Tibetan
ཕྱིར་ཏེ། ཞིག་པ་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། མ་ཞིག་པ་རྟག་པའང་རྒྱུར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དཔྱད་པ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་(༡༩༡བ) དང༌། དེའི་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་འགར་བཞག་བཏུབ་པའི་སྤྲོས་པའི་བརྫི་བ་མེད་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཚུལ་འདིའི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རིང་ལུགས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་དང་བྲལ་བར་བརྗོད། སྤྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་ཞིག་འཇིག་རྟེན་དང་དངོས་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་དག་གི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཚུལ། ཐ་སྙད་དུའང་ཞིག་པ་དངོས་པོར་གཏན་མི་རིགས་པའི་ཚུལ་ལོ།།དང་པོ་ལ། ཙོང་ཁ་པ་ན་རེ། ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་མ་ཞིག་གི་ལས་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་མ་གྲུབ་ན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ཞིག་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པར་ཐལ། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག་དེ་ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མ་བསྡད་པ་ལའང་རྒྱུ་ཡོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དང༌། མྱུ་གུ་དུས་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་རྒྱུའི་ཕན་འདོགས་ཀྱིས་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པའི་དངོས་འབྲས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང༌། མྱུ་གུ་ཞིག་པ་ད་གཟོད་རྒྱུས་བསྐྱེད་མི་ནུས་ཀྱང་ཞིག་པ་དེ་ཉིད་རྒྱུས་བྱས་པས་རྒྱུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་དང༌། ཡང་ས་བོན་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་ཐལ། ས་བོན་འགགས་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་སྟེ། མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་དང་ས་བོན་འགགས་པ་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་དང༌། ས་བོན་འགགས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་དུས་མཉམ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་དང་ས་བོན་འགགས་པ་དུས་མི་མཉམ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མྱུ་གུ་ས་བོན་གྱི་དུས་(༡༩༢ན) ན་མེད་ལ། ཕྱིས་ཡོད་པས་རྒྱུ་བཅས་སུ་གྲུབ་པ་བཞིན་མྱུ་གུའི་ཞིག་པ་ཡང་སྔར་མྱུ་གུའི་ཞིག་པ་ཡང་སྔ་མྱུ་གུའི་དུས་ན་མེད་ལ། ཕྱིས་ཡོད་པ་རྒྱུ་བཅས་སུ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་དང༌། ས་བཅུ་པ་ལས། སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་ཞེས་ཤི་བ་ནི་གང་ཤི་བའི་སེམས་ཅན་དེ་ཞིག་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པ་དང༌། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། འཆི་བ་ཡང་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། འདུ་བྱེད་འཇིག་པར་བྱེད་པ་དང་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡང་འབྱིན་པའོ། །ཞེས་འཆི་བས་བྱ་བ་གཉིས་ཏེ། ཤི་བའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་དང༌། ཤི་བས་མ་རིག་པ་བསྐྱེད་པར་གསུངས་པས། ཞིག་པ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་དང་ཞིག་
Chinese
因为，坏灭不能作为因，不坏灭的常法也不能作为因。这样考察时，因果的关系(191b)和它的所依等，即使在名言中也能成立，这种没有戏论的揉杂，是此宗的殊胜无上的宗义。现在说主张坏灭是实有的立论，是和道理相违背的。总的来说，事物坏灭，世间和实事论者的论典大师们是如何安立的。即使在名言中，坏灭也绝对不能成立为实有的道理。第一，宗喀巴说，坏灭是实有，因为坏灭和不坏灭的作用二者都是实有。如果第一个不成立，则坏灭是实有，因为坏灭有因。如果不成立，则成立，凡是不住于第二刹那者有因，如果那样，不住于第二刹那者也有因是相同的。又说，幼芽第一时生起的因的帮助，在第二时生起坏灭的果。又说，幼芽坏灭现在虽然不能由因生起，但是坏灭本身作为因，所以有因。又说，种子坏灭是实有，因为种子灭尽是实有。成立，因为幼芽生起和种子灭尽是同时。如果不成立，则幼芽生起的一方和种子灭尽的一方不是同时，因为幼芽生起和种子灭尽不是同时。因此，幼芽在种子的时候(192a)没有，后来有，所以成立为有因，同样，幼芽的坏灭，以前幼芽的坏灭，在以前幼芽的时候没有，后来有，所以成立为有因。又《十地经》中说：以生为缘而有老死，所以死亡就是那个死去的有情坏灭，说那是被生之缘所生起的。又在那部经中说：死亡也有两种作用，即能使诸行坏灭，也能产生无知的因。这样，死亡有两种作用，即作为死亡的因，死亡能产生无明。因此，坏灭有生起的因和坏
English
Because, destruction cannot be a cause, and the non-destructive permanence cannot be a cause either. When examined in this way, the relationship of cause and effect (191b) and its basis, etc., can be established even in name, and this absence of the mixing of elaboration is the supreme and unsurpassed tenet of this doctrine. Now, it is said that the proposition that destruction is real is contrary to reason. In general, how do the world and the masters of treatises of realism establish the destruction of things? Even in name, the reason why destruction can never be established as real. First, Tsongkhapa said, destruction is real, because both the function of destruction and non-destruction are real. If the first is not established, then destruction is real, because destruction has a cause. If it is not established, then it is established that whatever does not stay in the second moment has a cause, and if so, it is the same that not staying in the second moment also has a cause. It is also said that the help of the cause of the sprout arising in the first moment causes the fruit of destruction to arise in the second moment. It is also said that although the destruction of the sprout cannot now be caused by the cause, the destruction itself is the cause, so there is a cause. It is also said that the destruction of the seed is real, because the exhaustion of the seed is real. It is established, because the arising of the sprout and the exhaustion of the seed are simultaneous. If it is not established, then the side of the sprout arising and the side of the seed exhausting are not simultaneous, because the sprout arising and the seed exhausting are not simultaneous. Therefore, the sprout is not present at the time of the seed (192a), but later it is present, so it is established as having a cause, similarly, the destruction of the sprout, the destruction of the sprout before, was not present at the time of the sprout before, but later it was present, so it is established as having a cause. Also, in the Tenth Ground Sutra, it is said: Old age and death are caused by birth, so death is the destruction of the sentient being that died, and it is said that it is caused by the cause of birth. Also, in the same sutra, it is said: Death also has two functions, namely, it can destroy actions and also produce the cause of ignorance. Thus, death has two functions, namely, as the cause of death, death can produce ignorance. Therefore, destruction has the cause of arising and des
Tibetan
པས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ནུས་པའོ། །དེས་ན། དངོས་དང་དངོས་མེད་འདུས་བྱས་ཡིན། །ཅེས་དང༌། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུ་ཟད་ཉིད་ལས་ཞི་བ་ནི། །ཟད་ཅེས་བྱ་བ་དམིགས་པ་སྟེ། །ཞེས་མྱུག་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང༌། དེ་ཞིག་པའི་དངོས་པོར་མེད་པ་གཉིས་ཀ་འདུས་བྱས་དང༌། སྣུམ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ཟད་པ་ནི་མར་མེ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུ་ཟད་པའི་རྒྱུར་གསུངས་སོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལྟག་ཆོད་དང་ལུང་ཐམས་ཅད་འབྲེལ་མེད་ཁོ་ནར་ཟད་དེ། དང་པོར་ཞིག་པ་དངོས་པོ་ཡིན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་སྒྲུབ་ལན་གཉིས་བྱས་པའི་མཐར། སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་ན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མ་བསྡད་པ་ལའང་རྒྱུ་ཡོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་མཚུངས་པ་བསྒྲུབས་ན། རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་དངོས་པོར་དངོས་པོ་ཡོད་ན། རྒྱུས་བསྐྱེད་ནས་(༡༩༢བ) འགགས་ཟིན་པའི་དངོས་པོ་དངོས་པོར་ཡོད་དགོས་པར་མཚུངས་སོ་ཞེས་སྨྲ་ན། ཁྱེད་ཅག་ཅིས་འགོག ཡང་མྱུ་གུ་དུས་དང་པོར་སྐྱེས་པའི་རྒྱུས་ཕན་བཏགས་པ་ལས། མྱུ་གུ་དུས་གཉིས་པར་ཞིག་པའི་དངོས་འབྲས་བསྐྱེད་པར་སྲིད་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། མྱུག་དངོས་དུས་ཕྱི་མ་གཉིས་པར་སྐྱེ་བ་ལ་མྱུག་དངོས་དུས་དང་པོར་ཞིག་པས་ཀྱང་ཕན་འདོགས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་མྱུག་དངོས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་མྱུག་དངོས་ཞིག་པའི་རྒྱུ་དང༌། མྱུག་དངོས་ཀྱི་ཞིག་པ་མྱུག་དངོས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་ཞིང༌། འདོད་ན། སྐྱེ་བ་དེ་འགག་པའི་རྒྱུ་དང༌། འགག་པ་དེ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང༌། འཆི་བ་དེ་མི་འཆི་བའི་རྒྱུ་དང༌། མི་འཆི་བ་དེ་འཆི་བའི་རྒྱུ་དང༌། གསོན་པ་དེ་མི་གསོན་པའི་རྒྱུ་དང༌། མི་གསོན་པ་དེ་གསོན་པའི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་འདོད་ན་མི་འཆི་བ་དང་གསོན་པའི་རྒྱུ་ལྷའི་བདུད་རྩི་དང་འཆི་མེད་ཚེའི་རིག་འཛིན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་འཆི་བ་དང་མི་གསོན་པའི་རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེར་མ་ཟད་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ཞིག་ཀྱང་ཁྱེད་ལྟར་ན་དུས་སྔ་ཕྱིའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འཇོག་མི་རིགས་པར་ཐལ། མྱུ་གུའི་ཞིག་པ་དངོས་པོ་དང་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བ་གཉིས་ཀ་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ལ་རིས་འདྲ་མི་འདྲའི་དངོས་པོ་གཞན་གྱིས་བར་མ་ཆོད་པའི་དངོས་པོ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེ་གཉིས་དངོས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རྒྱུ་འབྲས་དེ་གཉིས་བར་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་མ་ཁྱབ་བོ་སྙམ་ན། དུས་སྔ་ཕྱིར་འཇོག་པ་ལ་དངོས་པོས་བར་དུ་ཆོད་མི་དགོས་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས
Chinese
能够产生果实。因此，有和无为有为法。如是说：从因灭尽而寂灭，灭尽即是所缘。如是，苗芽等的实物，以及它坏灭的实物不存在，二者皆为有为法。如酥油之类的因灭尽，说是如灯火之类的果灭尽之因。如是说。所有能成立的理路都只是背道而驰，所有教证都只是毫不相干。首先，在成立坏灭是实物时，做了两次以理成立的答辩之后，如果说，不住于第二刹那有因，那么不住于第二刹那也有因，因为是相同的缘故。如果成立相同，如果因所生的实物是实物，那么因生之后（192b） 灭尽的实物也必须是实物，如此说来，你们如何遮止？又，苗芽在第一时间生起，是因为因给予了帮助，苗芽在第二时间坏灭，如果能够产生真实的果，那么同样，苗芽实物在后来的第二时间生起，苗芽实物在第一时间坏灭也会给予帮助。如果承认这一点，因为承认这一点，苗芽实物的生起是苗芽实物坏灭的因，苗芽实物的坏灭也是苗芽实物生起的因。如果承认，生起是坏灭的因，坏灭是生起的因，死亡是不死的因，不死是死亡的因，活着是不活的因，不活是活着的因。如果这样承认，那么不死和活着的因，天界的甘露和长生不老之持明的成就，也会成为死亡和不活的因。不仅如此，苗芽的生和灭，按照你们的观点，也不应该安立为前后时间的因果，因为苗芽的坏灭是实物，苗芽的生起也是实物，因为是种类相同或不同的其他实物没有间隔的实物所变成的缘故。如果不成立，那么二者不成其为真实的因果，因为因果二者之间有其他的间隔。如果认为根本不遍及，如果安立前后时间不需要实物间隔，那么虚空等的法。
English
is able to produce fruit. Therefore, existence and non-existence are conditioned phenomena. As it is said: From the exhaustion of the cause comes quiescence, exhaustion is the object of focus. Thus, the actual things like sprouts, and the non-existence of their destruction, both are conditioned phenomena. The exhaustion of causes like oil is said to be the cause of the exhaustion of effects like lamps. So it is said. All the reasoning that establishes it is only self-defeating, and all the scriptures are only irrelevant. First, in establishing that destruction is a real thing, after making two replies to the proof, if it is said that if there is a cause for not staying in the second moment, then there is also a cause for not staying in the second moment, because it is the same. If sameness is established, if the thing produced by the cause is a thing, then the thing that has been produced by the cause and (192b) has ceased must also be a thing, so how do you prevent it? Also, the sprout arises in the first moment because the cause has helped it, and the sprout decays in the second moment. If it is possible to produce a real result, then for the same reason, the sprout in the later second moment will also be helped by the decay of the sprout in the first moment. If this is admitted, then because of this admission, the arising of the sprout is the cause of the decay of the sprout, and the decay of the sprout is also the cause of the arising of the sprout. If admitted, arising is the cause of ceasing, ceasing is the cause of arising, death is the cause of immortality, immortality is the cause of death, living is the cause of non-living, and non-living is the cause of living. If this is admitted, then the cause of immortality and living, the nectar of the gods and the accomplishment of the deathless life-sustaining awareness holder, will also become the cause of death and non-living. Moreover, the arising and decaying of sprouts, according to your view, should not be established as cause and effect in earlier and later times, because the decay of the sprout is a thing, and the arising of the sprout is also a thing, because it has become a thing that is not separated by other things of the same or different kind. If it is not established, then the two are not established as real cause and effect, because there is another separation between the two cause and effect. If you think that the root is not pervasive, if it is not necessary for things to be separated in order to establish earlier and later times, then the dharmas of space, etc.