Tibetan
མས་པར་འཇུག་པ་སོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་འགགས་(༡༨༧ན) ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པའི་རིགས་པ་ལས་རིགས་པ་ཕྱི་མ་འབྱུང་བ་མི་འཐད་པ་སོགས་སྐྱོན་དུ་མ་སྨྲའོ། །དེས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་རྒྱུན་ནམ་ཡང་ཆད་པ་1མེད་ཅིང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་ལ། རྣམ་པ་མི་གསལ་བས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་ཆོས་གང་དང་ཡང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འགལ་ལ། ནམ་མཁའ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང༌། སྒོ་བྱེད་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དང་རྒྱུད་གཅིག་ལ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེ་འགག་བྱས་པས་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་རུང་ཞིང༌། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་ལས་རྐྱེན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་མཐོང་བའི་ཆོས་དང༌། སྐྱེས་ནས་དང་ལན་གྲངས་གཞན་ལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བ་རྣམས་དུས་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ་འབྱིན་པར་བྱེད་དེ། ཐེག་བསྡུས་ལས། བརྟན་ལུང་མ་བསྟན་བསྒོ་བྱ་བ། །སྒོ་བར་བྱེད་དང་འབྲེལ་བ་ལས། །སྒོ་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །འདི་ནི་བག་ཆགས་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་ན་བདག་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱང་དགག་པར་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རང་གཞན་གང་གིས་མ་རིག་པའི་ཤེས་པ་རྫས་གྲུབ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དེ་དང་འབྲེལ་བ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང༌། རྐྱེན་འདི་པ་ཙམ་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་པ་(༡༨༧བ) རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་རིགས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ཅིང༌། དེ་དག་དང་གནས་མ་བུ་པའི་འདོད་པ་ནི་ཆོས་འདི་པས་རྣམ་པ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་བཀག་ཟིན་ལ། གང་ཟག་མི་རྟག་པ་ནས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་རྣམས་ཀྱང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བས་བཤད་ཟིན་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་མཐའ་དག་གིས་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྒྱུན་ཁས་བླངས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་གཞན་དུ་འདོད་པས་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་མི་སྤོང་བར་སྣང་བས་མི་འཐད་དོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྒྱུན་གཅིག་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །བྱེད་པོ་སྤྱོད་པོ་ཞེས་བྱར་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་ཀྱང་དེ་ནི་གྲགས་ངོ་ཙམ་གྱི་རྗེས་བ
Chinese
在进入灭尽定等状态时中断（187n），从长时间的道理中产生后来的道理是不合理的，不要说诸多过失。因此，阿赖耶识是从轮回无始以来到无余涅槃之间，相续永不间断，并且是无记的。由于形态不明显，与善、不善、无记等任何法，在同一相续中同时不相违背。也不是像虚空和各别自证的灭尽那样不变。与能作的善、不善、无记之法在同一相续中同时生灭，因此可以作为习气的所依。像这样的阿赖耶识的相续，如其所应地产生同类因和异熟果，无论是现世所见之法，还是出生后在其他次数中感受的果报，都如其时地产生。如《摄大乘论》中说：“常、无记、可教诫，与能作和合，非能作之外，此是习气之自性。”这样说。这也是不合理的，因为没有能成立像这样的阿赖耶识存在的理由。如果存在，那么我和自在天等也不应该被破斥。无论自他，不承认无明之识是实有的，这是相违的。没有见到善、不善、无记之法与它相关联。仅仅是这些因的缘起也与缘起相违背。因此，外道（187b）的主张是非常不合理的，因为与道理相违背。这些外道和住子部的主张已经被此法以成百上千的方式破斥了。从无常的补特伽罗到阿赖耶识，似乎都只是认为业果的所依是实有的，因此已经被说过和将要说的所有道理所损害。即使承认常有，也认为前后刹那是不同的，因此似乎不能避免未作和相遇等的过失，所以是不合理的。《入行论》中说：“依于一相续，显示作者和受者。”这样说，也只是随顺世俗名言而已。
English
It is not reasonable to say that later reasoning arises from the reasoning that has been interrupted (187n) for a long time when entering the state of cessation, etc. Therefore, the Alaya consciousness is a continuous stream from beginningless samsara to nirvana without remainder, and it is unindicated. Because the form is not clear, it is not contradictory to be together in the same continuum with any dharma such as good, non-good, and unindicated. It is also not unchanging like space and individually verifiable cessation. It is suitable as a basis for habits because it arises and ceases simultaneously in the same continuum with the acting good, non-good, and unindicated dharmas. From such a stream of Alaya consciousness, the corresponding causes and the results of maturation are produced as they are, whether they are phenomena seen in this life or experiences in other lifetimes, they are produced as they are in time. As it is said in the Compendium of Vehicles: "Constant, unindicated, teachable, related to the agent, not other than the agent, this is the nature of habit." This is also unreasonable, because there is no proof that such an Alaya consciousness exists. If it exists, then the self and Ishvara should not be refuted. Whether self or other, it is contradictory to not acknowledge that the knowledge of ignorance is substantially existent. The connection between good, non-good, and unindicated dharmas and it is not seen. The arising of these causes alone contradicts dependent origination. Therefore, the assertions of the outsiders (187b) are very unreasonable because they contradict reason. The assertions of these outsiders and the Sthavira school have already been refuted by this Dharma in hundreds and thousands of ways. From the impermanent person to the Alaya consciousness, it seems that they only believe that the basis of karma and its results is substantially existent, so they are harmed by all the reasons that have been stated and will be stated. Even if they admit permanence, they consider the previous and subsequent moments to be different, so it seems that they cannot avoid the faults of not having done and encountering, so it is unreasonable. As it is said in the Bodhicaryavatara: "Relying on one continuum, the agent and the experiencer are shown." This is said, but it only follows conventional terms.
Tibetan
རྗོད་ཙམ་ལས་རྒྱུན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་ཅན་གྱི་ལས་རྫས་རང་བདེན་པ་ཡོད་པའང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པར་མི་འོང་ངོ༌། །དེས་ན་ལས་འབྲས་དང་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང་ངོ་བོ་ཅན་དུ་གྲུབ་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སེང་གེ་ཟླ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ཞིག་གི་ངོགས་ནས་ཡིད་འབྱུང་བས་ངལ་བའི་ཚེགས་ཆེན་པོས་དེའི་རྩ་འཛིན་བྱེད་པར་རློམ་པར་ཟད་དེ། ལས་འབྲས་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྐྱེ་འགགས་དང་བྲལ་བ་ལ་རྟག་ཆད་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་རང་ངོས་མ་གྲུབ་པ་ལ་གྲུབ་པར་འབད་ནས་རྩོད་པའི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས། ལས་ཀྱི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དེ་མི་འགག་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་མ་ཞིག་པ་དེ་འདུས་མ་བྱས་པ་ཐ་སྙད་རྫུན་(༡༨༨ན) ངོ་དང་བསླུ་ངོར་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འདུས་བྱས་འབྱུང་མི་རུང་བའམ། མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་སོགས་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དངོས་པོ་རང་བདེན་པ་མེད་ཀྱང་འདས་པའི་ལས་ལས་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་འདི་འབྱུང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དུས་ལ་ལར་ལས་འགགས་ནས་ཡུན་རིང་ལོན་པ་ལས་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡང་དག་འབྱུང་བར་འགལ་བ་མེད་པར་རིག་པར་གྱིས་ཤིག དེས་ན་ལས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞིག་པ་དང་མ་ཞིག་པའི་འགག་པ་དང་གནས་པ་ལས། ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མིན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་འབྲེལ་བ་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་བལྟོས་བཞག་གི་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་བ་གློ་བུར་བ་ནི་གང་གིས་བཏགས་པའི་བཏགས་ངོར་ཆུད་མི་ཟ་བ་འདི་དོན་ལ་མི་གནས་པ་བསླུ་ཆོས་བརྫུན་པའི་བདེན་པ་ཙམ་ཞིག་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་སོ་ཞེས། བསྟན་བཅོས་ལས། གང་ཕྱིར་ལས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་དེའི་ཕྱིར། །གང་ཕྱིར་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ། །དེ་ཕྱིར་ཆུད་ཟར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང༌། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། སེམས་ཅན་རང་གི་ལས་དང་ནི། །ལས་རྣམས་ཆུད་ཟ་མིན་པར་གསུངས། །ལས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་གསུངས་ཏེ། །མ་སྐྱེས་གང་དེ་ཆུད་མི་ཟ། །ཞེས་དང༌། མདོ་ལས། མི་ཡི་ཚེ་ཚད་ལོ་བརྒྱ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་འཚོ་ཞེས་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །ལོ་ལ་ཕུང་པོར་སྤུངས་མེད་པ། །སྒྲུབ་པ་དེ་ཡང་དེ་དང་མཚུངས། །ཟད་པ་མེད་ཅེས་གང་སྨྲས་དང༌། །ལས་ཟད་ཅེས་ནི་གང་སྨྲས་པ། །སྟོང་པའི་ཚུལ་དུ་ཟད་པ་མེད། །ཐ་སྙད་ཚུ
Chinese
仅仅是说，以持续相同的方式产生结果的力量的业的物质，其自性存在，这也不符合圆满正等觉佛陀和龙树父子的思想。因此，那些声称业果和业果的所依事物具有能起作用的自性和体性的人，都只是从狮子月亮的城市的一侧，因厌倦而以巨大的努力自诩抓住它的根源而已。因为业果等自性是空性，远离生灭，却妄加常断的标签，努力使原本无自性的事物成立而争论，所以完全没有意义。业的物质的体性，从自性上来说是不会消亡的。为什么呢？因为业从自性上来说是不生的。因此，不生不灭的，不坏灭的，那未被造作的，在虚假的名称（第188页）和欺骗的表面上，业果的果实是不可能被造作出来的，或者说是不可能的。因此，即使阿赖耶识等作为业果的所依事物没有自性，但由于过去的业能够产生未来的果实，所以在某些时间和地点，即使业已经停止了很长时间，也不会妨碍成熟的果实真实地产生。因此，要知道，从业的物质的坏灭和不坏灭，停止和存在来说，虽然没有业果关系的自性，但这种关系从一开始就没有产生，相对于这种假设的业果关系，这种突发的关系，对于那些施加标签的人来说，不会被浪费，这不符合实际情况，只是在世间流传的欺骗性的虚假真相而已。经书中说：因为业是不生的，因此没有自性。因为那是不生的，所以不会被浪费。还有，《七十空性论》中说：众生自己的业和业都不会被浪费。说业没有自性，那不生的就不会被浪费。还有，经中说：人的寿命是百岁，因此才说活着。但是年岁并没有堆积成蕴，修行也是如此。所说的没有穷尽，以及所说的业已穷尽，在空性的方式中是没有穷尽的，在名言
English
Just saying, the substance of karma with the power to produce results in a continuous and identical manner, which has its own self-existence, is also not in accordance with the thoughts of the Complete Perfect Buddha and the father and son Nāgārjuna. Therefore, all those who claim that karma and the basis of karma, things that function, are established as having their own nature and essence, are merely boasting of grasping its roots with great effort due to exhaustion from the side of the city of Lion Moon. Because karma and other things are empty of inherent existence, and are free from arising and ceasing, they are falsely labeled as permanent or impermanent, and they strive to establish what is inherently non-existent and argue, so it is completely meaningless. The nature of the substance of karma is that it does not cease by its own nature. Why? Because karma does not arise by its own nature. Therefore, that which is unborn and unceasing, that which is not destroyed, that which is unconditioned, in false names (p. 188) and deceptive appearances, the fruit of karma cannot be produced as conditioned, or is not possible. Therefore, even though the ālaya-vijñāna and other things that serve as the basis of karma do not have self-existence, because past karma is able to produce future fruits, in some times and places, even if karma has ceased for a long time, it does not hinder the true production of ripened fruits. Therefore, know that from the destruction and non-destruction, cessation and existence of the substance of karma, although there is no inherent nature of the relationship of karma and fruit, this relationship has not arisen from the beginning, and in relation to this hypothetical relationship of karma and fruit, this sudden relationship, for those who apply labels, will not be wasted, this does not conform to reality, it is only a deceptive false truth that is circulated in the world. The scriptures say: Because karma is unborn, therefore it has no inherent nature. Because that is unborn, it will not be wasted. Also, in the "Seventy Stanzas on Emptiness" it says: The karma of sentient beings themselves and karma will not be wasted. It is said that karma has no inherent nature, that which is unborn will not be wasted. Also, the sutra says: The lifespan of humans is a hundred years, therefore it is said to be alive. But the years are not piled up into aggregates, and practice is the same. What is said to be inexhaustible, and what is said to be exhausted, in the way of emptiness there is no exhaustion, in terms of conventions