消逝之后的不存在是毁灭的情况下，没有原因是指完全没有原因，因为毁灭是非事物。无论哪种情况，都很清楚毁灭不需要原因。如果不知道这个意图，那么讲解经文就会变得混乱，这是很好的解释。因此，在前一个事物消逝或停止的毁灭开始时，后一个事物产生的毁灭就开始了。前一个事物停止消逝，因为不是事物，所以它没有阻碍的位置，后一个事物就会产生具有生灭的生。如果进行分析，生灭同时，生是不成立的，因为停止消逝没有被时间包含。那么，停止消逝和生
English
It is not to make the earth perish, but from the cause of perishing itself, the cause of making perish is also accomplished in that very thing. If one's own self is not born as the nature of perishing, then the other as the destroyer cannot make the other the nature of perishing. Because, for the Dharma that is unrelated to negation and affirmation and has become other, the actions of benefit and harm do not follow each other. Therefore, destruction and impermanence have causes, because if destruction and impermanence are considered to exist, it contradicts having no cause. But for disappearance, there is no cause, because it is not an object that can be closely grasped. Even so, for disappearance, the previous object has ceased, and even if it has not become the next object, the word of destruction is applied only considering the cessation of the previous object. Even so, for disappearance, the object that can be benefited cannot be benefited by the object that benefits, therefore, both the causes of self and other destruction do not exist. Although for destruction, there is no other meaning of the cause of destruction, from the cause of producing itself, the cause of destruction is also accomplished without dependence. Thus, the glorious Sakya Paṇḍita said in the root and commentary of the "Treasury of Reasoning": The object to be destroyed, and, both the disappeared non-object, the meaning of the word destruction may appear, but both do not need a cause. The word called destruction is also used for objects that are the cause of destruction such as a vase or a tree, and it is also used for non-existence after disappearance, therefore Dharmakīrti said that there is no cause in the case of the object to be destroyed, which means that destruction itself is an object, so it does not need to rely on other causes that produce the object. In the case of suspecting that non-existence after disappearance is destruction, no cause means that there is absolutely no cause, because destruction is a non-object. In either case, it is clear that destruction does not need a cause. If you do not understand this intention, then explaining the scriptures will become confused, this is a good explanation. Therefore, when the destruction of the previous object ceasing or stopping begins, the destruction of the later object arising begins. The previous object ceases and disappears, because it is not an object, so the later object will arise in the place where it did not block, and there will be a birth of arising and ceasing. If analyzed, arising and ceasing are simultaneous, arising is not established, because stopping and disappearing are not included by time. Then, stopping and disappearing and arising
Tibetan
འཇིག་གཉིས་གཅིག་ཅར་འཇིག་རྫས་གཉིས་སུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་མེད་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་ལ་འཇིག་པ་རང་གི་བྱ་བ་རང་ཉིད་འཇིག་པ་དང་འཇིག་དངོས་གཞན་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ལ། འགག་འཇིག་ནི་འགག་པའི་འཇིག་པ་རང་གི་བྱ་བ་རང་ཉིད་འཇིག་པ་ཙམ་གྱི་བྱ་བ་གཅིག་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེའོ། །(༡༩༧བ) དེས་ན་དངོས་པོའི་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཉིད་ཞིག་པ་ཡིན་ཀྱང༌། དངོས་པོ་ཉིད་ཞིག་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་བཏང་བའི་ཞིག་པ་དགག་རྐྱང་དེ་ནི་དངོས་པོར་མ་སོང་སྟེ། དེས་དོན་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ནའང་ཞིག་པ་དེ་དངོས་མེད་དུ་བཏགས་ནས་བརྗོད་པ་ཙམ་ལས་ཞིག་པ་དེ་དངོས་མེད་ཀྱི་གཞི་གྲུབ་ཀྱི་ཡིན་ཡོད་དུའང་ཁས་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དངོས་པོ་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི། །དངོས་མེད་ཡིན་པར་སྐྱེ་བོ་སྨྲ། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་དུའང་དངོས་པོར་མེད་པ་ཙམ་ལ་དངོས་མེད་ཅེས་སྐྱེ་བོ་དག་སྨྲའི། ཕྱི་ནང་གི་མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག་འདོད་པ་ལྟ་བུའི་དངོས་མེད་རྫས་གྲུབ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་དབུ་མའི་གསུང་རབས་ལས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེར་འབྱུང་ངོ༌། །གསུམ་པ་ལ། རིགས་པ་དང་འགལ་བས་གཏན་མི་རིགས་པ་དང༌། ལུང་དང་འགལ་བས་གཏན་མི་རིགས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་ཕྱི་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་སྔ་ཕྱིའི་བར་དུ་ཞིག་དངོས་རེ་འབྱུང་བར་ཐལ། ཞིག་པ་དངོས་པོ་བ་དེ་དངོས་པོ་སྐྱེ་བ་ཅན་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཞིག་དངོས་དེ་སླར་ཡང་ཞིག་པ་ལས་མ་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དངོས་པོ་ཞིག་པའི་མཐའ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཞིག་དངོས་དེ་མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་གཏན་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དངོས་པོ་ཞིག་པའི་ཞིག་དངོས་དེ་ཞིག་པ་ལས་མ་ཞིག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཞིག་དངོས་རང་ཉིད་ཞིག་པའི་དངོས་པོར་སྐྱེའང་མ་ཞིག་པའི་དངོས་གཞན་སྐྱེད་བྱེད་དུ་གྲུབ་བོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་དངོས་པོར་མེད་པས་(༡༩༨ན) གཞན་དངོས་པོར་བྱ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་དངོས་ཆོས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འབྱུང་བ་ལ་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་བར་མ་ཆད་དུ་ཡོད་ན་ནི་ཞིག་པ་དང་མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་གཅིག་ཅར་འབྱུང་བའམ་མ་ཞིག་པའི་དངོས་པོ་བར་ཆད་དེ་ཡོད་ན་ཞིག་མ་ཞིག་གི་དངོས་པོ་སྤེལ་ནས་འབྱུང་བ་གང་རུང་དུ་འགྱུར་ལ། རྣམ་གཞག་འདི་འདྲ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གང་ལའ
Chinese
如果问：生灭二者是否同时存在于两个坏灭之物中？并非如此，但对于生灭来说，坏灭具有两种作用，即自身坏灭和产生其他坏灭之物；而止灭的坏灭则仅具有一种作用，即自身坏灭，通过这种差别可以清楚地区分二者。（197b）因此，事物的坏灭虽然是事物本身的坏灭，但事物本身的坏灭，即事物舍弃其性质的坏灭，仅仅是否定，并未成为事物，因为它脱离了一切作用。即便如此，坏灭也只是被假立为非有而说，但坏灭并非必须被承认为非有的基础。正如所说：“事物转变为其他，世人称之为非有。”世间之人仅仅将不存在于事物中的事物称为非有。因此，内外道某些人所认为的实有自成的非有是不合理的，这在《中观论》等经典中也有广泛的论述。第三部分包括：与理相违而完全不合理，以及与教证相违而完全不合理。第一种情况是：如果坏灭是有实体的，是后来未坏灭之物的因，那么必然会导致在先前和后来的未坏灭之物之间产生一个坏灭之物。因为这个有实体的坏灭是产生有生之物的产生者。如果承认，那么必然会导致这个坏灭之物不会再次从坏灭中变为未坏灭，因为它是有坏灭之物终结的。如果承认，那么必然会导致这个坏灭之物不会成为未坏灭之物的永久产生者，因为有坏灭之物的坏灭不会从坏灭中变为未坏灭。对此，有人认为并非如此，即使坏灭之物自身产生为坏灭之物，它也成立为其他未坏灭之物的产生者。但并非如此，因为它自身不存在于事物中（198a），因此无法使其他事物存在。不仅如此，对于事物现象持续不断地产生来说，如果坏灭变为有实体，并且未坏灭之物之间没有间断地存在，那么要么坏灭和未坏灭之物同时产生，要么未坏灭之物之间存在间断，从而导致坏灭和未坏灭之物交替产生。任何一位佛教宗义的宣说者都不会接受这种观点。
English
If asked, do the two, arising and ceasing, simultaneously exist in two destructive substances? It is not so, but for arising and ceasing, destruction has two functions: the destruction of itself and the production of other destructive things; while the destruction of cessation has only one function, the destruction of itself, and it is through this difference that the two are clearly distinguished. (197b) Therefore, although the destruction of a thing is the destruction of the thing itself, the destruction of the thing itself, that is, the destruction of the thing abandoning its nature, is merely a negation and has not become a thing, because it is separated from all functions. Even so, destruction is only nominally designated as non-existence, but destruction is not necessarily to be acknowledged as the basis of non-existence. As it is said, "When a thing transforms into another, people call it non-existence." People in the world only call something that does not exist in things as non-existence. Therefore, the self-established non-existence as conceived by some internal and external heretics is unreasonable, and this is also widely discussed in scriptures such as the Madhyamaka treatises. The third part includes: being completely unreasonable because it contradicts reason, and being completely unreasonable because it contradicts scriptural evidence. The first case is: if destruction is substantial and is the cause of the subsequent non-destroyed thing, then it necessarily follows that a destructive thing will arise between the previous and subsequent non-destroyed things. Because this substantial destruction is the producer of things that have arising. If admitted, then it necessarily follows that this destructive thing will not again change from destruction to non-destruction, because it has the end of destructive things. If admitted, then it necessarily follows that this destructive thing will not become the permanent producer of non-destroyed things, because the destruction of destructive things will not change from destruction to non-destruction. To this, someone might think that it is not so, even if the destructive thing itself arises as a destructive thing, it is established as the producer of other non-destroyed things. But it is not so, because it itself does not exist in things (198a), therefore it cannot make other things exist. Moreover, for the continuous arising of phenomena, if destruction becomes substantial and there is no interruption between non-destroyed things, then either destruction and non-destroyed things arise simultaneously, or there is an interruption between non-destroyed things, resulting in the alternating arising of destruction and non-destroyed things. Such a view would not be accepted by any proponent of Buddhist tenets.