Tibetan
ཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མིག་གི་བློ་ལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་དུས་གཅིག་པ། །མིག་ལ་སོགས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་ལས། །གཞན་ཉིད་ཡོད་ན་ཡོད་ལ་འབྱུང་བས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅི་སྟེ་དེ་མེད་ཅེ་ན་འདི་ལ་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བྱེ་སྨྲའི་ཆོས་མངོན་པ་བ་རྣམས་རྒྱུ་དྲུག་གི་སྐལ་མཉམ་ཀུན་འགྲོ་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུ་རྣམས་འབྲས་བུ་དང་དུས་མི་མཉམ་ཞིང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་དང་དུས་མཉམ་པ་དང༌། བྱེད་རྒྱུ་ལ་དུས་མཉམ་མི་མཉམ་གཉིས་ཀ་དང༌། དུས་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པའང་ཡོད་ཟེར། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་མངོན་པ་བ་ཁ་ཅིག་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་འདོད། ཁ་ཅིག་མི་མཉམ་པར་འདོད། ཁ་ཅིག་གཉིས་ཀ་འདོད་ཅིང༌། དེ་དག་ལ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་ལུང་གིས་ཟིན་སོ་གསུམ་ག་ལ་ཡོད་ཀྱང༌། སྐུ་མཆེད་ཀྱི་བཞེད་པ་ནི་གཙོ་བོར་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་པར་དགོངས་ཏེ། རྒྱུའི་རྐྱེན་མཚན་ཉིད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་བཞེད་ཅིང༌། དེ་དང་དེ་ལ་བག་ཆགས་འཇོག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང༌། ཀུན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུས་མཉམ་དུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་རྒྱུ་འགག་པས་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །དེས་ན་བྱེ་སྨྲ་སོགས་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་འདོད་པ་དག་གི་བསམ་པ་ལ། ས་མྱུག་གཅིག་ཅར་མེད་ན་གཞན་ཉིད་མི་འགྲུབ་པས་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ལ། གང་དུ་གཅིག་ཅར་ཡོད་པ་དེར་གཞན་ཉིད་ཡོད་པས་སྐྱེ་བ་ཡོད་པར་(༡༣༦ན) འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དང༌། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞིང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཚོར་སོགས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དུས་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །མིག་དང་གཟུགས་དང་ཚོར་སོགས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་རྣམས་དུས་མཉམ་ཁོ་ནར་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་མིག་སོགས་དང་སེམས་སོགས་ཀྱང་དུས་མཉམ་ཁོ་ནར་ཚོར་སོགས་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་མིག་གི་བློ་ལ་རང་གི་སྐྱེད་བྱེད་རང་དང་དུས་གཅིག་པའི་མིག་དང་གཟུགས་ལ་སོགས་དང༌། རང་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་སེམས་སེམས་འབྱུང་རྣམས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ་ཡོད་ན་མིག་གི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་དགོས་ཏེ། མེད་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་འཇོག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའི་ཡོད་པ་ལ་ཡང་འབྱུང་བས་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཡོད་པར་གྱུ
Chinese
第二，如果对于眼睛的智慧来说，自己的生起者是同时的，与眼睛等一同生起的感受等，如果他者存在，那么存在着生起又有什么必要呢？如果说那不存在，那么对此过失已经说过了。小部说一切有部的法论师们说，六因中的等起遍行异熟因，与果不同时，而俱生和相应因与果同时，能作因有同时和不同时两种，也有不被时间所包含的。瑜伽行派的论师们有些认为因果同时，有些认为不同时，有些认为两者都有。虽然在他们那里，无著菩萨的教证涵盖了这三种情况，但菩萨的观点主要是认为因果同时，认为因的缘起自性是阿赖耶识，并且所有在那上面留下习气的法，以及从阿赖耶识生起的所有法都是同时的。他们认为，如果因果有先后，那么果产生时，因已经灭尽，因此会有从无生起的过失。因此，小部说一切有部等认为因果同时的人的想法是，如果地芽不能同时存在，那么他者就无法成立，因此不应该生起，而在哪里同时存在，那里他者就存在，因此会有生起（136a）。例如，眼识和与之同时生起并相应的感受等所有心所，就像是相互同时的因果一样。如果说，眼睛和颜色以及感受等一同生起的事物，就像仅仅在同时产生眼识一样，眼睛等和心等也仅仅在同时成为感受等的因，那么，如果作为果的眼睛的智慧，其生起者是与自己同时的眼睛和颜色等，以及与自己一同生起的感受等心与心所，如果它们与眼识是不同的，那么眼识就必须存在，因为如果不存在，就无法将它安立为与那不同的东西。如果承认存在，那么对于已经成立为果的存在来说，生起又有什么必要呢？因为已经存在了。已经生起的存在
English
Secondly, if for the wisdom of the eye, its producer is simultaneous, and the feelings and so on that arise together with the eye and so on, if the other exists, then what is the need for arising when it exists? If it is said that it does not exist, then the fault has already been stated. The Dharma Abhidharma masters of the Lesser Sarvastivadins say that the co-equal, all-pervasive, and ripening causes of the six causes are not simultaneous with the result, while the co-emergent and corresponding causes are simultaneous with the result, and the efficient cause has both simultaneous and non-simultaneous aspects, and there are also those that are not included by time. Some Abhidharma masters of the Yogacara school believe that cause and effect are simultaneous, some believe that they are not simultaneous, and some believe that both are true. Although the teachings of the brothers Asanga cover all three of these, the brothers' view is mainly that cause and effect are simultaneous, considering the causal condition to be the nature of the alaya-consciousness, and that all the dharmas that leave impressions on it, and all the dharmas that arise from the alaya, are simultaneous. They believe that if cause and effect are sequential, then when the result arises, the cause has ceased, and therefore there would be the fault of arising from nothing. Therefore, the Lesser Sarvastivadins and others who believe in the simultaneity of cause and effect think that if the sprout cannot exist simultaneously, then the other cannot be established, and therefore it should not arise, but where it exists simultaneously, there the other exists, and therefore there will be arising (136a). For example, eye-consciousness and all the mental factors such as feelings that arise simultaneously and correspond to it are like mutually simultaneous cause and effect. If it is said that the things that arise together with the eye and color and feelings and so on, just as they produce eye-consciousness only simultaneously, so too the eye and so on and the mind and so on also become the cause of feelings and so on only simultaneously, then, if the wisdom of the eye, which is the result, has as its producer the eye and color and so on that are simultaneous with itself, and the feelings and so on that arise together with itself, if they are different from the eye-consciousness, then the eye-consciousness must exist, because if it does not exist, it cannot be established as something different from that. If existence is admitted, then what is the need for arising for the existence that has already been established as the result? Because it already exists. The existence that has already arisen
Tibetan
ར་ན་མིག་དང་འདུ་ཤེས་སོགས་སྐྱེད་བྱེད་དུ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་མི་འདོད་པས་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་སྨྲ་བ་འདི་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་བློ་ལས་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཉེས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱིས་སྟོང་པའི་སྒྲ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལུས་པར་ཟད་དེ། དུས་མཉམ་པ་ལྟ་བུ་ལ་གཞན་སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མི་སྲིད། དེ་མི་སྲིད་པས་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་ཅིང༌། སྔ་ཕྱི་ལྟ་བུ་གཉིས་ལ་སྐྱེ་བ་སྲིད་དུ་ཆུག་ཀྱང་གཞན་མི་སྲིད། དེ་མི་སྲིད་པས་གཉིས་ཀ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་བསྐྱེད་བྱ་གཞན་སྐྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་ན། །ཡོད་པའམ་འོན་ཏེ་མེད་དང་གཉི་ག་གཉིས་བྲལ་ཞིག་སྐྱེད་གྲང༌། །ཡོད་ན་སྐྱེད་བྱེད་ཅི་དགོས་མེད་ལའང་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གཉིས་ཉིད་ལ་དེས་ཅི་བྱ་གཉིས་དང་བྲལ་ལའང་དེས་ཅི་བྱ། །རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལས་འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་བལྟོས་པའི་དུས་ཡོད་(༡༣༦བ) པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་གང་གིས་བསྐྱེད་བྱ་རང་ལས་དོན་གཞན་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པར་གྲང་ན་བསྐྱེད་བྱ་ཡོད་པའམ། འོན་ཏེ་མེད་པ་དང་གཉིས་ཀའམ་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་བསྐྱེད་གྲང༌། དེས་དེ་བསྐྱེད་པ་ན་དེ་ལས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་བསྐྱེད་མི་རུང་བ་ལས། གྲངས་ཅན་དང༌། བྱེ་སྨྲ་དང༌། གངས་ཅན་པ་ཁ་ཅིག་འབྲས་བུ་ཡོད་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་ཅིང༌། བྱེ་བྲག་པ་དང༌། མདོ་སྡེ་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་རྣམས་མེད་པ་སྐྱེ་བར་འདོད་ལ། གཅེར་བུ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་སྐྱེ་བར་འདོད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་སྐྱེ་མི་རིགས་ཏེ། ཡོད་ན་སྐྱེད་བྱེད་ཅི་དགོས་ཏེ་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། མེད་པ་སྐྱེ་བར་མི་རིགས་ཏེ། བསྐྱེད་བྱ་མེད་ནའང་སྐྱེད་བྱེད་དེས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་བོང་བུའི་རྭ་ལྟར་བྱེད་པའི་ནུས་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར། བརྒྱ་པ་ལས། འབྲས་བུ་ཡོད་པར་གང་འདོད་དང༌། །འབྲས་བུ་མེད་པར་གང་འདོད་ལ། །ཁྱིམ་གྱི་དོན་དུ་ཀ་བ་སོགས། །བརྒྱན་པའི་དོན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བཤད་དོ། །དབུ་མ་ལས་ཀྱང༌། འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། །རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད། །འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ན། །རྒྱུ་ཡིས་ཅི་ཞིག་སྐྱེད་པར་བྱེད། །སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །རྒྱུ་ཉིད་འཐད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རྒྱུ་ཉིད་འཐད་པ་ཡོད་མིན་ན། །འ
Chinese
因为对于产生眼和意识等来说没有意义。如果因为不希望没有生，所以说眼睛的识不存在，那么说这种话的人，从不是存在的智慧来说，眼睛等不是其他的过失已经说过了。因此，无论如何，从他者产生，这只是留下了所说意义空虚的声音而已。即使像同时一样可以有他者，也不会有生。因为没有生，所以两者都没有。像先后一样两者可以有生，但不会有他者。因为没有他者，所以两者都没有。第三，如果是产生者产生所生，产生他者，那是因，那么，所生是存在还是不存在，或者两者，或者与两者分离而产生呢？如果存在，那要产生者做什么？如果不存在，那它又能做什么？对两者要做什么？对与两者分离的又要做什么？从因果二者来说，果在依赖因的时候不是存在的。意思是说，如果产生者产生从自己以外的事物产生，那是因，那么所生是存在还是不存在，或者两者，或者与两者分离而产生呢？当它产生那个的时候，不能从那之外的其他方式产生。数论者和胜论者以及一些雪域者认为果是存在的而产生，顺世外道和经部以及瑜伽行者认为不存在而产生，耆那教徒等认为存在和不存在两者都产生。这样，存在的不应该产生，因为如果存在，那要产生者做什么？因为已经产生了，不应该再次产生。不存在的不应该产生，因为即使没有所生，产生者又能做什么？就像驴角一样，因为不是能作用的境。在《百论》中说：谁认为果存在，谁认为果不存在，为了房屋的缘故，柱子等，装饰的意义也会不存在。中观中也说：如果果的自性存在，因又做什么产生？如果果的自性不存在，因又做什么产生？如果生不是存在的，因本身就不会合理。如果因本身不是存在的，
English
Because it is meaningless for generating eyes and consciousness, etc. If, because one does not wish for no arising, one says that the consciousness of the eye does not exist, then for one who speaks in this way, from the wisdom that is not existent, the fault that the eyes, etc., are not other has already been stated. Therefore, in all ways, 'arising from another'—this is merely the sound that remains, empty of the meaning of what is said. Even if there could be otherness, as in the case of simultaneity, there would be no arising. Since there is no arising, both do not exist. Even if there could be arising in the case of two like before and after, there would be no otherness. Since there is no otherness, both do not exist. The third is: If the producer produces the produced, producing another, that is the cause, then, is the produced existent or non-existent, or both, or separate from both, that is produced? If it is existent, what need is there for a producer? If it is non-existent, then what does it do? What does it do to both? What does it do to what is separate from both? From the two, cause and effect, the fruit is not existent at the time of depending on the cause (136b). That is to say, if the producer produces the produced, producing another thing from itself, that is considered the cause, then is the produced existent or non-existent, or both, or separate from both, that is produced? When it produces that, it is not permissible to produce it in a way other than that. The Samkhyas and Vaisheshikas and some Tibetans assert that the fruit is existent and arises, while the Vaisheshikas and Sutrantikas and Yogacharas assert that the non-existent arises, and the Jains and others assert that both existent and non-existent arise. Thus, the existent should not arise, because if it is existent, what need is there for a producer? Because it has already arisen, it should not arise again. The non-existent should not arise, because even if there is no produced, what does the producer do? Like a donkey's horn, because it is not a field of ability to act. In the Hundred Treatises it is said: 'Whoever asserts that the fruit is existent, and whoever asserts that the fruit is non-existent, for the sake of the house, pillars, etc., the meaning of decoration will also be non-existent.' In the Madhyamaka it is also said: 'If the nature of the fruit is existent, what does the cause produce? If the nature of the fruit is non-existent, what does the cause produce? If arising is not existent, the cause itself will not be reasonable. If the cause itself is not existent,'