Tibetan
ཅད་ཀྱང་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་(༡༨༥བ) མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། ཀུན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལས་གང་དག་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི་ལྟ་བ་ཐ་དད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཡིན་ལ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞི་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་གང་ཟག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སྡེ་པ་དེ་དག་ནི་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་མ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པར་བསྡུས་ལ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ལས་ཉམས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་ཕྱི་རོལ་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཐལ་བ་ལ་འདོད་ལན་དང༌། རྟགས་དང་པོ་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་མ་གྲུབ་པ་དང༌། མ་ཁྱབ་པའི་ལན་དང༌། རྟགས་ཕྱི་མ་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་མེད་པར་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ནར་ལན་གདབ་པར་བྱེད་མོད། དེ་ལྟར་ནའང་དོན་ལ་གང་ཟག་རྫས་གྲུབ་ཏུ་ཞེན་པ་དེས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཐར་པའི་ལམ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་ཀྱང༌། ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་གི་ངོ་བོའི་རྫས་རང་དབང་ཅན་དུ་ཁས་མ་བླངས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་དང་ཡང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་བས་རང་གི་སྡེ་པ་དང་ཆོས་འདི་པར་ཡང་བཞག་ལ། རང་གི་སྡེ་པ་དང་ཆོས་འདི་པ་ཙམ་དུ་ཞུགས་ན་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡང་དག་པར་གྱུར་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་རིག་པའི་བསྟན་པ་ཅི་རིགས་པ་ལའང་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་བསྟན་པའི་ཆ་སྟོན་པའི་བསྟན་(༡༨༦ན) པ་ཡང་དག་པར་མི་རུང་བ་དང་ཚུལ་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། །ཉན་ཐོས་ཁ་ཅིག་ལས་བྱས་པའི་དུས་དེ་ཉིད་དུ་ཆུད་མི་ཟ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བུ་ལོན་གྱི་ཡི་གེ་དང་འདྲ་བ་སྐྱེ་ལ། ཡི་གེ་ཡོད་པས་བུ་ལོན་སྤྱད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནོར་བདག་གི་ནོར་ཆུད་མི་ཟ་བ་བསྐྱེད་དང་བཅས་པ་འགུགས་པ་བཞིན་དུ་བུ་ལོན་དང་འདྲ་བའི་ལས་འགགས་སུ་ཟིན་ཀྱང་ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྒྱུན་ཡོད་པས་ལས་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་འཐད་ཟེར་ལ། ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་དག་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཆོས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་རྒྱུས་ཐོབ་ནས་གཏོང་རྒྱུས་མ་བཏང་གི་བར་དུ་ཆོས་དེ་དག་མངོན་གྱུར་དུ་ཡོད་རུང་མེད་རུང་ཆོས་དེ་དག་དང་ལྡན་པར་འཇོག་པའི་རྫས་ཤིག་སྐྱེ་ལ། དེའི་རྒྱུན་ལ་ལས་འ
Chinese
一切都是因为没有丧失增上戒学（185b），一切都包含在佛教之中。其中哪些不具备清净的见解，那些就不是随顺善逝的宗派，因为不同的宗派是由不同的见解来区分的。这样说来，具备清净增上戒学的是十八部，具备增上慧学的是四个宗派。因此，说有补特伽罗的那些部派，因为没有丧失增上戒学，所以被归类为名义上的佛教，又因为丧失了增上慧学，所以也是真正的外道，对于这种疑虑的辩驳，以及对于第一个理由进行区分，回答不成立和不遍，对于后面的理由不进行区分，只回答不成立。即使如此，实际上执着于补特伽罗实有，会障碍证悟无我，因此即使从佛教解脱道中变成外道，但因为没有像外道所认为的那样，承认蕴之外有补特伽罗的自性实体，所以也不会与四法印相违背，因此也安立在自己的部派和法当中。仅仅进入自己的部派和法当中，就成为导师的真正教法，这并不周遍，因为对于唯识宗的各种观点来说，持有实有观点的教法部分，与导师的教法（186a）不相符的道理也是一样的，有些人这样说。有些声闻说，造业的当下，就会产生一种叫做“不失”的东西，它就像借据一样。即使因为有借据而可以动用借款，但就像财主的财产，连本带利地收回不会损失一样，即使像借款一样的业已经停止，但因为有不失的延续，所以业果的关系是合理的。还有一些分别说部的人说，产生一种叫做“获得”的东西，从获得善、不善、无记等法的因获得之后，到没有舍弃的因舍弃之前，无论这些法是否显现，都会产生一种使人具有这些法的实体。以它的延续来...
English
All are included in the Buddha's teachings because the higher training in morality (185b) has not been lost. Those who do not possess pure views are not proponents of the Sugata's tenets, because different tenets are distinguished by different views. Thus, the eighteen schools possess the pure higher training in morality, and the four philosophical schools possess the higher training in wisdom. Therefore, those schools that assert the existence of a person are included in the nominal Buddhist teachings because they have not lost the higher training in morality, but because they have lost the higher training in wisdom, they are also truly non-Buddhists. To address the doubt that they are non-Buddhists, they offer answers and, for the first reason, they distinguish and answer with non-establishment and non-pervasion, and for the latter reason, they do not distinguish but only answer with non-establishment. Even so, in reality, clinging to the substantial existence of a person obstructs the realization of selflessness, so even if it turns into an outsider from the Buddhist path of liberation, it does not contradict the four seals of Dharma because it does not accept, as outsiders do, that there is an independent entity of the nature of a person's self outside the aggregates. Therefore, it is also established in its own school and Dharma. It is not pervasive that merely entering one's own school and Dharma makes it the true teaching of the Teacher, because the part of the teaching that views things as real in the various views of the Mind-Only school is the same as the principle that the teaching of the Teacher (186a) cannot be true, some say. Some Shravakas say that at the very moment of performing an action, something called "non-loss" arises, which is like a promissory note. Even though the loan can be used because there is a note, just as the wealth of the owner of the property is recovered with interest without loss, even though the action like a loan has ceased, the relationship between action and result is reasonable because there is a continuation of non-loss. Also, some Vaibhashikas say that something called "attainment" arises, and from the cause of attaining virtuous, non-virtuous, and unspecified dharmas, until the cause of abandoning is abandoned, whether those dharmas are manifest or not, a substance arises that establishes that one possesses those dharmas. With its continuation...
Tibetan
བྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇོག་ཟེར་རོ། །དེ་དག་མི་རིགས་ཏེ། ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་ནི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པར་སྣང་ལ། དེ་ནི་གཟུགས་དང་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ལས་གཞན་དུ་ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་ལ། འཐད་ན་འདུ་བྱེད་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་ཐོབ་པ་དེ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། མི་འབྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དང་པོ་མི་འཐད་དེ། འདུ་བྱེད་རྣམས་མ་སྐྱེས་པར་དེ་དག་ཀྱང་མ་སྐྱེས་པས་ནམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐྱེ་བ་ལ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་གང་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དེ། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་དུས་གཅིག་ཅར་དུ་དགེ་མི་དགེ་དང་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་དང་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་སོགས་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་(༡༨༦བ) འགལ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་རྒྱུད་ལ་བསྒོས་པའི་བག་ཆགས་དང་ས་བོན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འཇོག་ཟེར་རོ། །དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ན་རེ། སྔ་མ་རྣམས་མི་རིགས་ཤིང་ས་བོན་དང་བག་ཆགས་ལ་འཇོག་པ་ནི་ལེགས་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཀུན་གཞི་མེད་ན་ས་བོན་དང་བག་ཆགས་ཉིད་མི་རུང་སྟེ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་རྒྱུན་མི་བརྟན་པས་དེ་དག་ལ་བག་ཆགས་བསྒོ་བ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་ཡོད་ན་ཞིག་ནས་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་པའི་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པས་མེད་པ་ལས་སྐྱེ་བའམ་འདས་པ་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ཤེས་རྣམས་ནི་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དང་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་སོགས་ལུང་དུ་བསྟན་ཅིང༌། ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྐྱེ་བས་དེ་དག་དང་མི་མཐུན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། ཡིད་ཤེས་དགེ་བ་དང་ཟག་མེད་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་རང་ལས་གཞན་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང༌། རང་ཉིད་གང་ལ་ཡང་བག་ཆགས་སྒོ་བར་བྱེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། སྔ་མས་ཕྱི་མ་ལ་བག་ཆགས་བསྒོ་ན་གང་རུང་གཅིག་དངོས་པོས་མེད་པས་བསྒོ་བྱ་དང་བསྒོ་གཞིར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང༌། དུས་མཉམ་པ་ལ་བསྒོ་ན་སྒོ་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་ཤེས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་ལྟ་བུ་རྣམས་ཡིད་ཤེས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང༌། བརྒྱལ་བ་དང་གཉིད་མཐུག་པོ་ལོག་པ་དང་སེམས་མེད་པའི་སྙོ
Chinese
说是安立果的差别。那些不合理，不浪费和获得似乎被认为是与非相应行法的实有物。因为除了色、心和心所之外，三种量都不能确定，所以不合理。如果合理，则会成为行法常有等过失。那么，不浪费和获得是行法产生的因，还是不分离的因？前者不合理，因为行法没有产生，它们也没有产生，所以永远不会产生。而且，行法产生时，也没有看到它们有任何作用。后者也不合理，因为在一个人的相续中，善与不善、有漏与无漏、应断与对治等矛盾的事物不可能同时存在（186b）， 因为矛盾的事物会同时存在。经部等说，通过善、不善、无记等法熏染心相续的习气和种子相续，从而安立业果的差别。对此，承认阿赖耶识的人说：前面的不合理，安立在种子和习气上是好的。但即使如此，如果没有阿赖耶识，种子和习气本身也是不行的。因为趣入的识是不稳定的，所以在它们上面熏染习气是没有意义的。如果有意义，那么已经坏灭并经过很长时间的业会产生果，因此会成为从无生有或者已灭之法成为实有。趣入识被说成是善、不善、有漏、无漏等，并且非常清楚地产生，因此不能作为与它们不相符的习气的所依。而且，产生为善和无漏的意识，像这样的开门者是与自己不同的心和心所。自己对任何事物熏染习气是不合理的。如果前者对后者熏染习气，那么任何一方在事物上都不存在，因此不能成为所熏染者和熏染的所依。如果同时熏染，那么作为开门者的意识，如善、不善、无记等，不可能与其他意识同时生灭。在昏厥、沉睡和无心定时
English
It is said that the distinctions of results are established. Those are unreasonable. It seems that non-wasting and obtaining are considered to be substantially existent conditioned phenomena that are not associated. This is unreasonable because it cannot be determined by the three valid cognitions other than form, mind, and mental factors. If it were reasonable, it would entail conditioned phenomena being permanent, and so on. Are non-wasting and obtaining the causes that generate conditioned phenomena, or are they the causes that do not separate? The former is unreasonable because if conditioned phenomena have not arisen, then they have not arisen either, so they will never arise. Moreover, when conditioned phenomena arise, no power of theirs is seen. The latter is also unreasonable because in the continuum of one person, virtuous and non-virtuous, contaminated and uncontaminated, what should be abandoned and antidotes, etc., cannot coexist at the same time (186b), because contradictory things would exist together. Sautrāntikas and others say that the distinctions of karmic results are established through the habits and seeds that are instilled in the mind-continuum by virtuous, non-virtuous, and unspecified phenomena. To this, those who accept the ālaya-vijñāna say: The former is unreasonable, and it is good to establish it on seeds and habits. But even so, if there is no ālaya-vijñāna, the seeds and habits themselves are not feasible. This is because the entering consciousnesses are not stable, so it is meaningless to instill habits in them. If it were meaningful, then the fruit of karma that has been destroyed and has passed for a long time would be produced, so it would become either arising from nothing or the past becoming substantially existent. The entering consciousnesses are said to be virtuous, non-virtuous, contaminated, uncontaminated, etc., and arise very clearly, so they cannot be the basis for habits that are incompatible with them. Moreover, the openers of such consciousnesses that arise as virtuous and uncontaminated are minds and mental factors other than themselves. It is unreasonable for oneself to instill habits in anything. If the former instills habits in the latter, then either one does not exist in reality, so it cannot be the instiller and the basis for instilling. If they are instilled simultaneously, then the consciousness that is the opener, such as virtuous, non-virtuous, and unspecified, cannot arise and cease simultaneously with other consciousnesses. In fainting, deep sleep, and mindless absorption,